Olympus E-PL1 - test

Podczas pierwszego kontaktu z Olympusem E-PL1 coś, co od razu zasługuje na plus, to fakt, że niezwykle dobrze leży on w dłoni. Prostokątny korpus posiada delikatne wybrzuszenie, które dobrze wpływa na trzymanie sprzętu. Olympus E-PL1 ze względu na tworzywo z jakiego został wykonany sprawia wrażenie solidnego i odpornego na wstrząsy. Całość tworzy dobrze zespoloną bryłę, która nie wydaje żadnych niepokojących dźwięków podczas mocnego chwytu.

Olympus E-PL1 nieco mniej nawiązuje designem do serii PEN niż poprzednicy - E-P1 i E-P2. Jednak z racji tego, że jest on już trzecim aparatem tej serii niewielkie zmiany nie za bardzo rzucają się w oczy.

W górnej części aparatu znaleźć można pokrętło trybów fotografowania, spust migawki i przycisk odpowiedzialny za włączanie i wyłączanie sprzętu.

Wszystkie najważniejsze elementy, pomocne podczas fotografowania znajdują się w tylnej części urządzenia. Najwyżej umieszczone zostały przyciski, które służą do powiększania i pomniejszania. W połączeniu z przyciskami kierunkowymi, znajdującymi się poniżej - można zmienić punkt ostrości. Jeden z nich można zaprogramować według własnych upodobań. Podczas trzymania aparatu tuż pod kciukiem znajduje się przycisk odpowiadający za rozpoczęcie i zatrzymanie rejestrowania sekwencji wideo w niemalże każdym z trybów fotografowania. Tuż obok ekranu LCD znajdują się cztery prostokątne przyciski uruchamiające kolejno - podgląd wykonanych zdjęć, menu główne, informacje o plikach i tryb kasowania zdjęć. Każdemu z przycisków kierunkowych przypisana została funkcja dodatkowa. W środku tej grupy znajduje się przycisk START/OK. Podczas fotografowania po jego wciśnięciu na ekranie LCD pojawia się szybkie menu z najważniejszymi parametrami (między innymi ustawienia stabilizacji obrazu, czułości ISO, pracy autofokusu, balansu bieli, rozmiaru obrazu, formatu zapisu).

Dla początkujący fotografów rozwiązanie szybkiego menu będzie dość praktyczne, jednak użytkownikom zaawansowanym, szczególnie tym - którzy mieli do czynienia z lustrzankami będzie brakowało bezpośredniego dostępu do parametrów takich jak pomiar światła, czy wartość ISO.

Menu główne jest czytelne, poszczególne funkcje zostały posegregowane w pięciu zakładkach.

Gwint statywu został umieszczony dokładnie na środku dolnej części aparatu. Po umocowaniu sprzętu na statyw niestety nie ma możliwości zmiany karty pamięci lub baterii, gdyż klapka osłaniająca te dwa elementy znajduje się tuż obok. Nie mniej jednak biorąc pod uwagę miniaturyzację sprzętu można na to przymknąć oko.