Każdy dzień w przyrodzie jest niepowtarzalny - wywiad z Piotrem Charą

Bogusława Słota: Fotografuje Pan przede wszystkim świat ptaków. Temat ten jest jednym z niewątpliwie najbardziej skomplikowanych i pracochłonnych w fotografii: konkretne pory dnia i roku, specjalny ubiór, budowanie kryjówek, wysoko wyspecjalizowany sprzęt… Skąd zainteresowanie i wybór tego tematu?

Piotr Chara: Na wstępie warto zaznaczyć, że fotografię cenię na wielu płaszczyznach, jako środek przekazu. Z wielką przyjemnością wczuwam się w emocje wyrażane na twarzach portretowanych ludzi, przeżywam dramaturgię scen dynamicznych, z lubością wsłuchuję się w ciszę pejzażu. Dzieło jest dziełem, a jego energetyzujący ładunek stanowi największą wartość, niezależnie od tematu. Ponadto analiza dzieł z innych dziedzin fotografii pozytywnie wpływa na rozwój własnej. Przyroda w moim przekonaniu ma jednak wyróżniający walor, brak cywilizacyjnego szumu, dzięki czemu stanowi jedyną w swoim rodzaju przestrzeń umożliwiającą wyciszenie i skupienie się na aspektach elementarnych fotografii i nie tylko. W takim stanie ducha łatwiej dostrzec piękno. W moim przypadku, po zachwycie zmysłami, przyszła chęć zgłębiania tego świata umysłem. Zbierane doświadczenia utwierdziły mnie w przekonaniu, że świat ptaków, ich barwy, kształty, zachowania czy zwiewność i gracja lotu posiadają niezrównany potencjał estetyczny! Fotografowanie tych stworzeń, jak łatwo się domyślić, wymaga specyficznych przygotowań, zarówno sprzętowych, jak odzieżowych czy gadżetowych. Pomocne jest także dysponowanie wiedzą o zwyczajach tych stworzeń. Owszem, wkłada się w to sporo energii i czasu jednak przeżywane w ciszy jedyne w swoim rodzaju piękno powoduje, że przeszkody maleją i stają się tylko "techniczną zależnością", wymagającą nieco dyscypliny. Kolejną specyfiką tej formy fotografii jest ciągły niedosyt, piękna bowiem jest tak wiele, czas szybko mija, a każdy dzień w przyrodzie jest niepowtarzalny.

Fot. Piotr Chara

Fot. Piotr Chara

Fot. Piotr Chara

B. S.: Jak powstają Pana prace?

P. C.: Wciśnięcie spustu migawki poprzedzam analitycznym rozpoznaniem terenu. Oceniam kąt padania światła, kolor i strukturę tła, itp. Kiedy oczyma wyobraźni widzę estetyczne kompozycje podejmuję trud dotarcia do nich. W tym sensie przypadkowe fotografie już niemal nie powstają. Przeciwnie, są efektem pracy nad jednym "tematem" wiele dni, czasem miesięcy, powtarzanych w następnych sezonach. Z doświadczenia wiem, iż takie "przeżywanie" tematu przynosi nadspodziewane efekty. Trasę podchodu obieram tak, by fotografować w miękkim świetle i niskim kontraście. Jest to o tyle trudne, że warunki takie zwykle panują od świtu do kilkunastu minut po wschodzie słońca i tak samo krótki czas o zachodzie. Najczęściej fotografuję pod światło. Umożliwia to uzyskanie miłych dla oka subtelnych kontrastów. Fotografia staje się w ten sposób mniej dosłowna.  Ponadto, wraz z wprowadzeniem kilku następnych zasad (pełnoklatkowa matryca, niskie ISO, mała głębia ostrości), pozwala osiągać wręcz malarską plastykę. Kolejnym kluczem jest plastyka tła, a w nim rozkład plam światła i cieni, układ detali itd., szczerze mówiąc nigdy nie osiągalne w pełni zależności, choćby dlatego, że źródło zachwytu… nagle odleci!

Fot. Piotr Chara

Fot. Piotr Chara