Książki 100 najważniejszych zdjęć świata Pomysł na prezent 2011 Daj się ocenić i oceniaj Jestem przedmiotem Pytania i odpowiedzi Najczęściej wyszukiwane

Dołącz do nas

Daj się ocenić i oceniaj

bez tytułu

Autor: bee
Komentarzy: 4
_MG_9092

Autor: peszzi
Komentarzy: 10
DSC_5943

Autor: Julita_2
Komentarzy: 20
Uliczka Starego Miasta

Autor: FoBoS
Komentarzy: 13
Ambara

Autor: roka63
Komentarzy: 9
złota jesień 1

Autor: rhz15o2
Komentarzy: 5
.

Autor: Malinaaa
Komentarzy: 6
mgła

Autor: Andrzej Wyrwicki
Komentarzy: 10
061041

Autor: Maras654
Komentarzy: 11
Tesknota

Autor: Mistyk
Komentarzy: 25
Magdalena

Autor: Stul
Komentarzy: 15
Autor: fotopasjaKB
Komentarzy: 12
_DSC4722-as-Smart-Object-1

Autor: Rafciu
Komentarzy: 12
asymetria

Autor: anhedonia
Komentarzy: 13
img039

Autor: monade
Komentarzy: 10

A^- A A⁺

Mój Dakar 2010

8 lutego 2010, 12:30 | czytano: 13447 razy Mój Dakar 2010

Kolejny Dakar przeszedł do historii. Pod wieloma względami jest to wydarzenie wyjątkowe. Mimo nazwy i afrykańskiego rodowodu w tym roku po raz kolejny rajd odbył się na terenach Chile i Argentyny. Trudno znaleźć na świecie prywatną imprezę o podobnym rozmachu. Na starcie stanęły 362 załogi z 49 narodowości. Motocykle, quady, samochody i ciężarówki miały do przejechania ponad 9000 kilometrów przez zielone równiny, stepy, pustynie i Andy. Za tą kawalkadą podążała grupa 2500 osób: mechaników, organizatorów, dziennikarzy, które konsumowały 1500 kg żywności na dobę. Do ochrony rajdu zmobilizowano 30 000 ochroniarzy, żołnierzy i policjantów. Ostatnią grupę w tym łańcuszku, czyli kibiców trudno policzyć, podobnie jak moich włosów na głowie. Nad całością nieustannie krążyło 20 śmigłowców.

Strona 2

Na tym rajdzie nie mniej ważną rzeczą od umiejętności jest doświadczenie, bycie znanym w środowisku stałych dakarowych bywalców, a także rodzaj posiadanej akredytacji. Trzeba być również sprytnym. Często jest tak, że fotograf z nazwiska to jednocześnie instytucja, agencja. Dla niego na trasie rajdu w kilku miejscach pracuje jednocześnie kilka nazwijmy to aparatów z akredytacja lub bez. Na trasę odcinka przyjeżdżają często wieczorem tuż przed rajdem. Na odcinku nocują i mają gwarancję, że zdążą. Tak się fotografuje, gdy w grę wchodzą duże pieniądze.
Jeśli nie masz takich możliwości jak wyżej, to musisz mieć talent do kręcenia bata z masy plastycznej. Zupełnie jak w tym ludowym przysłowiu. Często ma to tę zaletę, że z konieczności wyostrzasz zmysły by widzieć coś interesującego, ale skrytego za subtelnościami lub zasłoną banalności. Nie polujesz na sprawy oczywiste, budując siermiężne, komercyjne kadry, tylko szukasz. Czyli w tym momencie fotografia staje sie na nowo przyjemnością, przestaje być wyścigiem.

Reklama

Fot.: Jacek Bonecki