Panasonic Lumix DMC-LX5 - test aparatu

Aparat jest bardzo mały i... ciężki. To, co przyjemnie zaskakuje przy pierwszym kontakcie, to waga i dobre wyważenie korpusu, odbierane jako znak solidności i trwałości. Wrażenie to potęguje całkowicie metalowa obudowa z gumową, ale imitującą skórę,  okleiną na uchwycie. Po prostu klasyka. Cały aparat swoim wyglądem przypomina dalmierzowe konstrukcje firmy Leica, ale bez dosłowności. Jest to podobieństwo uchwytne, ale nie nachalne. Dzięki temu Panasonic Lumix DMC-LX5 ma swój niepowtarzalny styl. Do innych Lumixów nawiązuje rozmieszczenie elementów obsługi i typowe dla tej firmy rozwiązania, jak choćby  koło nastawcze pod kciuk działające poprzez obrót i wciśnięcie. Generalnie, kto choć raz fotografował zaawansowanym kompaktem lub bezlusterkowcem Panasonika, może od razu brać się za zdjęcia, bez czytania instrukcji obsługi.

Włączanie lampy błyskowej rozwiązane jest w sposób rzadko spotykany w kompaktach. Unosi się ona po wciśnięciu umieszczonego za nią przycisku. W ten sposób fotograf ma pełną kontrolę nad błyskiem (świeci – nie świeci) bez kłopotliwego grzebania w menu.  W swoich materiałach producent unika podania liczby przewodniej lampy, określając zakres jej użyteczności na  "0.8–7.2m (Wide/ISO Auto), 0.3–4.4m (Tele/ISO Auto)". Jest to dość duży zakres odległości, ale zapewne przyjęto dla niego wysokie wartości ISO przy niskich parametrach przysłony. Z reguły urządzenia tego typu nie mają liczby przewodniej większej niż  10–11 i należy przyjąć, że tak jest i w tym wypadku. W odróżnieniu jednak od większości kompaktów aparat posiada sanki dla dodatkowej lampy błyskowej, co znacznie poszerza jego funkcjonalność.

Jedyną, widoczną wadą korpusu jest gniazdo statywowe, umieszczone nie centralnie, lecz z boku dolnej ścianki. W zasadzie uniemożliwia to prawidłowe panoramowanie i dziwi w tak wyrafinowanej konstrukcji.

Dla dobrego oddania barwy liści zdjęcie zostało niedoświetlone o 0,7 EV. Automatyka aparatu ewidentnie ingerowała w plik JPG, starając się pozbyć powstającego w niedoświetlonych partiach obrazu ziarna. Efektem jest znaczna utrata szczegółów. Wywołanie pliku RAW to natomiast walka z szumem o wiele bardziej subtelna i z lepszym rezultatem, ale zdjęcie wymagało potem poprawienia ostrości.

Użyteczność funkcji makro jest zaskakująco duża. Ten sam kadr wykonany z ustawieniem tej funkcji i bez niej, z tej samej odległości.

Przełącznik z boku obiektywu włącza funkcję makro. Niestety nie jest widoczny dla fotografującego i  z reguły zapomina się o wyłączeniu tej funkcji.

Ciekawym elementem sterowania są dwa duże suwaki umieszczone na tubusie obiektywu. Górnym można zmieniać format kadru od typowego dla matrycy  3:2, przez 4:3, 16:9 aż po 1:1. Wygląda to ciekawie, ale użyteczność takiego rozwiązania jest niewielka i dotyczy raczej początkujących amatorów, którzy chcieliby poeksperymentować z kadrem. Zazwyczaj bowiem będziemy dążyli do pełnego wykorzystania zapisu matrycy, zostawiając kadrowanie na czas obróbki komputerowej, chyba, że ktoś preferuje konkretne ustawienie, np. kadr kwadratowy. Wtedy jednak ustawia taką wartość na stałe w menu i łatwo dostępna zmiana tej opcji nie jest mu potrzebna. Inaczej przedstawia się sprawa z drugim suwakiem, umieszczonym z lewej strony tubusu. Zarządza on przełączaniem obiektywu w tryb makro, bardzo skuteczny. Oprócz tego można tym samym przełącznikiem ustawić tryb ostrzenia ręcznego. W przeciwieństwie do poprzedniego, przełącznik ten nie jest wygodnie umieszczony. Z reguły po ustawieniu w pozycji makro, zapomina się o jego ponownym przełączeniu i wykonuje następne zdjęcia, nie mające z makrofotografią nic wspólnego. Jedynie mała ikonka na wyświetlaczu ostrzega o tym fakcie, ale ginie ona w morzu innych oznaczeń.

Fotografia zbliżeniowa to w wypadku Panasonic Lumix DMC-LX5 bardzo dobra zabawa, tym bardziej, że aparat ostrzy szybko i dokładnie. Można fotografować już z odległości jednego centymetra.

Jeżeli dla przysłony f/2,0 czas naświetlania wynosi 1/500 s, to dla f/8,0 będzie to aż 1/30 s. Regulacja przysłony w takim zakresie ma sens i choć z racji krótkich ogniskowych obiektywu głębia ostrości niewiele się zmienia, to zmiana rozmycia ruchu jest widoczna.

W tych skrajnie niekorzystnych warunkach flara obiektywu musiała wystąpić, ale objawiła się tylko jednym "blikiem". Powłoki antyrefleksyjne zdały egzamin. Na takim zdjęciu powinna się również ujawnić aberracja chromatyczna. Aby ją dostrzec trzeba jednak dobrego wzroku, trochę wyobraźni i... złej woli.

Wyświetlacz cyfrowy o przekątnej 3 cali i rozdzielczości 460 tys. punktów jest jasny i daje dobrej jakości obraz. Jak każdy wyświetlacz tego typu sprawdza się świetnie w pomieszczeniach i miejscach o ograniczonym naświetlaniu. W silnym, jesiennym słońcu nie daje jednak fotografującemu żadnych szans na prawidłowe kadrowanie. Obraz nie staje się całkowicie niewidoczny, jak na ekranach z przed kilku lat, ale bardzo "wyprany" z kolorów i mało szczegółowy. Samo patrzenie na ekran w takich warunkach jest nieprzyjemne, o radości fotografowania nie ma mowy. Na szczęście producent przewidział możliwość dołączenia opcjonalnego wizjera elektronicznego, który wsuwa się w sanki od lampy błyskowej (znajdują się tam odpowiednie styki).