Fotografia od A do Z: Aparat analogowy

Aparat analogowy – rodzaj aparatu fotograficznego, który rejestruje obraz za pomocą nośników analogowych, takich jak np. błona pokryta światłoczułą emulsją. Obecnie wypierany przez aparaty cyfrowe, rejestrujące zdjęcia w postaci ciągu zer i jedynek.

Mamiya 645 – analogowa lustrzanka średnioformatowa produkcji japońskiej, która zdobyła uznanie wśród profesjonalistów na całym świecie.

Do roku 1975, kiedy wyprodukowano pierwszy, eksperymentalny aparat cyfrowy w laboratoriach Kodaka, aparat analogowy stanowił jedyną możliwą formę urządzenia rejestrującego obraz. Tym samym, pierwszy aparat fotograficzny, skonstruowany na bazie camery obscury przez Josepha Nicéphora Niépce’a w 1826 roku, był jednocześnie pierwszym aparatem analogowym.

Aparaty analogowe charakteryzują się tym, że obraz rejestrują w postaci innej niż zero-jedynkowy zapis cyfrowy. Najczęściej oznacza to użycie jako medium rejestrującego srebrowej błony fotograficznej, którą jeszcze nie tak dawno można było kupić praktycznie na każdym rogu w kioskach i sklepach, możliwe jednak są również inne formy zapisu analogowego.

U początków fotografii zdjęcia wykonywano na metalowych płytach pokrytych substancją światłoczułą. Z czasem wyparły je płyty szklane, których zaletą była możliwość wykonywania wielu odbitek z jednej naświetlonej płyty. Pierwsze płyty szklane, wynalezione w 1848 roku przez G. Le Graya i F.S. Archera, wykonywane były w tzw. mokrej technice. Płytę tego rodzaju należało przygotować na krótko przed założeniem do aparatu. W 1871 roku Richard Lee Maddox opracował technikę suchych płyt światłoczułych, które były o wiele praktyczniejsze w użyciu i przetrwały niemalże do czasów współczesnych w niektórych zastosowaniach specjalnych.

Największą rewolucją było jednak wynalezienie przez Georga Eastmana, założyciela firmy Kodak, błony fotograficznej, czyli celuloidu pokrytego światłoczułym związkiem srebra. Technika ta zyskała tak wielką popularność, że w pewnym okresie czasu używano wręcz słowa "kodakowanie" zamiennie z "fotografowanie". Błony Kodaka z czasem zyskały formę zwijanych rolek taśmy o różnych szerokościach. Najpopularniejszym formatem tego rodzaju nośników okazał się (zwłaszcza w ostatnich 30-40 latach XX wieku) film perforowany o szerokości 35 mm, nazywany małoobrazkowym.

W poczet aparatów analogowych należy zaliczyć również część konstrukcji prekursorskich względem współczesnego cyfrowego sprzętu obrazującego. W 1981 roku firma Sony zaprezentowała aparat o nazwie Mavica (Magnetic Video Camera), który co prawda rejestrował obraz przy użyciu matrycy wypełnionej fotodiodami, jednak nie zamieniał uzyskanego sygnału na postać cyfrową. Zdjęcia w analogowym formacie NTSC zapisywane były na dyskietkach magnetycznych. Podobne rozwiązania pojawiły się niewiele później również w ofercie innych producentów, były to m.in. Canon RC-701 i Nikon QV-1000C.

Sony Mavica – analogowy aparat elektroniczny, wyposażony w matrycę światłoczułą.