Ochrona i przewożenie sprzętu Lowepro na rajdzie Dakar 2010

Tak wyładowany plecak był ciężki i noszenie go na plecach było nie lada wyzwaniem. Dlatego też traktowałem go, jako swoisty kontener zbiorczy całego swojego sprzętu. Miało to tę zaletę, że wszystko było poukładane i bezpieczne, zgromadzone w jednym miejscu bez rozpraszania sprzętu po kilku mniejszych torbach. W razie konieczności chwytałem za pasek i przemieszczałem się gdzie chciałem. Dzięki temu zawsze miałem wszystko ze sobą i niczego nie zgubiłem.  W samochodzie ścigając rajd plecak był przypięty na tylnej kanapie. Dzięki temu, że jak na plecak przystało, otwierana była cała góra, dostęp do sprzętu był szybki i łatwy.

Fot.: Jacek Bonecki

Fot.: Jacek Bonecki

Duża pojemność plecaka powodowała, że każdy element miał swoje miejsce, i otulony był miękkimi przegrodami. Tak więc, kiedy samochód fruwał na wertepach a plecak razem z nim, sprzęt był unieruchomiony i bezpieczny. Było to dobre rozwiązanie, którego brakowało mi rok temu. Doskonała ochrona przez kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi pozwalała mi na bycie spokojnym w sytuacji, kiedy zmuszony byłem przewozić sprzęt na skrzyni w moim pickupie.

Fot.: Jacek Bonecki

Fot.: Jacek Bonecki

Niestety tego typu duży plecak na zbiorczy sprzęt sprawiał spore problemy na lotniskach. Oczywiście idealnie, że cały wartościowy sprzęt miałem przy sobie, lecz waga tego plecaka powodowała u stewardes zdumienie, a rozmiar budził przerażenie. Tylko dzięki wrodzonej miłej aparycji mogłem rozładowywać napięcie i uzyskać zgodę na warunkowe wniesienie plecaka na pokład. Gdyby ten plecak był odrobinę mniejszy, dedykowany na podróże lotnicze, nie rzucałbym się tak w oczy i nie prowokował problemów.

Fot.: Jacek Bonecki

Fot.: Jacek Bonecki

Wracając na pustynię - oczywiście nie zawsze dało się samochodem podjechać pod sam nos, czyli dokładnie w miejsce gdzie się robiło zdjęcia. Z reguły należało polegać na własnych nogach. Miałem przyczepiony z jednej strony Lowepro z Sony DSLR-A550 z długim zoomem i z drugiej mniejszy z kamerą.

Całość wyglądała trochę przysadziście, ale co najważniejsze była skuteczna, pojemna i zapewniała pełną ochronę.  Zaletą tego rozwiązania było to, że taki zestaw nie obciążał mi pleców, nie dyndał jak zwykła torba na ramieniu, a jednocześnie pozwalał na szybkie wyjęcie dowolnego aparatu w razie potrzeby. Mogłem biegać i skakać jak kozica, klękać i pochylać się dowolnie.  Wadą była konieczność rozpinania całości, aby zająć miejsce w samochodzie. Jednak czynność zapinania i rozpinania była szybka i prosta.

Ogólnie bazując na zeszłorocznych doświadczeniach, na ten rajd pojechałem ze sprzętem dużo lepiej zabezpieczonym. Dzięki temu miałem wygodniejszą pracę i mniej stresu.

Fot.: Jacek Bonecki

Fot.: Jacek Bonecki

Same torby i plecaki zdały egzamin bardzo dobrze. Mimo, iż to one były narażone na bezpośredni kontakt z otoczeniem, to nie ulęgły uszkodzeniu. Zamki błyskawiczne, klamry dalej działają.  Tkanina nie jest podarta, a szwy się nie porozchodziły i nie wpuszczają kurzu. 

Fot.: Jacek Bonecki

Fot.: Jacek Bonecki

Tegoroczny Dakar był dobrym sprawdzianem dla ochrony sprzętu, który w krótkim czasie był wystawiony na deszcz, upał, ostre słońce, kurz, pył, a nawet mróz wysoko w Andach. Przede wszystkim był wystawiony na mnie i moje czasem brutalne roztargnienie skutkujące raz za razem ostrymi ciosami wymierzonymi w ukryty w torbach sprzęt.

Lowepro Pro Trekker 600 AW	Lowepro Toploader Pro 75	Lowepro Topload Chest Harness

Partnerzy:

Więcej zdjęć i wrażeń z tegorocznego rajdu Dakar w artykułach:

Mój Dakar 2010

Sony DSLR-A550 i Sony DSLR-A900 na rajdzie Dakar 2010