Mistrzowie fotografii mody: Ellen von Unwerth

Charakterystyczna dla fotografii Ellen von Unwerth jest przede wszystkim czerń i biel, artystka przyznaje też, że lubi efekt ziarnistości, który eksploruje w niezależnej działalności (fotografia reklamowa ceni wyraźny kontur i kolor). Von Unwerth deklaruje się jako przeciwniczka aparatów cyfrowych – analogowa fotografia, jej zdaniem, pozwala zachować naturalność i zarejestrować obraz jednoczesny z naciśnięciem guzika.

Ellen von Unwerth od roku 1994 wydała kilka autorskich albumów prezentujących jej prace. Co wyróżnia ją spośród rzeszy fotografów mody? Przede wszystkim ściśle afirmacyjne podejście do ciała. Jej fotografie, niewątpliwie śmiałe, nie zawierają śladu eksploatacji; są pozytywne i radosne, nawet, gdy przejawia się w nich fascynacja fetyszyzmem, której von Unwerth nie kryje. Erotyka w stylu vintage jest jej wielką pasją. Wielokrotnie przyznawała, że inspirują ją sesje z udziałem królowej pin-up lat 40. i 50., Bettie Page. Jeden z jej projektów, Revenge, eksplorujący znany motyw sekretnego zamku, w którym arystokraci realizują swoje sadomasochistyczne fantazje, jest szczególnie wymownym przeniesieniem fascynacji stylistyką fetyszyzmu na grunt fotografii mody, jednak erotyka, jak to zwykle u von Unwerth, zaserwowana jest w nim z przymrużeniem oka, ujęta w ramy stylizacji na przedwojenne "podejrzane" publikacje. Gorsety, pończochy i cały burleskowo – buduarowy entourage stale gości na zdjęciach Ellen, dodając im nieco teatralnego klimatu, zwłaszcza, że artystka nie stroni od eksploracji znanych motywów kultury i bawi się stylistyką przedwojennego kabaretu, kiczowatego luksusu czy Moulin Rouge. "To w zasadzie fotografia mody, tylko z mniejszą ilością ubrań", komentuje swoje autorskie, erotyczne prace Ellen von Unwerth.

Fot. Ellen von Unwerth

 

Fot. Ellen von Unwerth

 

Fot. Ellen von Unwerth

Krytyk sztuki John Berger zidentyfikował tzw. "męskie spojrzenie", czyli pewien modus funkcjonowania kobiety w malarstwie, ale i fotografii. Jego zdaniem, kobieta w estetyce zachodniej pełni rolę użytkową: służy cieszeniu niewidocznego obserwatora – mężczyzny. Fotografie Ellen von Unwerth wydają się mocno odbiegać od tego założenia, prezentując seksualność pozbawioną relacji władzy (poza celowo odegranym scenami); być może fakt, że w i e m y, że po drugiej stronie aparatu stała kobieta, wpływa na naszą interpretację, lecz spontaniczność, która wyposaża portretowane modelki w niezależność i autonomię, uzasadniają przekonanie, że to afirmacja jest kluczowym pojęciem w przypadku fotografii Ellen von Unwerth.

"Szokować jest w porządku. Nie jest dobrze, gdy jest się nadmiernie ostrożnym. Warto czasem trochę podrażnić", mówi o swoim podejściu do fotografowania artystka.

Fot. Ellen von Unwerth

 

Fot. Ellen von Unwerth