Dni Wilna w Gdańsku - Festiwal Europejskich Stolic Kultury - Wersja mobilna

Przedstawiamy przegląd atrakcji Festiwalu Europejskich Stolic Kulury Dni Wilna, ktory odbywa się pod naszym patronatem w Gdańsku. W trakcie Festiwalu będzie można zobaczyć projekty filmowe i muzyczne oraz odwiedzić liczne wystawy. Oto program Festiwalu i krótkie informacje o autorach.

Filmy

JONAS MEKAS & WŁADYSŁAW STAREWICZ

Jonas Mekas to jeden z najważniejszych artystów litewskich, działający w USA. Należy do nowojorskiej awangardy filmowej. Był współtwórcą pierwszej spółdzielni niezależnych filmowców w Stanach Zjednoczonych, która przekształciła się w jedno z największych i najważniejszych na świecie archiwów filmu awangardowego – Anthology Film Archives. Był także aktywnym krytykiem i założycielem periodyku o filmie awangardowym "Film Culture". W swoich filmach dokumentował codzienne życie bohemy nowojorskiej, m.in: Yoko Ono, Andy Warhola czy Johna Lennona.

Prezentowane filmy cechują się niepowtarzalnym językiem filmu eksperymentalnego, dzienników zwanych personal cinema – kina intymnego, przeciwieństwa kina sensacji. Jego obrazy są szorstkie, poprzerywane, często nieostre, przeciwieństwo wymuskanych filmów z Hollywood.

Festiwal Europejskich Stolic Kultury - Dni Wilna

Piątek, 3 września 2010, godz. 19:00; CSW Łaźnia, ul. Jaskółcza 1

"Sceny z życia Andy Warhola" ("Scenes from life of Andy Warhole". Friendships and intersection), USA 1982, 36’

Film rozpoczyna się obrazami z pierwszych występów Nico z The Velvet Underground w 1966 roku, a kończy mszą żałobną Andy Warhola w katedrze Św. Patryka w 1987 roku. Widzimy tu Warhola nie tylko w otoczeniu gwiazd, ale także podczas zupełnie prywatnych chwil. "Obsada" zapisu wydarzeń w domu Georga Maciunasa, Warholowskiej The Faktory czy Montauk, Lou Reeda, Allena Ginsberga, Johna Lennona, Yoko Ono, Vincenta Friemonta, Henry Geldzahlera, John Kennedy Jr., Lee Radziwill, Tina Radziwill, Anthony Radziwill, Caroline Kennedy, Mick Jagger, Jade Jagger i wielu innych.

"Wspomnienia z podróży na Litwę" ("Reminiscences of a Journey to Lithuania"), USA 1972, 82’

W 1971 roku Jonas i Adolfas Mekas zostali zaproszeni na Festiwal Filmowy w Moskwie przez radzieckie Ministerstwo Kultury. Wykorzystali tę sytuację aby odwiedzić rodzinę w Brisen, na Litwie. Z pomocą NDR (niemiecka publiczna stacja telewizyjna) nakręcili film o swojej podróży i przeszłości.

Film zaczyna się w Nowym Jorku, w mieście, w którym autorzy nadal mieszkają i pokazują miejsca, gdzie spędzili pierwsze lata swojej migracji. Druga część została nakręcona na Litwie, gdzie spotykają się z rodziną i przyjaciółmi. Porównują wspomnienia swojego dzieciństwa do rzeczywistości zastanej. Następnie zabierają nas do Elmshorn, na obrzeżach Hamburga, gdzie bracia trafili do obozu pracy. Odyseja kończy się w Stanach Zjednoczonych w 1949 roku.

Festiwal Europejskich Stolic Kultury - Dni Wilna

Sobota, 4 września 2010, godz. 18:00; CSW Łaźnia, ul. Jaskółcza 1

"Dzienniki, zapiski & szkice, czyli Walden" ("Diaries, notes and sketches: Walden"),USA 1969, 180’

To pierwszy filmowy dziennik Mekasa, którego tytuł odwołuje się do książki XIX-wiecznego pisarza H.D. Thoreau, krytykującego współczesny świat zachodni i postulującego powrót do natury. Mekas obrazuje wspólnotę nowojorskiej bohemy w jej najlepszym okresie, żyjącej w opozycji do otaczającego ich społeczeństwa konsumpcyjnego. Widzimy tu m.in. Stana Brakhage, Allena Ginsberga, P. Adams Sitneya, Jacka Smitha, Gerarda Malanga, Hansa Richtera.

Wydające się być amatorskim kinem prześwietlenia czy niedoświetlenia, cięcia, drgania to świadome motywy użyte przez Mekasa, odwołujące się do początków kina. Z ich pomocą skupia się na najprostszych chwilach życia codziennego wydobywając ich magię i piękno.

Niedziela, 5 września 2010, godz. 17:00; CSW Łaźnia, ul. Jaskółcza 1

"Kiedy szedłem przed siebie, widziałem krótkie mgnienia piękna" ("As I was moving ahead, occasionally I saw brief glimpses of Beauty") USA 2000, 285’

To zbiór subtelnych uczuć, emocji, codziennych chwil radości widzianych na twarzach najbliższych osób z otoczenia artysty. Mekas tworzy w opozycji do spektakularnych, dramatycznych wydarzeń, dominujących we współczesnej kinematografii. "To co mnie interesuje to uwiecznianie tych prawie niewidocznych momentów i uczuć, w odróżnieniu do wszechogarniającej przemocy i polityki. … Dużo uwagi przywiązuję do koloru, ruchu, rytmu i materiału. Wiele lat spędziłem rozwijając i ulepszając sposób łapania chwili bez ingerowania w nią i burzenia jej".
Te osobiste zapiski Jonasa Mekasa powstawały przez trzydzieści lat i stanowią esencję jego życia.

Festiwal Europejskich Stolic Kultury - Dni Wilna

Władysław Starewicz (1882–1965) wirtuoz, eksperymentator i geniusz animacji poklatkowej, uważany jest za twórcę gatunku animacji lalkowej. Jako "współczesny Ezop" tworzył bajki, w których mówi o ludzkich słabościach, wadach, emocjach i marzeniach.

W tym roku mija sto lat od zrealizowania przez niego pierwszego animowanego filmu "Piękna Lukanida". W 1910 roku na Litwie, w swojej domowej pracowni, Starewicz zafascynował się bogactwem świata owadów. Po raz pierwszy sfilmował mieszkańców puszczy litewskiej, żuki jelonki. Wkrótce do chrząszczy dołączyły mrówki, żaby, ptaki i inne animowane stworzenia.

Ruch jego bohaterów był tak precyzyjny, że jeden z brytyjskich krytyków zadawał sobie pytanie, jakich tricków musieli użyć nieznani, rosyjscy naukowcy, aby na potrzeby filmu wytresować żywe żuki.

Kino Starewicza zdobyło ogromną popularność nie tylko w Europie, ale także w ówczesnych Chinach. W Ameryce otrzymał złoty medal im. Hugona Rizenfelda za najlepszy i najbardziej nowatorski, nieamerykański film animowany, wyświetlany w USA.

Fascynację i wpływ twórczości Starewicza możemy znaleźć we współczesnych filmach braci Quay i czy w "Nightmare Before Christmas" wg. scenariusza Tima Burtona. Realizacje Starewicza bez wątpienia kierowane są do dorosłej widowni.

Czwartek, 2 września 2010, godz. 18:00; Rosyjskie Centrum Nauki i Kultury w Gdańsku

Projekcja filmów zostanie poprzedzona prelekcją prezesa Se-ma-fora, Zbigniewa Żmudzkiego.
Zbigniew Żmudzki związał się z filmem animowanym i Studiem Filmowym Semafor w 1993 roku. W grudniu 1999 roku założył spółkę Se-ma-for Produkcja Filmowa i został jej prezesem. Od roku 2008 stoi także na czele Fundacji Filmów Se-ma-for. Filmy animowane, których był producentem, zdobyły wiele krajowych i międzynarodowych nagród na festiwalach filmowych. Najważniejszą z nich jest Oscar dla filmu "Piotruś i wilk" (reż. Suzie Templeton).
Studio Se-ma-for, kierowane przez Zbigniewa Żmudzkiego, otrzymało w latach 2007 i 2008 nagrody i wyróżnienia za całokształt działalności.

Film "Treser żuków" to dokumentalna opowieść o życiu i twórczości Władysława Starewicza – pioniera lalkowego filmu animowanego.

Rosyjski film "Zemsta operatora filmowego" – farsa o życiu małżeńskim (i pozamałżeńskim) owadów, obdarzonych cechami ludzkimi. Akcja głównie rozgrywa się w sypialni i przedstawia cudzołożące chrząszcze.
Możemy tu zaobserwować serię ‘efektów specjalnych’, Konika Polnego zjeżdżającego z dachu na rozjeżdżających się nogach, czy pożar wybuchający w kabinie kinooperatora.

"Konik Polny i mrówka". Dzięki filmowi "Konik Polny i Mrówka" Starewicz zdobył światową sławę. Premiera filmu odbyła się 15 grudnia 1912 roku w Kopenhadze i osiągnęła nieoczekiwany sukces. Wykonana została rekordowa ilość 140 kopii, z czego jedną, w srebrnym pudełku, otrzymał następca tronu rosyjskiego Aleksy Nikołajewicz.
Film ten był pierwszą adaptacją utworu literackiego. Żonglując alegoriami Starewicz przedstawił tragedię losów ludzkich według bajki Jeana De La Fontaine.

Festiwal Europejskich Stolic Kultury - Dni Wilna

"Żaby chcą króla", Francja
Satyra polityczna na ustrój parlamentarny w księstwie żab. Żaby uosabiające cechy ludzkie, znudzone życiem w anarchii, chcą króla. Za pomocą zabawnych baloników-dymków zwracają się do ich ludzkiego władcy, Jowisza, aby zesłał im monarchę. Jako pierwszego otrzymują Drewnianego Króla, który poza przewracaniem oczami nic nie robi. Żaby proszą o lepszego króla… w zamian otrzymują Króla Bociana. A bociany, oczywiście ….
Urywek z "Żaby chcą króla" został wykorzystany w filmie Juliana Schnabela z 1996 roku, "Basquiat – taniec ze śmiercią"

"Zaczarowany Zegar", Francja
"Zaczarowany Zegar" to średniowieczna bajka o zegarze i mistrzu, który go zbudował. Uczeń mistrza ożywia ten cudowny zegar, powołując do życia świat marzeń i wyobraźni.

"Maskotka: Bal u Diabła"
Scena "Balu u Diabła" to najbardziej szalona i groteskowa scena całego filmu. Mamy tu pokaz nieograniczonej wyobraźni Starewicza, z biegnącymi papierowymi ludzikami i pluszową małpą całującą słodką laleczkę. Na balu tańczą wszyscy: szkielet ryby ze szkieletem kurczaka, lalki, diabeł, pluszaki, a nawet kieliszki.
Maskotka to prawdziwe mistrzostwo formy, będące przykładem późniejszej twórczości artysty. Pojawiają się tu jedne z mroczniejszych scen w historii kinematografii. Można zaryzykować stwierdzenie, że prześcignęły one wczesne lata twórczości Walta Disneya w ukazywaniu koszmarów.

Festiwal Europejskich Stolic Kultury - Dni Wilna

Piątek, 3 września 2010, godz. 18:00; Rosyjskie Centrum Nauki i Kultury w Gdańsku

Zemsta operatora filmowego z muzyką Messer Chupsa

"Noc przed Bożym Narodzeniem", Francja
To plastyczna, bajkowa adaptacja utworu Mikołaja Gogola. Starewicz używa nowatorskiego języka, ukazując kradzież księżyca czy lot Vakuli na czarcim grzbiecie do Petersburga, na dwór samego cara.

Muzyka

Drugim nurtem festiwalu są projekty muzyczne, do których zaproszeni zostali artyści z Polski i z Litwy, w tym m.in:. Alina Orlova, Dagadana, Baltic Riddim, Fusedmarc, Spięty, Dobrovolsky, Rasabasa, Bester Quartet. Wymienić tu też warto audio-wizualne przedstawienie Mr. Strangled and Mr. Shot, Teatru Psylikonowego.

Czwartek, 2 września 2010, godz 18:00; Rosyjskie Centrum Nauki i Kultury w Gdańsku ul Długa 35

Duet SzaZa czyli Patryk Zakrocki & Paweł Szamburski
Muzyka duetu Sza/Za to niezwykłe połączenie pozornie skrajnych przeciwieństw – hałasu i ciszy, popu i współczesnej kameralistyki, piękna i brzydoty, a także wyrafinowanej mądrości i czystej, naiwnej bezmyślności. Za pomocą klarnetu i skrzypiec, głosu, analogowych zapętleń oraz delikatnych przetworzeń – muzycy poszukują jedności tych przeciwieństw, starają się oswobodzić zarówno scenę jak i widownię z krępujących reguł oraz sztywnych, "kulturowych" ustawień. Czasem ich występy przybierają formę groteski, mrocznej zabawy, perfomance’u, a czasem niezwykle poważnej i głębokiej wypowiedzi muzycznej, pozostającej jednak w interakcji z publicznością. Istotne staje się tu samo bycie muzyków na scenie, obserwacja aktu twórczego, w jego szczerej i prawdziwej formie, nieskrępowanej konwencją koncertu czy spektaklu, uwolnionej.

Patryk i Paweł to muzycy, improwizatorzy, animatorzy, którzy od 1999 roku aktywnie działają na stołecznej scenie muzyki improwizowanej i muzyki niezależnej. Tworzą muzykę dla teatru, filmu, kina niemego, tańca współczesnego. Współpracowali m.in. z P. Cieplakiem, P. Miśkiewiczem, L. Bzdylem, M. Liberem, K. Kozyrą.
Duet SzaZa zagra do filmów Władysława Starewicza.

Festiwal Europejskich Stolic Kultury - Dni Wilna

Piątek, 3 września 2010, godz. 20:00; Targ Węglowy

DAGADANA
DagaADana (ДаґаДана) to polsko-ukraińskie trio, łączące różne style muzyczne. Przeplatając jazz, folk i elektronikę, tworzą niepowtarzalny język zespołu. Pełne humoru koncerty, pokazują, że jest to ten rodzaj muzyki, który uszczęśliwia zarówno słuchaczy, jak i twórców. Pełne ciepła wokalizy, przetwarzanie głosu na żywo, odważne plastikowe brzmienia, transowy kontrabas oraz wykorzystanie dziecięcych instrumentów muzycznych, to recepta DAGADANY na oczarowanie słuchacza dźwiękami, których nigdy dosyć.
Międzykulturowy projekt powinien przypaść do gustu każdemu słuchaczowi otwartemu na słowiańską duszę, szaloną z jednej, łagodną z drugiej strony.

Alina Orlova
Alina Orlova – jedna z najpopularniejszych, alternatywnych, muzycznych postaci na Litwie. Artystka o polskich korzeniach, romantycznej duszy i wielkiej pasji do muzyki. Dwa lata temu, przemierzając Litwę w poszukiwaniu interesujących zjawisk muzycznych, natknęliśmy się właśnie na nią, wtedy jeszcze nieznaną Alinę. Alina Orlova, wówczas 20 letnia studentka, osoba o niebywałej wrażliwości muzycznej, w stu procentach ogarnięta muzyką i sztuką, tak bardzo przypominająca znakomitą Tori Amos.
Tego samego roku (2008), na festiwalu w Gdańsku, razem z grupą Lao Che w Kościele Św. Jana, zawładnęła publicznością, która na koncert stawiła się w rekordowej ilości. Kolejki po bilety sięgały ulicy Szerokiej. Koncert niezapomniany, niestety z powodu wyczerpania biletów dla niektórych nieosiągalny. Postanowiliśmy o tej artystce pamiętać także i w tym roku. Tym razem wstęp na koncert jest bezpłatny, tak więc dla nikogo miejsca nie zabraknie.
Alina w trakcie tych dwóch lat zmieniła całkowicie zespół i obecnie jest w trakcie nagrywania nowej płyty. Na koncercie w Gdańsku w dniu 3 września około godziny 21:00 będziemy mieli okazje wysłuchać również jej nowych kompozycji.

Sobota, 4 września 2010, godz. 19:00; Targ Węglowy

Rasa Basa
Rasa Basa to kolejne odkrycie litewskiej sceny muzycznej. Po przesłuchaniu materiału muzycznego nie mieliśmy wątpliwości, ten zespół powinien znaleźć się na kolejnej edycji festiwalu Wilno w Gdańsku. Charyzma, piękny głos, nowocześnie brzmiąca muzyka, młodość i doświadczenie – oto atuty tego zespołu. Zespół nagrał już trzy albumy, a ich twórczość to mieszanka popu, progresywnego rocka, folku i trip hopu. Rasa Basa to tylko naturalne dźwięki, żadnych sampli czy programowania. Mówi się, że ich muzyka jest niczym filmowa, poruszająca i niezwykle melodyjna. Ale najlepiej przekonać się samemu, ponieważ po raz kolejny mamy do czynienia z zaskakująco wysokim poziomem artystycznym, profesjonalizmem i doświadczeniem scenicznym w tak młodym wieku. Coś niezwykłego dzieje się na Litwie, że muzycy w wieku 20–25 lat grają tak, jakby grali na scenie od wielu, wielu lat. Tak jak z Aliną Orlovą, Fusedmarc czy gośćmi poprzednich edycji, takimi jak Donis, Dublicate, i tym razem mamy do czynienia z perełką. Będzie to pierwszy występ Rasa Basa w Polsce.

Festiwal Europejskich Stolic Kultury - Dni Wilna

Fusedmarc
Występy zespołu to połączenie imponujących pokazów multimedialnych z elektronicznym oraz akustycznym brzmieniem i poruszającym wokalem. Wcześniej skomponowane aranżacje muzyczne i cyfrowe wraz z cyfrowym instrumentarium przetwarzającym dźwięki na żywo tworzą harmonijną całość, nadając występom barwny i spontaniczny wydźwięk. Wizualizacje emocjonalnie korespondują z muzyką. Kombinacja elementów scenicznych wzmacnia koncertowe odczucia słuchacza dając mu możliwość odnalezienia niespodziewanych, emocjonalnych skojarzeń. Koncerty Fusedmarc to audio-wizualne doznania otwarte na wolną interpretację.
W 2005 roku zespół zdobył nagrodę najlepszego Muzycznego Przełomu w muzyce alternatywnej. Najpopularniejszy litewski portal internetowy www.ore.lt wybrał Fusedmarc muzycznym odkryciem 2005 roku. Fusedmarc to bez wątpienia jeden z najciekawszych projektów muzycznych w krajach nadbałtyckich. Na Festiwalu Wilno w Gdańsku zespół wystąpi po raz drugi. Ostatni koncert pokazał, że drzemie w nich niespożyta energia i jedna wizyta to za mało.

SPIĘTY
czyli Hubert Dobaczewski – na co dzień wokalista i gitarzysta zespołu Lao Che. Gdański koncert to oczywiście, Antyszanty, czyli opowieści utrzymane w szantowo-knajpianym klimacie, w towarzystwie muzyki elektronicznej połączonej z banjo, gitarą, instrumentami perkusyjnymi i oczywiście wokalem.

Festiwal Europejskich Stolic Kultury - Dni Wilna

Instalacje, wystawy

2–5 września 2010; CSW Łaźnia

Już po raz trzeci Gdański Archipelag Kultury wspólnie z Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia prezentuje prace artystów z Litwy. W tym roku postanowił odejść od dotychczasowej formuły – muzyka, fotografia i poszerzyć spektrum swoich zainteresowań. W ramach projektu w CSW Łaźnia zaprezentowane zostaną prace Irmy Stanaitytė, Ugniusa Gelgudy, Aturasa Bumšteinasa, Sauliusa Leonavičiusa & CORO Collective (Egle Budvytyte, Goda Budvytyte, Ieva Miseviciute). Punktem łączącym wszystkie prezentacje jest ich estetyka i sposób, w jaki ich autorzy "zawłaszczają" i przetwarzają uznane formy obrazowania lub twórczość innych.

Irma Stanaitytė
Projekt "Dwa" to pytanie o to, co komu się podoba – o akceptowane rodzaje estetyk. Artystka w fotograficznej instalacji zestawia zdjęcia kompozycji tworzonych przez jej ojca w domu z light-boxami utrzymanymi w oszczędnej, modernistycznej stylistyce spod znaku "mniej znaczy więcej". Obrazy pozornie od siebie odległe stawiają podobne pytanie o sens tworzenia, specyfikę bycia artystą. Projekt Irmy to wielowątkowa narracja, stawiająca z jednej strony pytania o sztukę, rolę artysty, funkcje odbiorcy, z drugiej zaś jest to opowieść o ojcu – jego artystycznej pasji kolekcjonowania.

Artura Bumšteinas
W swoich wideo-performance reinterpretuje klasyczne dzieła m.in. neoawangardy.
W "Sentences on Conceptual Art (Instrumental Version)" artysta odtwarza muzykę z pracy Johna Baldessariego, śpiewającego słynny manifest sztuki konceptualnej "Sentences on Conceptual Art" Sole LeWitta. W "Stockhausen's Cocktail Bar" wykorzystuje "Studie II" Karlheinza Stockhausena do przygotowania drinków. Bumšteinas w swoich pracach sięga po kanon sztuki neoawangardowej – prace Baldessariego, Sole LeWitta, Josepha Beuysa, Stockhausena, Roberta Smithsona. Prace Bumšteinasa wprowadzają w postkonceptualny świat sztuki, będący już nie tylko funkcją zmysłów, ale również intelektu.

Ugnius Gelguda
W swojej tworczości kontynuuje poszukiwania awangardy, bada specyfikę używanego medium. Artysta parafrazuje "klasyków" – instalacja "Žalgiris/Grunwald" powtarza schemat charakterystyczny dla malarstwa batalistycznego m.in.: "Bitwy pod Grunwaldem" Jana Matejki, cykl polaroidowych fotografii "Grawitacja" nawiązuje do estetyki modowo-lifestylowych magazynów. Prace wykonane w wileńskich klubach Ugnius Gelgudy prowadzą nas przez chaos nocnego życia miasta. Artystę interesuje fotografia jako funkcja pamięci. W swoich pracach często eksponuje detal, wykorzystuje błędy techniczne. W kadrach z cyklu "Grawitacja" najważniejsze są gesty, ludzka mimika, klubowe gadżety. Tło często rozmywa się. Artysta niczym paparazzi podgląda klubowe życie, pytając jak tworzy się zbiorowa tożsamość. W pracach "Grawitacja", "Grunwald/Žalgiris" Gelguda pokazuje jak rodzi się masa i towarzysząca im zbiorowa identyfikacja. Czy bardziej jednoczy nas wspólna zabawa czy wspólna walka? Czy w ich obliczu ważne jest, kto jest fanem, jakiej piłkarskiej drużyny?

Coro Collective
Coro Collective tworzą trzy litewskie artystki: Egle Budvytyte, Goda Budvytyte, Ieva Miseviciute. Grupa działa w przestrzeni publicznej, przekształcając jej najzwyklejsze przejawy w teledysk, dzieląc publiczność na reżyserów sytuacji i jej uczestników.
W ramach Dni Wilna w Gdańsku – Festiwal Europejskich Stolic Kultury zaprezentowane zostanie video "Nauka słownictwa". Jest ono rodzajem słownika architektury, muzyki, tańca. Forma odwołuje się do vogeuing – ruchu, który narodził się w latach 30. w nowojorskich klubach gejowskich, choć dziś bardziej kojarzony jest z teledyskiem Madonny z początku lat 90 "Vogue". Vogeuing czerpał z image'u słynnych gwiazd kina, lub później świata mody ruch, pozę, dynamikę i styl ubierania. Coro Collective charakterystyczne kanciaste ruchy rąk i dłoni, linearne figury i symetryczne kształty łączy z architekturą i modą inspirowaną modernizmem, odnajdując podobieństwo w tych dwóch, jakże odległych, stylistykach.

Saulius Leonavicius
Saulius Leonavicius, używając różnego rodzaju środków, analizuje przestrzeń prywatną i publiczną. Interesują go pytania dotyczące społecznych norm, zachowań, polityki. Artysta w swoich pracach wykorzystuje obrazy, społeczne kody, potoczną percepcję przestrzeni. Jego interwencje są pytaniem o rolę artysty w społeczeństwie. Rozdając cukier w galerii, czy organizując w niej punkt krwiodawstwa, Leonavicius odpowiada na klasyczne pytania czy i jak twórca może przekształcać otaczający go świat.

Press and Push. Free Thai Massage
Akcja artystyczno-społeczna
03.09: godz. 15–18
04.09: godz. 12–15
05.09: godz. 12–14
Miejsce: Targ Węglowy

Jak we współczesnym świecie doświadczamy egzotyczne kultury? Czy zgłębiamy je? Czy raczej postrzegamy przez pryzmat dreszczyku egzotycznych wakacji, pełnych "lokalnych" atrakcji w stylu press and push, ekspresowa nauka masażu tajskiego?

Te pytania przy okazji wileńskiego jarmarku stawia Saulius Leonavicius. Jak poznać inną kulturę? Ich doświadczanie współcześnie trywializuje się, często ogranicza do dwutygodniowego pobytu all-inclusive, dreszczyku ekstremalnych wakacji lub wypadu ze znajomymi do tajskiej restauracji. Żeby stać się turystą nie musimy przecież opuszczać nawet własnego miasta, wystarczy wybrać się na regionalne jarmarki lub prezentację kultury danego kraju. Saulius Leonavicius podstaw masażu tajskiego nauczył się podczas dwutygodniowych wakacji, kurs oferowany był jako jedna z wielu turystycznych atrakcji. Podczas gdańskiej akcji artysta planuje wykorzystać nabytą umiejętność do przełamania bariery powierzchownego, turystycznego kontaktu. Jego praca, oparta na indywidualnych doświadczeniach, będzie próbą wyjścia poza dostępne doświadczenie jarmarcznego folkloru.

Festiwal Europejskich Stolic Kultury - Dni Wilna