100 najważniejszych zdjęć świata. Nan Goldin, Nan i Brian w łóżku

Wystawa fotografii Nan Goldin, która miała miejsce kilka lat temu w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej do dziś jest wspominana i do dziś uważa się ją za jedno z najważniejszych wydarzeń artystycznych ostatnich lat w Polsce. Bo choć artystka wywołuje kontrowersje i nie każdy zgadza się z jej ideą relacjonowania życia (swojego i przyjaciół) poprzez fotografię, nikt nie ma wątpliwości, że jej zdjęcia są przejmujące, szczere i boleśnie prawdziwe.

Nan Goldin mówiła w jednym z wywiadów: fotografia uratowała mi życie. Za każdym razem, gdy przechodzę przez coś przerażającego, traumatycznego, robię zdjęcia. To pozwala mi przeżyć. Szczerość granicząca z ekshibicjonizmem – to znak rozpoznawczy amerykańskiej fotografki. Goldin całe życie obracała się wśród artystycznej bohemy, najpierw w Nowym Jorku, później w Berlinie. Przyjaźniła się z artystami, członkami różnych subkultur, homoseksualistami. Sama też miała na koncie zarówno eksperymenty z narkotykami i alkoholem, jak i trudne, destrukcyjne związki z mężczyznami. Wszystko to jest na zdjęciach artystki. Jest ona, pobita przez męża, są jej umierający na AIDS przyjaciele, są imprezy i awantury, śmiech i płacz – a wszystko autentyczne, nie udawane, nie reżyserowane.

Dlaczego Goldin fotografuje tak intymne sytuacje? Sama mówi: Po pierwsze, chodzi tu o politykę płci, o gender. Chodzi o to, co znaczy być mężczyzną, a co znaczy być kobietą, jakie są kulturowe role obu płci... (…)Chodzi o przemoc, o bycie wpisanym w kategorie męskości i kobiecości (źródło). O tak trudnych tematach chyba rzeczywiście najlepiej mówić, odwołując się do własnych doświadczeń i będąc z widzem całkowicie szczerym.

Fot. Nan Goldin