Książki100 najważniejszych zdjęć świataPytania i odpowiedziCytaty dla fotografaNajczęściej wyszukiwane

Dołącz do nas

Google+

Daj się ocenić i oceniaj



  • Autor:
    Komentarzy: 6


  • Autor:
    Komentarzy: 2


  • Autor:
    Komentarzy: 32


  • Autor:
    Komentarzy: 4


  • Autor:
    Komentarzy: 5


  • Autor:
    Komentarzy: 8


  • Autor:
    Komentarzy: 3


  • Autor:
    Komentarzy: 15


  • Autor:
    Komentarzy: 13


  • Autor:
    Komentarzy: 19


  • Autor:
    Komentarzy: 3


  • Autor:
    Komentarzy: 9


  • Autor:
    Komentarzy: 67


  • Autor:
    Komentarzy: 9


  • Autor:
    Komentarzy: 24


Fotografuj z Dellem, cz. 5 - korygowanie typowych wad zdjęć

Fotografuj z Dellem, cz. 5 - korygowanie typowych wad zdjęć

Witamy wszystkich w kolejnym odcinku cyklu poradnikowego, prezentującego podstawowe techniki edycji i zarządzania zdjęciami. W poprzednim odcinku omówiliśmy podstawy skomplikowanego zabiegu, jakim jest tworzenie zdjęć scen o wysokiej rozpiętości tonalnej. Tym razem wrócimy do podstaw: radzenia sobie z najczęstszymi problemami technicznymi nękającymi każdego fotografa. Tak, aby niezbyt udane zdjęcia uczynić udanymi, a te dobre – jeszcze lepszymi.


Ekspozycja i kontrast


Kolejność wspomnianych tekstów (odcinka poprzedniego i dzisiejszego) nie jest ani przypadkowa, ani błędna. Tak jak fotografowie "odkrywający HDR" często wpadają w pułapkę określaną niekiedy mianem dziury HDR'owej (bezrefleksyjne zachłyśnięcie się tą techniką powoduje w efekcie znaczny spadek poziomu wykonywanych zdjęć przy jednoczesnym – na szczęście chwilowym – zaniku wszelkich oznak samokrytyki), podobnie osoby, które zdobyły już pewne fotograficzne doświadczenie, łatwo zapominają o kwestiach podstawowych. Pojawia się więc częstsza niż do tej pory konieczność korygowania pewnych drobnych usterek. Przykładem z naszego podwórka może być omówione już w drugiej części tego cyklu kadrowanie. Tę kwestię już jednak przedstawiliśmy, więc nie będziemy do niej wracać. Czas na zajęcie się kolejnymi.

Reklama

Ekspozycja

Jeśli kompozycję zdjęcia uznać za pierwszy fundament każdego zdjęcia w stu procentach zależny od fotografa, to z drugim fundamentem – ekspozycją, czyli mówiąc najprościej stopniem naświetlenia kadru – już nie jest tak prosto. Jest ona bowiem wypadkową tego, jak działa nasz aparat, jak oświetlona jest interesująca nas scena oraz oczywiście naszych własnych reakcji na te dwie kwestie. Aparat może automatycznie kontrolować ustawienia ekspozycji w różnym stopniu: całkowicie, częściowo lub wcale. Może się pomylić, podobnie jak my. A pomyłki takie do pewnego stopnia można (i należy) korygować.
 

Dell UltraSharp UP2716D edycja zdjęć poradnik cykl fotografia cyfrowa Adobe Photoshop Lightroom korygowanie typowych wad zdjęć ekspozycja kontrast balans bieli kolory detale szumy odszumianie wady obiektywu dystorsje winietowanie aberracja chromatyczna format RAW
Poważne błędy w doborze ekspozycji są widoczne na pierwszy rzut oka i często niemożliwe do naprawienia. Jednak nawet drobne pomyłki w tym zakresie mogą być nieprzyjemne, gdyż potrafią zmienić charakter fotografii np. z radosnego obrazu pamiątkowego w ponurą, niepokojącą scenę. Błędy takie należy zawsze naprawiać, tym bardziej że nie jest to szczególnie trudne. Najczęściej wystarczy użyć jednego suwaka korekcyjnego.

 

Edytory graficzne, konwertery plików RAW i programy do zarządzania oraz obróbki zdjęć na ogół udostępniają co najmniej dwa lub trzy narzędzia do korygowania ekspozycji zdjęć. W wersji najprostszej jest to suwak umożliwiający ogólną korektę ekspozycji i wyskalowany w stopniach EV, tak samo jak aparat. Taka cyfrowa korekta o 1 EV w górę lub w dół w przybliżeniu odpowiada zmianie ekspozycji o 1 EV w aparacie przed wykonaniem zdjęcia. Oczywiście istnieją tutaj pewne ograniczenia. Przede wszystkim mocno prześwietlone, czyli inaczej przepalone zdjęcia, a także skrajnie niedoświetlone nie nadają się do korekty. Jest to najważniejsza rzecz, o której należy pamiętać: obszary czystej bieli i czystej czerni na zdjęciu nie zawierają żadnych informacji pozwalających na odzyskanie detali sceny, które powinny się w tych miejscach znajdować.

O ile jednak przepalić zdjęcie jest bardzo łatwo - z uwagi na niewielki margines błędu dzielący obszar bardzo jasny od prześwietlonego - o tyle z obszarami ciemnymi jest odwrotnie. Nawet mocno niedoświetlone zdjęcie cyfrowe może zostać z powodzeniem  rozjaśnione, choć odbywa się to kosztem wzrostu poziomu szumów, zarówno monochromatycznych jak i barwnych. Wzrost ten jest wprost proporcjonalny do poziomu wejściowego owych szumów, dlatego też najłatwiej rozjaśnia się zdjęcia lub fragmenty zdjęć wykonanych przy niskich czułościach ISO. Kwestia ta jest szczególnie ważna podczas rozjaśniania cieni – jednego z nieco bardziej zaawansowanych procesów edycyjnych związanych z manipulacjami ekspozycją. Większość edytorów zdjęć umożliwia bowiem nie tylko ogólne modyfikowanie ekspozycji, ale też zmienianie (rozjaśnianie i przyciemnianie) wyłącznie półtonów ciemnych, jasnych, a także obszarów najjaśniejszych i najciemniejszych. To zaś z kolei wpływa nie tylko na ekspozycję, ale też na kontrast zdjęcia.
 

Dell UltraSharp UP2716D edycja zdjęć poradnik cykl fotografia cyfrowa Adobe Photoshop Lightroom korygowanie typowych wad zdjęć ekspozycja kontrast balans bieli kolory detale szumy odszumianie wady obiektywu dystorsje winietowanie aberracja chromatyczna format RAW
Kontrola wyglądu obszarów jasnych i ciemnych oraz dopilnowanie, aby elementy te dobrze się ze sobą komponowały tworząc atrakcyjny dla oka obraz to jedno z podstawowych zadań fotografa poprawiającego ekspozycję swoich zdjęć. Zadanie to najłatwiej jest zrealizować dysponując plikiem RAW, w przypadku którego możliwości regulacji tonalnej obrazu są największe.

 

Same narzędzia do kontrolowania ekspozycji mogą przyjąć kilka form. Najprostsza i wystarczająco intuicyjna dla większości fotografów są oczywiście suwaki. Po jednym na każdy parametr: ekspozycja, obszary ciemne, jasne, czerń, biel itd. Specyficznymi suwakami spotykanymi w niemal wszystkich programach graficznych są jasność (ang. Brightness) oraz Gamma. Oba oddziałują na luminancję zdjęcia (Brightness na cały zakres tonów, a Gamma na tony średnie) , podobnie jak wspomniane wcześniej suwaki, ale ich specyficzne algorytmy sprawiają, że działanie to jest dla fotografa dosyć nienaturalne. Nic zresztą dziwnego – stworzono je bowiem z myślą o technikach obrazu i grafikach. Te i inne podobne narzędzia są dla nas najczęściej nieprzydatne (choć na pewno warto z nimi poeksperymentować, ponieważ w sporadycznych przypadkach mogą się okazać użyteczne).

Drugim popularnym typem narzędzi umożliwiającym kontrolę ekspozycji (ale nie tylko, ponieważ reguluje się nimi również kontrast i niekiedy też kolorystykę) są Poziomy i Krzywe. Pierwsze z wymienionych narzędzi jest znacznie prostsze w obsłudze, lecz oferuje użytkownikowi nieco mniejsze możliwości działania. Natomiast Krzywe umożliwiają swobodne kontrolowanie wszystkich obszarów tonalnych zdjęcia – od najciemniejszych po najjaśniejsze – i pozwalają regulować ich jasność. Oba narzędzia w bardziej zaawansowanych wersjach pozwalają też kontrolować nie tylko tony, ale też poszczególne barwy składowe obrazu (czerwoną, zieloną i niebieską), ale to już jest zabawa dla naprawdę doświadczonych grafików i fotoedytorów. Dokładny opis korzystania z Poziomów i Krzywych wykracza nieco poza możliwości objętościowe tego artykułu, ale na łamach serwisu Świat Obrazu niezbędne informacje na ten temat znajdziecie m.in. tutaj.
 

Dell UltraSharp UP2716D edycja zdjęć poradnik cykl fotografia cyfrowa Adobe Photoshop Lightroom korygowanie typowych wad zdjęć ekspozycja kontrast balans bieli kolory detale szumy odszumianie wady obiektywu dystorsje winietowanie aberracja chromatyczna format RAW
Jedną z podstawowych i najbardziej znanych technik korekcyjnych związanych z użyciem narzędzia Krzywych jest takie ukształtowanie krzywej tonalnej, aby kształtem przypominała spłaszczoną literę S (z ang. S-curve). Taki zabieg zapewnia zwiększenie ogólnego kontrastu sceny poprzez przyciemnienie tonów ciemnych i rozjaśnienie obszarów dobrze naświetlonych (ale bez prześwietlenia). W rezultacie zdjęcie staje się bardziej efektowne. (Fot. Alan Eng / Flickr)

 

Ostatnim typem narzędzi kontroli ekspozycji (a także innych parametrów obrazu) są wygodne i intuicyjne rozwiązania, których działanie opiera się na bezpośrednim wskazywaniu obszarów fotografii, które pragniemy zmienić. Nie są one tak rozpowszechnione, jak dwa opisane wcześniej typy narzędzi, ale coraz częściej towarzyszy im jako funkcjonalność dopełniająca. Prześledźmy jego działanie na przykładzie obecnym w Lightroomie: kliknięcie małego, okrągłego przycisku w lewym górnym rogu panelu krzywej tonalnej (Tone Curve) powoduje zmianę wyglądu wskaźnika myszki po przeniesieniu go na zdjęcie. Od teraz za każdym razem, gdy klikniemy jakiś fragment zdjęcia i przytrzymamy wciśnięty przycisk myszki, a następnie zaczniemy poruszać nią do przodu i do tyłu, obszar ten (i wszystkie inne o tej samej tonalności) będą się rozjaśniać lub przyciemniać.

 

Kontrast

To, jakim kontrastem odznacza się zdjęcie w momencie wykonania (zakładając oczywiście, że jest poprawnie naświetlone) zależy od charakteru fotografowanej sceny i od dynamiki tonalnej matrycy w danej sytuacji (model aparatu, czułość ISO). Jednak to, co zarejestruje aparat może nie odpowiadać temu, co widzimy na własne oczy albo też co chcemy uchwycić na zdjęciu. Konieczne jest wówczas przeprowadzenie korekty kontrastu. Najprostszym rozwiązaniem jest oczywiście użycie suwaka o tej nazwie, obecnego w każdym programie graficznym. Takie podniesienie kontrastu ma jednak charakter liniowy (zmiany są takie same w całym zakresie tonalnym zdjęcia) i wymaga zazwyczaj dokonania dodatkowych korekt – dogrania wyglądu obszarów jasnych i ciemnych zdjęcia. Nie jest to problemem w przypadku edycji niedestruktywnej (pojęcie tłumaczymy w rozdziale poświęconym plikom RAW na ostatniej stronie), ale w przypadku obróbki zdjęć w formacie JPEG w programach takich jak Photoshop lepiej użyć do tego celu narzędzia Poziomy.
 

Dell UltraSharp UP2716D edycja zdjęć poradnik cykl fotografia cyfrowa Adobe Photoshop Lightroom korygowanie typowych wad zdjęć ekspozycja kontrast balans bieli kolory detale szumy odszumianie wady obiektywu dystorsje winietowanie aberracja chromatyczna format RAW
Uzyskanie optymalnego kontrastu zdjęcia za pomocą narzędzia Poziomy jest bardzo proste. Dwa skrajne uchwyty pod histogramem służą do definiowania poziomu czerni (uchwyt lewy) i bieli (uchwyt prawy). Jeżeli przesuniemy je tak, aby ich położenie pokrywało się z początkiem i końcem wykresu tonalnego, to w efekcie uzyskamy zdjęcie o optymalnym kontraście. Środkowy uchwyt posłuży wówczas do precyzyjnego ustawienia ekspozycji. (Fot. fluffphotos / Flickr)

 

Zaletą użycia Poziomów jest możliwość niesymetrycznego podniesienia lub obniżenia kontrastu przez osobne zdefiniowanie punktów czerni, bieli i rozkładu tonów pośrednich. Wszystko to odbywa się w ramach jednego narzędzia, więc nie trzeba się obawiać, że zwiększenie kontrastu przed precyzyjną korektą tonalną spowoduje niemożliwe do odtworzenia straty w najjaśniejszych lub najciemniejszych partiach obrazu.

Oprócz regulacji kontrastu ogólnego ważną kwestią na którą należy zwrócić uwagę są mikrokontrasty, czyli kontrasty lokalne obecne na zdjęciach. One decydują o tym, czy fotografia wydaje się nam wyraźna i czy "wyrywa się" z ramek kadru. Wprowadzony kilka lat temu do Lightrooma i modułu ACR Photoshopa CS suwak Przejrzystość (ang. Clarity) pozwala kontrolować ten właśnie aspekt obrazu. Z kolei z poziomu głównego okna edycji Photoshopa dostęp do tego narzędzia można uzyskać dzięki opcji z menu Filtr > Filtr Camera Raw, najlepiej w połączeniu z mechanizmem warstw i filtrów inteligentnych (ang. Smart Layer, Smart Filters), co pozwoli zmienić wartość korekty już po jej nałożeniu.
 

Dell UltraSharp UP2716D edycja zdjęć poradnik cykl fotografia cyfrowa Adobe Photoshop Lightroom korygowanie typowych wad zdjęć ekspozycja kontrast balans bieli kolory detale szumy odszumianie wady obiektywu dystorsje winietowanie aberracja chromatyczna format RAW
Suwak Przejrzystość (Clarity) to bardzo interesujące narzędzie, które mimo kilkuletniej już obecności w aplikacjach firmy Adobe ciągle jeszcze nie doczekało się zbyt wielu odpowiedników w narzędziach konkurencyjnych do Photoshopa i Lightrooma. A szkoda, ponieważ możliwość łatwego manipulowania mikrokontrastami i tym samym zwiększania atrakcyjności wykonywanych zdjęć nie jest czymś, z czego wymagający fotograf mógłby zrezygnować.

 

Na ogół zależeć nam będzie na zwiększaniu kontrastu lokalnego (zawsze należy sprawdzić, do jakiego stopnia w danym przypadku ma to sens), choć niekiedy korzystne może się okazać też jego zmniejszenie – najczęściej w obszarze ograniczonym, co w Lightroomie zrealizujemy za pomocą pędzelka korekcyjnego (ang. Adjustment Brush), a w Photoshopie dzięki maskom. Zmniejszanie kontrastu lokalnego to dobra metoda na wygładzanie cery modelek lub rozmywanie chmur, płomieni, bądź płynącej wody. A co z programami w których narzędzie to nie występuje wcale? Otóż jego działanie można całkiem nieźle zasymulować popularną maską wyostrzającą (ang. Unsharp Mask), w której parametr Promień (ang. Radius) należy ustawić wyżej niż normalnie – do wartości z przedziału 8-10 lub nawet wyższej; wszystko zależy tu od rozmiarów zdjęcia – i eksperymentalnie dobierać intensywność wyostrzenia.

 

 

Autor: Redakcja SwiatObrazu.pl



1 2 3



Oceny artykułu: 100% 0% ocen: 3

Czytaj także



Komentarze Użytkowników

Niezalogowanych Użytkowników prosimy o zalogowanie się przed dodaniem komentarza.


Domyślny avatar Powiększ, wyostrz, powiększ, wyostrz, powiększ, wyostrz, powiększ, wyostrz.
A teraz odczytaj tablice rejestracyjne :P
2016.11.03 11:48, pioloon # 

Domyślny avatar Poprawa zdjęcia jest wskazana, jeśli zbliża do oryginału, którego nie był w stanie dobrze zarejestrować aparat. Niestety jednak jest często tak, że zdjęcie po korektach jest po prostu pocztowkowym koszmarkiem. To wszystko kwestia gustu. Epoka królowania wysokiej jakości przezroczy dawała możliwość uzyskania conajmniej 20 dobrych zdjęć z jednej rolki. I nie było niedosytu, że mogły wyglądać lepiej. Nadawały się do wyświetlenia czy do druku. Teraz większość zdjęć podlega obróbce. Sam łapię się na tym, że "podbijam" parametry, gdy ma być gdzieś eksponowane... to niedobra tendencja. Ale przecież każde narzędzie możemy użyć dobrze lub niewłaściwie. Dobrze, że są, tylko oprócz nich używamy też głowy i smaku 2016.11.04 10:48, rozas # 


Komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu i w żaden sposób nie odzwierciedlają poglądów prezentowanych przez właścicieli i administratorów SwiatObrazu.pl. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy.




Spis treści

Najnowsze fotografie

15350642_1874293686137506_3623886383529598722_n immm intttt  Biedronka azjatycka (b. arlekin)-03 Biedronka azjatycka (b.arlekin)-02 Stołówka Biedronka azjatycka (b.arlekin)-01