Nikon eXtremalnie II: Z lustrzanką w przestworzach...

Nikon na paralotni

Gdyby zapytać kogoś: z czym kojarzy mu się słowo ?latanie"?, usłyszymy, że z wolnością, ucieczką od przyziemnych spraw, odkrywaniem nowych miejsc i odmiennym spojrzeniem na otaczający nas świat. Kiedy zapytać: z czym kojarzy mu się słowo ?samolot"?, odpowie, że z zaawansowaną technologią, wysoką precyzją wykonania oraz narzędziem służącym do pracy i realizowania pasji. Zamieńmy teraz słowa ?latanie" na ?fotografowanie" i ?samolot" na ?aparat". Czy to nie piękne i zarazem zaskakujące, że sens odpowiedzi na zadane pytania pozostał niezmieniony? Te same marzenia, ten sam punkt widzenia, i wreszcie ? te same skojarzenia dotyczące przeznaczenia i jakości wykonania. To porównanie obrazuje, jak doskonale łączą się i wzajemnie uzupełniają pasje: latania i fotografowania.

Ci, którzy przeczytali pierwszy artykuł z serii Nikon eXtremalnie o fotografowaniu z pokładu stacji kosmicznej, dostrzec mogą pewną prawidłowość. Otóż, praktycznie wszedzie tam, gdzie tworzy się historia, gdzie odkrywamy świat na nowo lub przełamujemy kolejne bariery, czy to ludzkie, czy technologiczne ? obecna jest fotografia. Za pomocą aparatu fotograficznego dokumentujemy wydarzenia i zjawiska, które przez nas zaobserwowane mogą nigdy się nie powtórzyć. Kiedy zaś jest spokój i nic się nie dzieje, my sami decydujemy się wyruszyć na poszukiwanie tematu. Nie zawsze jest to łatwe i bezpieczne. Dobra fotografia, zdobyta dużym wysiłkiem, a niekiedy i z narażeniem własnego życia, nabiera ogromnej wartości nie tylko dla jej autora, ale i dla tych, którzy oglądając ją czują podziw dla kunsztu fotografa, jego odwagi, a także zachwyt dla różnorodności otaczającego nas świata.

Jednym z fotografów, który nie boi się wyzwań i który swoją fotograficzną pasję zabrał aż pod chmury, jest niezależny fotograf i doświadczony pilot paralotniarz ? Paweł Młodkowski. Należący do elitarnego grona nIKONY FOTOGRAFII zgodził się z nami porozmawiać i opowiedzieć o swojej pasji, która stała się jego sposobem na życie.

O lataniu i fotografowaniu z Pawłem Młodkowski rozmawiał redaktor SwiatObrazu.pl Tomasz Wojciuk.

Wywiad

Tomasz Wojciuk: Twoje zdjęcia z powietrza wydrukowane w dużym formacie są niezwykle dekoracyjne...
Paweł Młodkowski: W przestronnych, nowoczesnych wnętrzach dobrze prezentują się powiększenia w formacie 1x1 m. Ale nie gorzej wyglądają nieco mniejsze ? na ostatniej aukcji ZPAF na przykład wystawiłem kilka prac w formacie 38x38cm.

T.W.: Niektórzy porównują je do obrazów znanych abstrakcjonistów...
P.M.: Tak, rzeczywiście już się z takim porównaniem spotkałem. Mam nawet koleżankę po historii sztuki, która w krótkiej analizie stara się udowodnić tę tezę, wpasowując Pola z duszą (cykl zdjęć z powietrza Pawła Młodkowskiego ? przyp. red.) w nurt malarstwa abstrakcyjnego. Uprzedzając twoje kolejne pytanie, nigdy nie wzorowałem się na abstrakcjonistach. Zresztą ja tylko dokumentuję rzeczywistość, nie tworzę jej.

Fot.: Paweł Młodkowski

Fot.: Paweł Młodkowski

T.W.: Podobno nie tylko robisz zdjęcia, ale też dobrze rysujesz?
P.M.: Niektórzy tak twierdzą, w każdym razie nie skończyłem żadnej szkoły plastycznej, tylko leśnictwo na Akademii Rolniczej. Jestem kolejnym absolwentem tego poznańskiego wydziału, leśnikiem, który zajął się fotografią...

T.W.: To są inni?
P.M.: Są. Na przykład Leszek Szurkowski, którego podziwiam za profesjonalizm i wszechstronność.

T.W.: O tym, że zacząłeś fotografować, zadecydował przypadek?
P.M.: Raczej wypadek. Kiedy miałem 11 lat, złamałem nogę i leżałem kilka miesięcy w łóżku. Oczywiste było, że nie będę mógł kontynuować intensywnych treningów karate. Pieniądze z ubezpieczalni wystarczyły na połowę zenita ET, resztę dorzucili rodzice. Można powiedzieć, że to był mój pierwszy świadomy kontakt z fotografią. Nieświadomy miał miejsce 9 lat wcześniej ? niedawno znalazłem zdjęcie, na którym, mając dwa lata, trzymam w ręce pudełko fotonu. Sporo czasu spędzałem w ciemni, a właściwie spędzaliśmy, bo mam braci, którzy chętnie mi pomagali. Z perspektywy czasu mogę stwierdzić, że fotografia analogowa uczy sztuki wyboru, szybkiego podejmowania decyzji o tym, czy kadr jest wart uwagi, czy lepiej z niego zrezygnować, ale nie sądzę, aby była to jedyna droga do zostania dobrym fotografem.

T.W.: Kiedy po raz pierwszy pokazałeś zdjęcia szerszemu gronu odbiorców?
P.M.: Jako nastolatek, a potem student, fotografowałem praktycznie ?do szuflady". Pierwszy raz wysłałem swoje prace na konkurs ?Las w moim obiektywie?. Byłem wtedy stażystą w Nadleśnictwie Wejherowo. W kolejnych edycjach tego konkursu kilka razy zdobyłem jedno z pierwszych miejsc i wyróżnień w różnych kategoriach. Jednak przełomowym sukcesem było dla mnie wyróżnienie w drugiej edycji konkursu National Geographic, w 2006 roku.

Fot.: Paweł Młodkowski

T.W.: W sumie nagród i wyróżnień w różnych edycjach konkursu National Geographic zdobyłeś kilka?
P.M.: Dokładnie trzy. W trzeciej edycji otrzymałem kolejne wyróżnienie za zdjęcie z powietrza, zaś w 2008  roku ? była to już czwarta edycja ? zdobyłem GP za fotoreportaż o nepalskich słoniach. Było to dla mnie naprawdę ważne, bo udowodniłem, że potrafię robić zdjęcia nie tylko z lotu ptaka, o co mnie niektórzy posądzali. Można powiedzieć, że dzięki tej nagrodzie w pewnym sensie uniknąłem zaszufladkowania.

T.W.: Taki konkurs jest chyba idealny, aby się wypromować?
P.M.: Niewątpliwie pomaga, jednak najlepszą metodą promocji, według mnie, jest po prostu robienie dobrych zdjęć. Trzeba znać swoją wartość i umieć do niej przekonać potencjalnych klientów. To jest biznes, dlatego każdy fotograf powinien część swojego czasu poświęcać na działania marketingowe: wydawanie albumów, organizowanie wystaw, promocję swojej osoby w mediach. Takie mamy czasy. Jest wielu dobrych fotografów, którzy nie osiągnęli sukcesu komercyjnego, bo nie potrafią się wypromować. Ale z drugiej strony są też fotografowie przeciętni, którzy nie mogą opędzić się od zleceń tylko dlatego, że dobrze dbają o swoje interesy.

Fot.: Paweł Młodkowski