Niski czy średni klucz oświetleniowy

Twarz oświetlamy lampą Fomei Digital 300 z odbłyśnikiem z plastrem miodu 10º, z tak dobranym poziomem oświetlenia, by natężenie strumienia świetlnego było na poziomie dwa razy niższym niż przysłona zdjęciowa.

Taki układ świateł proponowaliśmy do samodzielnego sprawdzenia założeń
projektu oświetlenia w niskim kluczu oświetleniowym.
Oznaczenia:
1. Lampa Digital 300 z odbłyśnikiem 21 cm z plastrem miodu 10º,
w pozycji 280º/25º, z poziomem oświetlenia odpowiadającym f/8.
2. Lampa Digital 600 Plus z nasadką projekcyjną Spot w pozycji 180º/90º,
z poziomem oświetlenia odpowiadającym f/11.
W takim układzie lampa [1] pełni rolę światła kluczowego, a lampa [2] górnego.
 

Uzyskanie właściwej pozycji światła górnego zależy od rodzaju systemu mocowania. Przy sufitowym zawieszeniu uzyskanie takiego położenia oprawy, aby oś optyczna źródła światła miała dokładnie pionowe położenie możliwe jest tylko w przypadku stosowania lamp Fomei Digital, które mają L-kształtne ramię mocujące. W przypadku stosowania lamp serii Digitalis, które uchwyt mocowania mają w podstawie lampy, istnieje konieczność przesunięcia uchwytu na sam koniec obudowy. Dokładnie pionowe położenie tych lamp może zapewnić statyw LS-209, ale jego wymiary mogą uniemożliwić uzyskanie wymaganej wysokości. Najlepiej tę rolę spełnia statyw Easy III, ale jest on na razie nowością i jeszcze nie zdobył należnego miejsca w studiach fotograficznych. Statyw  Easy III jest dobra i tańszą alternatywą dla sufitowego mocowania oświetlenia.

Statyw Fomei Easy III
    

Takie położenie świateł nie jest oświetleniem w klasycznym rozumieniu oświetlenia w niskim kluczu. Z podanej wcześniej definicji wynika, że światła oświetlają scenę z kierunków tylno-bocznych, lub tylnych. Ustawienie światła kluczowego z wąskokątnym elementem formującym wiązkę świetlną w pozycji 280º/25º, oraz operowanie małymi plamami świetlnymi daje dam obrazy wprawdzie w ciemnej gamie walorowej, ale są one jednak bliższe rozwiązaniom oświetleniowym w średnim kluczu oświetleniowym.

a	b

Przy oświetleniu sceny oprawami światła kierunkowego o małym kącie rozwarcia wiązki świetlnej ważna jest współpraca fotografa z osobą fotografowaną. Oba zdjęcia wykonano wykorzystując ustawienie świateł jak na rysunku powyżej. W przykładzie „a” światło górne oświetla czubek głowy oraz włosy i prawy bark. Pochylenie głowy, oraz opadające włosy sprawiają, że promienie światła kluczowego oświetlają tylko włosy z lewej strony, zasłaniając drogę promieniom świetlnym w dojściu do twarzy, Powoduje to, że niemal cała twarz jest ukryta w głębokim cieniu. Podniesienie głowy w zdjęciu „b”, oraz minimalny ruch do przodu sprawił, że górne światło pada praktycznie poza Julką, tak że w obrazie widzimy tylko jego minimalne działanie.

a	b

Przy oświetleniu całej postaci istotne znaczenie ma walor tła poziomego. Zdjęcie „a” wykonano na czarnym tle, zdjęcie „b” - na jasnym. W przykładzie „a” dól sylwetki praktycznie jest niezauważalny, w przykładzie b” – światło z projektora, odbite od jasnego podłoża oświetla nogi i dolny kontur postaci. Ponadto czarne podłoże powoduje, że cień rzutowany przez postać ma walor zbliżony do tła i jest niemal niewidoczny. Na zdjęciu „b” stanowi mocny element obrazu. Oba rozwiązania są równoprawne, o wyborze waloru tła decyduje przeznaczenie zdjęcia i smak fotografa.