Nikon D700 - test

Aparat Nikon D700 prezentuje typowy dla wyższych modeli poziom wykonania. Mimo że obudowa jest bardzo podobna do tej zastosowanej w modelu D300, wykonano ją dokładniej. Cóż – w końcu D700 sygnowano oznaczeniem Made In Japan, co jest synonimem wyższej jakości. Warto podkreślić, że z dzisiejszego zakresu aparatów cyfrowych Nikona, tylko D700, D3x i D3S są montowane w kraju kwitnącej wiśni.

Jak wspominaliśmy, obudowa D700 jest wizualnie bardzo podobna do tej z D300. Główną różnicą jest inny pryzmat – w modelu pełnoklatkowym jest większy, zbliżony wyglądem do znanych z Nikonów jednocyfrowych. Wyposażono go w wygodne pokrętło służące do regulacji dioptrażu.

Tak jak F5 miał swój "lżejszy" odpowiednik w postaci F100, tak D700 jest nim dla D3. W przeciwieństwie jednak do analogowych poprzedników, młodszy brat D3 nie ogranicza w istotny sposób jego funkcjonalności, a zmiany dotyczą głównie obudowy i prędkości działania.

Lustrzanki marki Nikon od lat znane są ze swej legendarnej ergonomii użytkowania. Nie inaczej jest w przypadku testowanego aparatu. Jedynie modele pokroju D3 oferują większą wygodę użytkowania. Faktycznie, według niektórych D700 z gripem jest równoważny D3, ale – niestety – nie jest to prawdą. Korpus jednocyfrowy zdecydowanie lepiej leży w dłoni, a przeniesienie przycisków regulujących jakość, czułość i balans na tylną, dolną część obudowy jest dużo wygodniejszym rozwiązaniem. Na zdecydowany plus zasługuje natomiast rozwiązanie w D700 wybieraka wielofunkcyjnego. Po zapięciu MB-D10 otrzymujemy drugi, dzięki któremu w pozycji pionowej zyskujemy do niego bezproblemowy dostęp.

Najważniejszą cechą Nikona D700 wpływającą na ergonomię, jest umieszczenie na obudowie tzw. twardych przycisków kontrolnych. Są to przyciski przeznaczone do sterowania określonymi parametrami, takimi jak czułość ISO, balans bieli, czy pomiar światła. Dzięki temu, że każdy z nich jest dedykowany osobnej funkcji, można z łatwością w wirze pracy sterować działaniem aparatu. Dużo wygodniej niż w serii jednocyfrowej umieszczono regulator zmiany pomiaru – otacza on przycisk AL/EL i można regulować go kciukiem.

Właściwie w codziennej pracy z tym Nikonem zbyteczne staje się korzystanie z menu – właśnie dzięki wspominanemu wyżej rozwiązaniu. Balans bieli, czułość ISO i jakość rejestrowanego obrazu zmieniamy wciskając przyciski umieszczone na znajdującym się z lewej strony grzybku i kręcąc pokrętłami sterowniczymi. Tryb pracy napędu (tryb pojedynczy, seryjny, itp.) zmieniamy przekręcając znajdującą się niżej tarczę. Autofokusem sterujemy za pomocą dwóch dźwigni – jedna z nich umieszczona jest z przodu, w pobliżu bagnetu. Możemy dzięki niej odłączyć autofokus, bądź wybrać tryb pracy – pojedynczy lub ciągły. Dźwignia umieszczona z tyłu odpowiada za zmianę sposobu wyboru pól AF – mamy możliwość wyboru trybu pojedynczego pola, dynamicznego wyboru oraz pełnej automatyki. Oprócz tego, za kontrolę pracy aparatu odpowiadają dwa przyciski umieszczone z tyłu – AL/EL oraz AF-ON. Pierwszemu z nich można przypisać kilka różnych funkcji, drugi natomiast służy do sterowania autofokusem. Niestety – działa jedynie jako jego starter, nie można np. zaprogramować, by przycisk ten blokował działanie automatycznego nastawiania ostrości (jest to możliwe jedynie w przypadku przycisku AL/EL).

W przedniej części obudowy, między uchwytem a bagnetem, producent zdecydował się na umieszczenie dwóch dalszych przycisków – Pv i Fn. Ich działanie można programować tak samo jak AL/EL, a fabrycznie pierwszy z nich odpowiada za podgląd głębi ostrości, a drugi – za sterowanie automatycznym bracketingiem. Pozostałymi elementami sterowniczymi są: wspominany wyżej wielokierunkowy wybierak (otoczony dźwignią blokującą jego działanie), przyciski trybu podglądu (wejście w tryb i usuwanie zdjęć, powiększanie i pomniejszanie, blokada zdjęcia), przycisk uruchamiający menu oraz przycisk INFO. Ten ostatni uruchamia ekran, na którym wyświetlane są parametry aparatu. Dzięki niemu możemy też szybko wprowadzić istotne zmiany związane z przetwarzaniem obrazu.