Po siódme: Nie kradnij

Patrick Cariou to artysta-fotografik zafascynowany kulturą jamajską. W ramach swoich zainteresowań stworzył cykl obrazów YES RASTA. Dzięki tym pracom zyskał uznanie krytyków i sławę. Za popularnością często idą rzesze naśladowców. Jeden z nich, Richard Prince, posunął się dość daleko. Cykl fotografii YES RASTA nieznacznie tylko zmienił (dodając kolorowy element lub zmieniając ostrość), a następnie wystawił w galerii jako swoje prace. Wystawa wygenerowała prawie 10 milionów dolarów zysku dla Prince’a oraz dla galerii Gagosian. Patrick Cariou wytoczył Prince'owi proces o naruszenie praw autorskich. Sędzia Deborah A. Batts stwierdziła, że użycie zdjęć przez Prince'a nie mieści się w ramach tzw. dozwolonego użytku. Sprawę bezapelacyjnie wygrał poszkodowany fotograf. Sędzia skomentowała, że spodziewa się odwołania od wyroku. Stwierdziła, że jest to nie tylko zwycięstwo Cariou, ale także całej branży fotograficznej.  W wyroku nie padły żadne konkretne sumy, ale można się spodziewać, że odszkodowanie było całkiem spore.

źródło: petapixel.com

Zapożyczanie, przerabianie, inspirowanie się dziełami mistrzów to metody znane od dawna. Na początku XX wieku Marcel Duchamp namalował L.H.O.O.Q. Obraz przedstawiał słynną Mona Lisę, tyle że z domalowanymi wąsami i brodą. Dzieło utrzymane było w  konwencji ready-made. Oznacza to, że artysta przygotowuje swoje prace z gotowych przedmiotów spotykanych w życiu poprzez dodanie lub odebranie jakiegoś szczegółu w przebłysku intuicji.
 

źródło: barryraphael.wordpress.com

Powszechnie uznaje się, że przekształcenie oryginalnej pracy to już własny wkład intelektualny w dzieło. To czyni nas twórcami, ale czy oryginalnymi? Czy transformując istniejące już prace poniekąd nie ocieramy się o kradzież czyjegoś pomysłu?