Kobiety Olympusa: opinia Anny Kaliny Ciesielskiej o E-P1

Lubię mieć pełną kontrolę nad swoją pracą, dlatego zawsze robię zdjęcia w RAWach, nawet jeśli są to zdjęcia wycieczkowe lub rodzinne. Właściwie nigdy nie pozwalam, żeby aparat narzucał mi zautomatyzowane pomiary i efekty. Tu jednak jako solidny tester przyjrzałam się automatycznym filtrom ART, za których sprawą aparat zaraz po zrobieniu zdjęcia „wywołuje” je wg wbudowanych presetów, których jest w sumie sześć. Pierwsze cztery nie zasługują na uwagę, natomiast dwa ostatnie, mianowicie ziarnisty film i fotografia otworkowa, zaskoczyły mnie bardzo pozytywnie.

Ziarnisty film daje ładne, kontrastowe ziarno, wręcz bliskie analogowemu. Świetnie sprawdza się w trudnych warunkach oświetleniowych, gdzie w połączeniu z długimi czasami i nawet lekkim poruszeniem daje wielkie pole do eksperymentów i twórczego ukrywania niedostatków światła i naddatków czasu.

Nawet jeśli presety te zostaną pominięte w trakcie robienia zdjęć, choćby z oszczędności czasu - wywołanie RAWa przez E-P1 trwa kilka sekund - można spokojnie do nich wrócić w postrpocesingu - dostępne są w programach do wywoływania i przeglądania olympusowych RAWów (czyli ORFów) - Olympus Master  i Olympus Studio.

W ogóle E-P1 i fotografowanie o zmroku, a zwłaszcza o magic hour to, jak już wspomniałam, bardzo ciekawe pole do twórczego eksperymentowania -  szczególnie  możliwość utrzymania „z ręki”, dzięki brakowi lustra (jego obecność powoduje drgania, te zaś ewokują poruszenia) czasów nawet rzędu 1/10s. A, bynajmniej, nie należę do osób z imadłem w dłoniach i w przypadku lustrzanki staram się nigdy nie schodzić poniżej odwrotności ogniskowej. Utrzymywanie długich czasów z ręki pozwala na zamrożenie obrazu jako całości, jedynie obiekty, które same są w ruchu wprowadzają ciekawą dynamikę i poruszenia.

Podsumowując - nie oczekiwałam, że PEN będzie kieszonkową lustrzanką - z plastyką i jasnością szkieł oraz małymi szumami pozwalającymi na szaleństwa przy świeczce. Patrzę na to trochę inaczej: każdy sprzęt ma swoje wady i zalety. Dobrze jest  poznać i jedne, i drugie. A to, co bywa powszechnie uważane za wady, często można przekuć w zalety. W przypadku E-P1 polubiłam szumy i doceniłam brak lustra pozwalający wyciągać dłuższe czasy.

Z powyższego wynikałoby, że Olympus PEN to aparat złożony z samych zalet. Gotowa byłabym się z tym nawet zgodzić. No, prawie -  gdyby jeszcze miał wizjer (wiem, wiem - albo wizjer albo mikroskopijność) na 100% kołysałby się obok puderniczki w mojej niedzielnej torebce. Ale i przy braku wizjera mam na niego niemały apetyt.