O interpolacji, aparatach i radości fotografowania - wywiad z Leszkiem Szurkowskim

Tomasz Wojciuk: Od lat pracuje pan na sprzęcie Nikona, a od jakiegoś czasu firmuje go pan także swoim nazwiskiem. Proszę opowiedzieć, od czego to wszystko się zaczęło.
Leszek Szurkowski: To długa historia. Wcześniej pracowałem na pentaxach. Pamiętam model Pentaxa LX, którego kupiłem za 500 dolarów w 1981 roku w małym sklepie w Tokio. Co to był za aparat... Wszyscy mi go zazdrościli. Nikonem zainteresowałem się naprawdę dopiero po przyjeździe do Kanady. Zacząłem wtedy pracować w studiu fotograficznym, w którym wszyscy używali aparatów tej marki. Kupiłem wówczas dwa korpusy F4 wraz z kompletem obiektywów; był chyba rok 1984. Zachwyciła mnie jakość tego sprzętu, zwłaszcza optyki, która pod wieloma względami przewyższała Pentaxa. Od tamtego czasu fotografuję nikonami.

T. W.: A kiedy kupił pan pierwszy aparat cyfrowy?
L. Sz.: W 1999 roku, jeszcze w Kanadzie. Był to aparat Coolpix 900 o rozdzielczości 2 miliony pikseli. Fascynowały mnie w nim zwłaszcza możliwości obiektywu: duża głębia ostrości i krótka ogniskowa. Rok później zrobiłem nim ilustracje do kalendarza WBK o formacie 50x70 cm. Montowałem obrazy z kilku zdjęć i bardzo mocno "masowałem" je w Photoshopie. Już wtedy wiedziałem, że fotografia cyfrowa to przyszłość.

T. W.: Opracował pan kilka autorskich metod obrabiania zdjęć. Najciekawszą z nich jest chyba interpolacja. Na czym ona polega?
L. Sz.: Na robieniu większego pliku z mniejszego. Efekt ten tworzą cztery wielokrotnie powtarzane akcje: stopniowe powiększanie wymiarów, rozmywanie pikseli, wyostrzanie ich i dodawanie szumu monochromatycznego.

T. W.: Czy dziś fotografuje pan jeszcze na filmie?
L. Sz.: Nie, ostatnie zdjęcia zrobiłem w Wenecji, w 2001 roku. Do tej pory filmy z tamtej wyprawy leżą niewywołane w lodówce. I już ich nie wywołam...

T. W.: Jakich modeli lustrzanek używa pan obecnie?
L. Sz.: Mam Nikona D90, D300 i D700. Używam też D3. Do tego dochodzą najbardziej zaawansowane kompakty z serii Coolpix. Fotografowałem prawie wszystkimi modelami.

T. W.: Do czego profesjonaliście służą kompakty?
L. Sz.: Po pierwsze: zawsze warto mieć drugi aparat w kieszeni, na wypadek gdyby ten podstawowy - myślę tu o lustrzance cyfrowej - zawiódł. Po drugie: wygląd i niewielkie gabaryty aparatu kompaktowego sprawiają, że nie jesteśmy brani za zawodowca, co w niektórych sytuacjach może ułatwiać pracę. Po trzecie: optyka kompaktu pozwala na uzyskiwanie dużej głębi ostrości, o czym już zresztą wspominałem. A po czwarte - kompakt daje większą swobodę kreacji: można fotografować nim z pozycji i w skali trudnej do osiągnięcia przy pomocy lustrzanki.

T. W.: D700 to uboższa wersja D3. Co sądzi pan o tym aparacie?
L. Sz.: Uważam, że jest świetny. Jest bardziej ergonomiczny od D3, ma lepszy dostęp do balansu bieli, czułości oraz karty pamięci. D3 jest ściśle profesjonalny, wyjątkowo solidny, z niezniszczalną migawką. Jednak i D700 jest bardzo dobrze wykonany, a migawka wytrzymuje 150 tysięcy cykli, co w praktyce oznacza, że prędzej od niej wymienimy korpus. Jeśli chodzi o jakość obrazu, to nie znalazłem różnic. D700 to idealny aparat do podróży, znakomicie nadaje się do fotoreportażu czy architektury.

T. W.: A do studia?
L. Sz.: Tu polecałbym raczej D3x - według mnie najlepszą w tej chwili lustrzankę cyfrową na świecie. Co prawda zakres czułości jest węższy niż w D3, ale ma pełną klatkę i bardzo pięknie opracowane piksele. Nastawiając czułość ISO 1600, robię nocą zdjęcia z ręki przy 1/50 s i f/2.8. Plastyka obrazu jest urzekająca. Poza tym podoba mi się sposób rejestracji wszystkich trudnych fragmentów, jak wysokie światło czy głębokie cienie. Na przykład latarnia na tle czarnego nieba albo cień w bramie wychodzą cudownie pod względem dynamiki i kontrastu. Przy tym sam obraz jest piękny i znakomity jakościowo.

T. W.: Czy ten aparat ma jakieś wady?
L. Sz.: Tak, jedną: cenę. Sprawia ona, że fotografowie szybciej decydują się na tańszy, również pełnoklatkowy model Canona EOS 5D Mark II - aparat uniwersalny i bardzo praktyczny. Gorzej, jeśli dysponuje się zestawem nikonowskiej optyki. Mam wielu znajomych czekających na aparat, który będzie realną konkurencją dla 5D Mark II. Taki aparat powstanie, pytanie tylko - kiedy.

T. W.: W czym Nikon jest lepszy od Canona?
L. Sz.: W ergonomii, chociaż przez ostatnie lata Canon zrobił duży postęp. Są też widoczne różnice w plastyce obrazu i w jakości optyki. Mam tu na myśli obiektywy z niższej półki, które w canonach są wyraźnie słabsze.

T. W.: A jaki zestaw poleciłby pan fotoamatorowi, który dopiero zaczyna swoją przygodę z fotografią?
L. Sz.: Nikona D60, a jeszcze lepiej D90, do tego dwa obiektywy: 16-85 mm do DX i 70-300 mm. Żaden inny zestaw nie gwarantuje takiego dobrego stosunku jakości do ceny. A poza tym można nim sfotografować praktycznie wszystko.