Książki 100 najważniejszych zdjęć świata Pomysł na prezent 2011 Daj się ocenić i oceniaj Jestem przedmiotem Pytania i odpowiedzi Najczęściej wyszukiwane

Dołącz do nas

Daj się ocenić i oceniaj

bez tytułu

Autor: bee
Komentarzy: 4
_MG_9092

Autor: peszzi
Komentarzy: 10
DSC_5943

Autor: Julita_2
Komentarzy: 20
Uliczka Starego Miasta

Autor: FoBoS
Komentarzy: 13
Ambara

Autor: roka63
Komentarzy: 9
złota jesień 1

Autor: rhz15o2
Komentarzy: 5
.

Autor: Malinaaa
Komentarzy: 6
mgła

Autor: Andrzej Wyrwicki
Komentarzy: 10
061041

Autor: Maras654
Komentarzy: 11
Tesknota

Autor: Mistyk
Komentarzy: 25
Magdalena

Autor: Stul
Komentarzy: 15
Autor: fotopasjaKB
Komentarzy: 12
_DSC4722-as-Smart-Object-1

Autor: Rafciu
Komentarzy: 12
asymetria

Autor: anhedonia
Komentarzy: 13
img039

Autor: monade
Komentarzy: 10

A^- A A⁺

Mój Dakar 2010

8 lutego 2010, 12:30 | czytano: 13445 razy Mój Dakar 2010

Kolejny Dakar przeszedł do historii. Pod wieloma względami jest to wydarzenie wyjątkowe. Mimo nazwy i afrykańskiego rodowodu w tym roku po raz kolejny rajd odbył się na terenach Chile i Argentyny. Trudno znaleźć na świecie prywatną imprezę o podobnym rozmachu. Na starcie stanęły 362 załogi z 49 narodowości. Motocykle, quady, samochody i ciężarówki miały do przejechania ponad 9000 kilometrów przez zielone równiny, stepy, pustynie i Andy. Za tą kawalkadą podążała grupa 2500 osób: mechaników, organizatorów, dziennikarzy, które konsumowały 1500 kg żywności na dobę. Do ochrony rajdu zmobilizowano 30 000 ochroniarzy, żołnierzy i policjantów. Ostatnią grupę w tym łańcuszku, czyli kibiców trudno policzyć, podobnie jak moich włosów na głowie. Nad całością nieustannie krążyło 20 śmigłowców.

Strona 4

Fot.: Jacek Bonecki

Reklama

Fot.: Jacek Bonecki

Ciekawym i cennym akcentem był kontakt z miejscową ludnością oraz z kibicami. Mieszkańcy tamtego rejonu Ameryki to naprawdę mili ludzie. Zawsze uśmiechnięci, zawsze życzliwi, gotowi wesprzeć cię w każdym momencie. To wsparcie to bardzo często kubek lub kufel czerwonego wina z lodem, litrowa butelka piwa czy rożnego rodzaju ziołowe napitki o wyskokowym działaniu.

Fot.: Jacek Bonecki

Poza tym, że są życzliwi to jeszcze honorowi, odmówienie im poczęstunku to dla nich forma zniewagi. Tak, więc lepiej z nimi dobrze żyć. W zamian zawsze mogą zapozować do zdjęć i dodatkowo poczęstować swojskim, wyjątkowo aromatycznym jedzeniem.

Fot.: Jacek Bonecki

Ich gościnność idzie w parze z odwagą. Stanie dwa metry od rozpędzonych pojazdów czy jedzenie przechowywanego w upale mięsa to dla nich pestka. Trzeba być bardzo twardym, aby po kontakcie z kibicami trafić do własnego samochodu, pokonać pustynie i dotrzeć do biwaku. Ale taka jest właśnie Ameryka Południowa.

Fot.: Jacek Bonecki

Każdy zawodnik ocenia swój start i robi rachunek sumienia analizując swoje błędy i systematyzując doświadczenia. Ja podobnie. Mając świadomość, że można było zrobić więcej, lepiej, inaczej czuję pewien niedosyt. Szokuje mnie moje podejście do fotografowania Dakaru. Zastanawiam się ile w tym jest sztuki patrzenia, fotografii, a ile sportowej rywalizacji i pokonywania własnych słabości? Jeśli istotnie tak jest to znak, że Dakar mnie wciągnął albo pokonał.

Fot.: Jacek Bonecki

Wielu fotografujących myśli, ze to taki rajd samograj, że wystarczy tam być, a zdjęcia same zapełnią kartę pamięci. Istotnie tak jest, ale tylko z perspektywy głowy siedzącej przed monitorem komputera. Podobnie wielu orłów kierownicy uważa, ze wystarczy wsiąść za kółko dakarówki i meta, a nawet podium są jak w banku. A wystarczy stanąć oko w oko z rzeczywistością Dakaru by spokornieć.

Partnerzy: