Panorama kołowa - jak w prosty sposób złożyć planetkę w Adobe Photoshop CS4

Tworzenie panoram nie polega tylko na sklejeniu kilku zdjęć w jedno. Wielu fotografów, będąc zadowolonymi z faktu, że panorama wyszła im poprawnie technicznie, zapomina o najważniejszym - że to treść zdjęcia jest głównym elementem, który chcemy podkreślić tworząc formę o niekonwencjonalnym rozmiarze. To rozmiar ma podkreślać zawartość kadru a nie na odwrót.  Aby wykonać panoramę kołową należy dobrze przećwiczyć tworzenie panoram poziomych.
Najtrudniejsze do utworzenia są panoramy obejmujące całą sferę 360°x180°, gdyż wymagają odpowiedniego sprzętu i umiejętności, które pozwolą np. wyeliminować problem paralaksy na zdjęciu. Takie panoramy wykonuje się zazwyczaj obiektywem typu Rybie Oko, lub tworzy kilka rzędów zdjęć, aby objąć całą sferę. Panoramę dookólną można wykonać bez konkretnych obiektywów i specjalnych głowic do statywu, wszystko zależy od fotografowanego widoku, czy np. duże elementy nie znajdują się zbyt blisko obiektywu. Montaż panoramy wycinkowej, obejmujący zazwyczaj od 3 do 5 fotografii złączonych w całość, jest najprostszy.  Skupimy się na dwóch ostatnich typach.

Planetka z panoramy dookólnej 360° wykonana obiektywem 10-20 mm (na ogniskowej 10 mm).

Panorama pozioma to najprostsza panorama, jaką można wykonać. Należy zrobić kilka zdjęć wybranego widoku – kadry kolejno obok siebie. Zdjęcia muszą nachodzić na siebie przynajmniej w 25% - 30%, a mogą pokrywać się nawet w 50% - 60%. To warunek absolutnie konieczny, gdyż program, który złoży panoramę musi mieć zbieżne punkty odniesienia na każdej składowej fotografii. Warto wykonywać zdjęcia po kolei, np. od lewej do prawej, aby nie pogubić się w procesie obróbki.  
Robiąc zdjęcia składowe, należy wybrać jedną stałą ogniskową, szczególnie jeśli posiadamy obiektyw typu zoom. Wtedy ustawiamy obiektyw na minimalną lub maksymalną wartość. Najlepsze są obiektywy stałoogniskowe, z racji lepszego odwzorowania obrazu, mniejszych dystorsji i zazwyczaj lepszej jasności. Panoramę można wykonać każdym obiektywem, im obiekty w kadrze są bliżej tym lepiej korzystać z obiektywów szerokokątnych.  Kadry pod panoramy, którą chcemy przekształcić w kołową, powinny zawierać zróżnicowane elementy, które swoją wysokością oddzielają je od linii horyzontu. Pionowe obiekty, jak drzewa, budynki, wieże, bardzo ubarwiają planetkę, gdyż po wygięciu linii horyzontu w koło odstają od niej.

Jeśli zamierzamy wykonać zdjęcia do panoramy dookólnej 360°, najodpowiedniejszym czasem na robienie plenerowych zdjęć panoramicznych dziennych będzie okolica południa, ze względu na to, iż słońce jest wtedy najwyżej nad horyzontem. Światło będzie w miarę równomiernie rozkładało się w całym kadrze. Lekko pochmurny dzień natomiast daje szansę, że słońce zostanie rozproszone i nie powstaną ostre kontrasty.  Miejsce, którego fotografujemy powinno być z możliwie dużą i wolną przestrzenią znajdującą się przed obiektywem. Należy wystrzegać się fotografowania dużych obiektów znajdujących się zbyt blisko aparatu – takie obiekty będą za bardzo zniekształcone na panoramie kołowej. Przewidywana dolna krawędź powinna być „gładka” i nie zawierać pojedynczych, a co gorsza niemieszczących się w kadrze elementów.

Panorama kołowa z panoramy niepełnej.

Należy zrobić sobie na wszelki wypadek zdjęcie „gruntu” tzw. nadir. Pozwoli on na wypełnienie luk lub poprawę niektórych partii planety w miejscu największego styku obrazu.
Po wykonaniu fotografii składowych należy je odpowiednio przygotować do montażu. Jeśli na fotografiach pojawi się winieta, różnice w balansie bieli, ekspozycji itp., należy to poprawić, żeby na złożonym zdjęciu nie powstały smugi czy różnice kolorystyczne między poszczególnymi partiami obrazu. Gdy planujemy składać panoramę ze zdjęć HDR, trzeba je utworzyć przed montażem. Niektóre aplikacje pozwalają składać panoramę z jednoczesnym składaniem zdjęć HDR.  Zdjęcia można zmontować w panoramę poziomą w jednej z dedykowanych aplikacji do panoram lub w programie Adobe Photoshop.