Konkurs Fotoblog 2010 roku: wywiad z twórcą fotbloga utrwalanie.blogspot.com

Maria Koryciarz: Justyna Zduńczyk oprócz fotografii na co dzień zajmuje się...?  

Justyna Zduńczyk: Na co dzień pracuję w firmie zajmującej się produkcją filmową i telewizyjną, a w szczególności animacją 3D i postprodukcją. Zajmuję się administracją firmy i organizacją produkcji.

fot. Justyna Zduńczyk

M.K.: Jakie były twoje początki z fotografią, co sprawiło, że tak bardzo się nią zainteresowałaś?

J.Z.: Trzy lata temu skończyłam studia socjologiczne. Pojechałam na wakacje głównie po to, aby pomyśleć nad swoim życiem i zastanowić się: co dalej? Zaczynałam wtedy robić zdjęcia, kupiłam swój pierwszy aparat i wpadłam na pomysł, żeby zapisać się do szkoły fotografii. Mój wybór padł na Warszawską Szkołę Filmową. Tak się zaczęło. Fotografia stała się moją wielką pasją. W szkole poznałam wielu niesamowitych ludzi – wykładowców jak i studentów, dla których fotografia, tak jak dla mnie, stanowi nieodłączną cześć życia. Nawzajem zarażaliśmy się pasją fotografowania, dyskutowaliśmy na fotograficzne tematy i wzajemnie się wspieraliśmy. Dzisiaj myślę, że to właśnie Ci ludzie mieli największy wpływ na kształt mojej fotografii. Ciągle się rozwijam i myślę, że to dopiero początek mojej fotograficznej drogi, ale zalążek, jaki powstał w mojej głowie, mojej wyobraźni na temat fotografii to zasługa właśnie ludzi tam spotkanych. Dyplom obroniłam w czerwcu zeszłego roku u dr Prota Jarnuszkiewicza, który pokazał nam, że fotografia to nie tylko to, co widzimy przez wizjer aparatu – fotografia to nasze osobiste odczucia i emocje.

fot. Justyna Zduńczyk

M.K.: Co skłoniło Cię do założenia bloga?

J.Z.: W sieci istnieje wiele galerii internetowych, w których można publikować swoje zdjęcia. Dla mnie minusem takich galerii jest to, że można dodawać tylko pojedyncze zdjęcia, nie serie. Blog natomiast jest miejscem, gdzie możemy zamieścić cykl zdjęć, tworząc jakąś historię lub przedstawić pełniejszy obraz fotografowanego przez nas tematu. Wydaje mi się, że zdecydowanie lepiej ogląda się zdjęcia, kiedy widzimy fotograficzną opowieść jako całość, niż przeskakując z zdjęcia na zdjęcie. Na blogu możemy chronologicznie zamieszczać zdjęcia i wracać do nich, kiedy tylko chcemy. Tworzy się z tego coś w rodzaju osobistego pamiętnika fotograficznego. Bardzo mi odpowiada taki rodzaj prezentacji własnych prac. Obserwuję sporą ilość blogów i stało się to już moim codziennym rytuałem. Niektórzy zamieszczają tylko fotografie, inni opowiadają o sobie, o swoich zdjęciach. Takie blogi z pewnością inspirują i zachęcają do dalszej pracy.

fot. Justyna Zduńczyk

M.K.: Opowiedz historię powstania cyklu z udziałem Romana Kwiat-Kwiatkowskiego.

J.Z.: Roman Kwiat-Kwiatkowski jest uznanym usteckim artystą, żeglarzem, a zarazem moim wujkiem. Dla mnie jest on artystą "pełną gębą" i bratnią artystyczną duszą. Rysunki piórkiem wuja Romana nie mają sobie równych. Odwiedziłam wujka latem 2008 roku. W tym czasie remontował własnoręcznie wykonany jacht "Romuś", którym odbył samotny, dwumiesięczny rejs po Bałtyku i otrzymał za niego nagrodę miesięcznika "Żagle" – Rejs Roku 2007. Wujek był pochłonięty remontem nadbudówki, a ja bez problemu mogłam go przy tej pracy podglądać i fotografować. Sporo czasu spędziliśmy też na rozmowach o życiu i sztuce. Wuj Roman jest bardzo barwną osobowością i, jak widać na zdjęciach, świetnym modelem. Już niedługo wyrusza w kolejny samotny rejs po Bałtyku. Trzymam kciuki za jego wyprawę, bo spełnianie marzeń jest jedną z najpiękniejszych rzeczy, które nas spotykają w życiu.

fot. Justyna Zduńczyk

fot. Justyna Zduńczyk

M.K.: Co tak bardzo pasjonuje Cię w fotografii portretowej?

J.Z.: Może to dziwnie zabrzmi, ale dla mnie przestrzeń fotograficzna bez człowieka jest jakby niepełna. Rzadko robię zdjęcia bez tego pierwiastka. Chyba, że jest to miejsce, które kojarzy mi się z jakąś sytuacją, emocją. Być może jeszcze nie dojrzałam do tego typu fotografii. Jest jednak sporo takich zdjęć, które przyciągają moją uwagę. Fascynuje mnie twarz, bo każda jest inna, każda opowiada coś zupełnie innego. Piękne kobiety, napotkani ludzie, rodzina czy znajomi – każdy ma coś do przekazania. Kobietom, które fotografuję, raczej narzucam swoją wizję, mam pewne wyobrażenie i staram się im przekazać to, co chciałabym uzyskać. Do każdej z osób mam indywidualne podejście. Zwykle widząc jakąś osobę, wiem jak chciałabym ją pokazać. "Widzę" charakter zdjęcia, stylizację czy kadry. Staram się potem przełożyć obraz z mojej głowy na obraz w aparacie. Dla mnie fotografia jest odzwierciedleniem myśli, nastrojów, a ludzka twarz jest najlepszym miejscem na odmalowanie tych emocji.
 

fot. Justyna Zduńczyk

Wywiad z Wojciechem Kosikowskim, autorem fotobloga streetphotography.blog.pl

Wywiad z Łukaszem Piechem

Wywiad  z Arkadiusz Wojciechowski, autorem fotbloga "moje uniformy"