Nikon Coolpix S8100 - test

Testowany aparat, podobnie jak jego poprzednik, zbudowany jest w sposób bardzo solidny, niebudzący zastrzeżeń. Coolpixa S8100 łatwo jest schować do kieszeni, a elementy sterujące są jednocześnie na tyle duże, że operowanie nimi nie powinno dostarczać trudności. Nowy Nikon wyróżnia się ponadto ciekawym, estetycznym designem.

Aparat dostępny jest w trzech kolorach: czarnym, czerwonym i złotym. Tył wypełniony w większości przez 3-calowy ekran LCD, pozostaje we wszystkich wersjach czarny, różnica kolorystyczna dotyczy jedynie przedniej części.

Pierwszą rzucającą się w oczy zmianą w stosunku do poprzednika jest umieszczone w górnej części aparatu koło nastaw. Umożliwia ono bezpośredni dostęp do trzech programów tematycznych, a dodatkowo m.in. również do trybu automatycznego wyboru sceny, zdjęć seryjnych oraz ogólnej automatyki. Takie rozwiązanie jest zdecydowanie wygodniejsze od konieczności wchodzenia do menu aparatu w celu zmiany trybu fotografowania, tak jak to miało miejsce w S8000. Zmianie uległ ponadto przycisk filmowania. Dzięki przesunięciu go ku krawędzi jest teraz łatwiej osiągalny.

Nieco kłopotliwa jest lokalizacja wbudowanego flesza. Aparaty tej klasy na ogół trzyma się czterema placami, przy czym lewy wskazujący spoczywa dokładnie na klapce lampy błyskowej. Efekt może być nieco irytujący, gdy flesz wyskakuje nagle w miejscu, gdzie trzyma się aparat. Jednak takie asymetryczne umieszczenie lampy błyskowej ma pozytywny wpływ na zdjęcia, gdyż ogranicza nieco efekt czerwonych oczu.

Menu aparatu, tradycyjnie u Nikona, jest przejrzyste i logicznie uporządkowane. Ilość dostępnych opcji różni się w zależności od wybranego trybu fotografowania. Najwięcej możliwości otwiera tryb uniwersalnej automatyki. Można wtedy ustawić: rozdzielczość zdjęć, czułość ISO, balans bieli, rodzaj pomiaru światła oraz tryby autofokusa.