"Jestem Aktywny" z Nikonem - szybowce

Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - narty i snowboard
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - skoki narciarskie
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - Wushu
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - hokej na lodzie
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - downhill
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - piłka nożna
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - golf i polo
Czytaj także: "Jestem Aktywny" z Nikonem - żużel

Sporty szybowcowe różnią się zdecydowanie od sportów przedstawianych w poprzednich odcinkach cyklu "Jestem Aktywny z Nikonem". Czym? Przede wszystkim nie jest to sport grupowy. Ponadto – latanie szybowcem samo w sobie nie jest rozgrywką sportową, nie można wygrać czy przegrać. To jest możliwe dopiero, gdy chcemy wziąć udział w zawodach. Latanie szybowcem dalekie jest od ekstremalnych emocji, to sport elegancki i spokojny. Daje jednak olbrzymią ilość radości i – przede wszystkim – poczucie wolności. Pilotowanie tak kruchej maszyny sprawia wrażenie zjednoczenia z przestrzenią, szybowiec przestaje istnieć dla pilota.

Wykonywanie reportażowych ujęć za pomocą szerokokątnych obiektywów wymaga aktywnego niemal uczestniczenia w "akcji" – fotograf staje się częścią wydarzeń, musi być jak najbliżej przedmiotu który stara się ująć.

Lot szybowcem nie jest prosty: oprócz wiedzy dotyczącej pilotowania, należy opanować także olbrzymi zakres informacji z zakresu termiki, meteorologii, itp. Sukces lotu (czyli jego długość i możliwość wylądowania w pożądanym miejscu) zależy przede wszystkim od umiejętności wykorzystania tego, co daje nam pogoda – szybowiec nie posiada własnego napędu, jak sama jego nazwa wskazuje – szybuje. W mniemaniu wielu ludzi nie związanych z szybownictwem, taki rodzaj statku powietrznego nie jest w stanie utrzymać się w locie.

Zdjęcie wykonane z pokładu szybowca. Charakterystyczna flara to odbicia powstałe na owiewce.

Przed lotem piloci muszą przejrzeć i przygotować maszyny.

Pilot wykorzystuje prądy powietrzne do wznoszenia się. Gdy szybowiec wlatuje w tzw. komin powietrzny, pilot steruje tak, by cały czas znajdować się w zakresie jego działania. Wykonuje wtedy charakterystyczne okrążenia. Gdy osiągnie szczyt komina, może spokojnie szybować już w dowolny sposób, potem szukać kolejnego komina, i w ten sposób lot może trwać nawet wiele godzin. Powodzenie zależy od umiejętności pilota i od jego zdolności obserwacyjnych.

Zanim maszyna wystartuje, trzeba ją odpowiednio ustawić na pasie.

Szybowisko ulokowane na zboczu góry Żar (położonej malowniczo nad żywieckim zalewem) początki swoje datuje na pierwszą połowę lat trzydziestych ubiegłego wieku. Inicjatorami tego przedsięwzięcia byli miłośnicy szybownictwa z Białej Krakowskiej zrzeszeni w Kole Szybowcowym Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, którzy szukali możliwości wykonywania lotów na własnym terenie. W swojej historii lotnisko to dało polskiemu szybownictwu kilka znaczących rekordów, a utworzona przy nim szkoła wykształciła wielu doskonałych pilotów. Z szybowiskiem związany był między innymi Tadeusz Góra – wybitny polski pilot. Od 1948 r. pracował tam jako instruktor, a 23 lipca 1950, startując z Żaru, osiągnął przewyższenie 5038 m. Dało mu to, jako pierwszemu Polakowi i drugiemu pilotowi na świecie, Złotą Odznakę Szybowcową z Trzema Diamentami. Obecnie szybowisko Żar tętni życiem, a szkoła nosi nazwę Górska Szkoła Szybowcowa AP "Żar" im. Adama Dziurzyńskiego.