"Jestem Aktywny" z Nikonem - hokej na lodzie

Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - narty i snowboard
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - skoki narciarskie
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - Wushu
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - szybowce
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - downhill
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - piłka nożna
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - golf i polo
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - żużel

Hokej na lodzie jest bardzo widowiskowym, często agresywnym sportem. Choć jest to dyscyplina z pozoru mało popularna w naszym kraju, ma jednak oddane grono wiernych fanów. W tym odcinku cyklu "Jestem Aktywny z Nikonem" przyjrzymy się, jak grać w hokeja i – co dla większości ważniejsze – jak go fotografować.

Podczas treningu warto szukać silnych graficznie motywów. Powtarzalność i rytmika jednocześnie ćwiczących hokeistów zdecydowanie to ułatwia.

Historia hokeja rozpoczęła się w 1855 roku w Kanadzie, choć wymyślili ją Anglicy – a dokładniej żołnierze angielscy stacjonujący w Ontario. Mniej więcej pół wieku później, bo w roku 1908, została założona Międzynarodowa Federacja Hokeja na lodzie (IIHF), a w 1917 roku – NHL, czyli liga wspólna dla USA i Kanady. Co ciekawe, mistrzostwa świata w hokeju odbywały się też dwukrotnie w Polsce – po raz pierwszy w 1931 roku w Krynicy, a po raz drugi – w 1976 roku w Katowicach.

Podobnie jak w piłce nożnej, hokej umożliwia fotografowanie portretów. Duży otwór względny zapewnił bardzo małą głębię ostrości i ładne rozmycie tła.

Drużyna hokejowa składa się z dwudziestu dwóch zawodników, z których na boisku jednocześnie może przebywać maksymalnie sześciu. W trakcie zmiany zawodników czas nie jest zatrzymywany. Zasady gry można żartobliwie ująć bardzo prosto – za wszelką cenę trzeba wbić krążek do bramki, przy czym oczywiście na boisku obowiązują pewne reguły. 

Gra rozgrywana jest na lodowisku zabezpieczonym wokół bandami. Boisko podzielone zostało na trzy części, zwane tercjami: dwie należą do przeciwnych drużyn, środkowa pozostaje neutralna. Dodatkowo na powierzchni boiska można zauważyć dziewięć specyficznych punktów. Nazwane zostały bulikami. Są to miejsca, z których wykonywane zostają tzw. wznowienia (o czym mowa będzie w dalszej części tekstu). Pięć z nich znajduje się w tercji neutralnej, pozostałe cztery umieszczone są po dwa na tercji każdego zespołu.  Oczywiście są też dwie bramki – dużo węższe niż w przypadku innych sportów, nie są też przytwierdzone na sztywno do powierzchni. W obszar boiska wliczone są także ławki rezerwowych i ławki kar.

W trakcie gry warto skupić uwagę na bramkarzu - z pewnością złapiemy wiele ciekawych ujęć.

Czas gry liczony jest jedynie, gdy krążek jest w akcji, w przeciwieństwie np. do piłki nożnej czas zostaje zatrzymany w trakcie przerw. Regulaminowy czas gry wynosi 60 minut czystej gry. Okres ten podzielony został na trzy dwudziestominutowe części, również zwane tercjami. Do podstawowego czasu gry sędzia może oczywiście doliczyć dodatkowe minuty.

Sama rozgrywka rozpoczynana jest na środkowym buliku. Dwóch zawodników z przeciwnych drużyn stoi na wprost siebie, a w momencie gdy sędzia rzuci krążek, następuje walka. Ten element gry nazywany jest wznowieniem; rozpoczyna on każdą tercję meczu. Wznowienia wykonywane są również po każdej przerwie w grze, a wybór bulika zależy od przyczyny tej przerwy.

Inny przykład porteru.

Zawodnicy w trakcie gry używają kijów, ale nie mają obowiązku zagrywać krążka wyłącznie przy ich użyciu. Niedozwolone są jedynie podania krążka ręką do zawodnika własnej drużyny oraz gra z kijem uniesionym powyżej ramion. Taka gra powoduje wznowienie. Również bramkę można zdobyć jedynie zagrywając kijem.

Stosunkowo wysoki punkt widzenia sprawił, że zdjęcie to wygląda jakby było robione z góry.

W dość specyficzny sposób realizowane są kary – gdy jeden z zawodników popełni wykroczenie, sędzia podnosi rękę, ale nie przerywa gry. Następuje to dopiero, gdy któryś z zawodników drużyny faulującej dotknie krążka. Konsekwencją tego jest oczywiście brak ryzyka utraty bramki dla drużyny poszkodowanej. Może ona wymienić wtedy bramkarza na zawodnika który wzmocni atak.  Gdy jednak zawodnik faulującej drużyny dotknie krążka, otrzymuje karę. Kary są czasowe, polegają na odesłaniu winowajcy na ławkę kar. Czas kary zależy od rodzaju przewinienia – może ona wynosić dwie minuty (kara mniejsza) lub pięć minut (kara większa). Za specjalne wykroczenia przyznawane są kary indywidualne. Przy zastosowaniu kary mniejszej lub większej drużyna, która ją otrzymała, gra w osłabieniu. Istotne jest, że drużyna nie może grać w składzie mniejszym niż trzech zawodników – gdy większa ich liczba zostanie ukarana, następne kary zostają odłożone. W przypadku utraty bramki przez osłabioną drużynę, jej kary ulegają anulowaniu. Oczywiście ze względu na charakter gry w hokeja, kary przyznawane są stosunkowo często. Sport ten jest wyjątkowo brutalny, zawodnicy odpychają się agresywnie, nierzadko dochodzi też wręcz do bójek na boisku.

Fotografowanie hokeja to praca z małą ilością światła - ważny jest prawidłowy chwyt aparatu.

W trakcie gry może wystąpić spalony – ma to miejsce, gdy zawodnik atakującej drużyny znajdzie się w tercji przeciwnika przed krążkiem. Może również wydarzyć się tzw. uwolnienie – wtedy, gdy gracz wybije krążek z własnej tercji tak, że minie on linę bramkową przeciwnika, jednocześnie nie dając możliwości przechwycenia. W hokeju występują także rzuty karne – w ich przypadku na boisku pozostają jedynie gracz drużyny poszkodowanej i bramkarz drużyny faulującej. Rzuty karne przyznawane są, gdy zawodnik zostanie sfaulowany w momencie, gdy przed nim znajduje się jedynie bramkarz przeciwnika.