Efekty 3D w Adobe Photoshop, cz. V

Czytaj także: Efekty 3D w Adobe Photoshop, cz. I
Czytaj także: Efekty 3D w Adobe Photoshop, cz. II
Czytaj także: Efekty 3D w Adobe Photoshop, cz. III
Czytaj także: Efekty 3D w Adobe Photoshop, cz. IV
Czytaj także: Efekty 3D w Adobe Photoshop, cz. VI

Przypomnijmy, stworzyliśmy testowo trzy nakładki UV, które pojawiły się w zawartości warstw mapy bitowej tekstury, otwartej jako obiekt inteligentny w nowym oknie programu Adobe Photoshop (zob. Efekty 3D w Adobe Photoshop, cz. IV).

Odys J. Korczyński

Po zaakceptowaniu zmian i zamknięciu pliku z edytowaną mapą tekstury wcześniej wybrana warstwa z interesującą nas wersją nakładki UV zostanie wyświetlona na materiale w obiekcie 3D. Pierwszy typ nakładki – szkielet – jest wyświetlany razem z oryginalną mapą tekstury. Pozostałe dwa rodzaje nakładek UV (Zacieniowane, Mapa normalna) przykrywają całkowicie mapę tekstury w materiale. Nie zobaczymy więc w naszym przykładzie okładki książki, tylko nakładki UV.

Pierwszą nakładką do omówienia jest typ z cieniowaniem bryły. Na załączonym przykładzie wzór tekstury okładki został zastąpiony właśnie tą nakładką.

Odys J. Korczyński

Granice mapy tekstury oznaczone są niewielkimi skrawkami szachownicy. Aby zobaczyć sens działania tego podglądu położenia mapy tekstury na materiale, należy zmodyfikować położenie samej mapy za pomocą przesunięcia UV.

Odys J. Korczyński

Dla przykładowych modyfikacji stosowaliśmy poprzednio zmiany wartości UV rzędu 0,5 (50%).

Odys J. Korczyński

Teraz zastosujemy podobną wartość, aby zobaczyć, co stanie się z nakładką UV. Wartość tę wprowadzimy dla parametru przesunięcie osi U. Po wprowadzeniu tej wartości, akceptujemy ją klawiszem OK i patrzymy, co stało się z nakładką UV na materiale pierwszej strony okładki.

Odys J. Korczyński

Różnicę widać na pierwszy rzut oka. Granice tekstury się przesunęły. W połowie pierwszej strony okładki znajduje się teraz podwójna linia. Mapa tekstury przesunęła się o połowę. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na zagęszczenie wąskiej szachownicy tuż obok podwójnej linii, przechodzącej przez połowę przedniej okładki.

Odys J. Korczyński

Te ciaśniej ułożone prostokąty przy prawidłowym ułożeniu mapy tekstury na materiale obiektu znajdują się w zagłębieniu twardej oprawy, tuż przy grzbiecie. W sztuce introligatorskiej nazywa się to miejsce bigą grzbietową okładki twardej. Jest to dodatkowy znak, że mapa tekstury została przesunięta, a więc nie jest prawidłowo dopasowana do materiału.

Odys J. Korczyński

Podobna sytuacja występuje przy kolejnym rodzaju nakładki UV – Mapa normalna. Analogicznie sprawdzamy pozycje mapy tekstury w tym typie podglądu nakładki.

Odys J. Korczyński

Tym razem na środku znajduje się szereg rozmytych linii, bardziej wąskich przejść tonalnych. W tym sposobie podglądania pozycji mapy tekstury niewątpliwie nie jest tak jasno pokazana jej pozycja. Wydaje się, że nakładka w formie "zacieniowania" bryłowego jest najlepsza. Zobaczmy więc, co prezentuje trzeci typ nakładki UV – szkielet.

Trzeci typ nakładki, a raczej na liście dostępnych jej typów, pierwszy – szkielet, w odróżnieniu od dwóch poprzednich, nie likwiduje podglądu mapy tekstury. Jest ona cały czas widoczna.

Odys J. Korczyński

Tym razem jednak na powierzchni mapy nakładka rysuje system cienkich, czarnych linii. Ich układ ma wielkie znaczenie przy określaniu pozycji mapy tekstury. Przyjrzyjmy się zatem dokładnie systemowi tych prowadnic.

Odys J. Korczyński

Na większości powierzchni mapy tekstury rozłożone są linie w kształt powtarzalnego wzoru. Wzór ten przypomina rozciągniętą harmonijkę. System linii pionowych przetykany jest liniami, które biegną po przekątnej utworzonych prostokątów. Tam, gdzie jednak kończy się tektura z okleiną sztywnej oprawy, linie zaczynają się zbiegać. Jest to bardziej widoczne przy grzbiecie, gdzie w rzeczywistości zrobione jest specjalne wgłębienie, nazywane potocznie bigą grzbietową. A więc harmonijna całość linii nakładki UV zostaje zaburzona w naszym przykładzie jedynie w dwóch wypadkach – kiedy mapa tekstury się kończy, a więc szkielet nakładki UV uwidacznia krawędzie mapy tekstury na teksturowanym materiale, jak również w sytuacji zmiany poziomu ułożenia mapy tekstury – biga grzbietowa. Aby lepiej pokazać działanie szkieletowej nakładki UV, skorzystajmy teraz z menu zmiany położenia mapy tekstury pierwszej strony okładki. W tym celu skorzystamy ze znanego juz menu "Edytuj właściwości", by dostać się do szczegółowych ustawień pozycji UV.

Wyjściowe położenie tekstury określane jest przez wartości pokazane w załączonym przykładzie. Skala U i V ustawiona jest na 1, natomiast wartość przesunięcia U na 1, V na 0. Najpierw spróbujemy nieco rozciągnąć poziomo mapę tekstury na materiale obiektu. W tym celu należy zmniejszyć wartość parametru U Skala. Aby zobaczyć to, co dzieje się z naszą harmonijką linii na nakładce UV, trzeba ustawić wartość tego parametru np. na 0,2.

Odys J. Korczyński

Na głównej powierzchni obrazu tekstury znikną wtedy prawie wszystkie pionowe linie wraz z łączącymi je przekątnymi. Zostanie tylko fragment jednego segmentu z jedną, centralnie umieszczoną linią poprzeczną. Przy grzbiecie książki można także zaobserwować zjawisko poszerzania się systemu linii. Ich upakowanie jest rzadsze, a między nimi zaczynają się pojawiać znajome linie poprzeczne, które są jakby umocnieniem szkieletu nakładki UV.

Odys J. Korczyński

Te zmiany ukazują, jak może zachowywać się nakładka UV pod wpływem zmian pozycji tekstury, jak również w jaki sposób samą pozycję tekstury użytkownik może zmieniać. Zobaczmy jednak, co się stanie, gdy zwiększymy wartość parametru U.

Po zmianie wartości parametru U z 0,2 na 1,94 widoczność szkieletowej nakładki UV znacznie spadła. Właściwie, można powiedzieć, że jej funkcja pomocnicza została praktycznie wyeliminowana. Linie są zamazane, struktura szkieletu przez to jest niedostrzegalna.

Odys J. Korczyński

Można się jedynie spodziewać, że odwrotna zmiana wartości parametru U, doprowadziła do zwężenia się systemu linii szkieletowych, na zasadzie analogicznego przeciwieństwa.

Odys J. Korczyński