Polaroid 100 - wystawa Rafała Kucharczuka

Polaroid – zjawisko niezmiernie popularne i rozpoznawalne zakorzeniło się wyjątkowo głęboko w kulturze i w świadomości naszych czasów, stało się ikona i genialnym znakiem rozpoznawalnym na całym świecie. Przez blisko 60 lat  polaroidy współistniały w harmonii z tradycyjnymi analogowymi typami materiałów, jednak teraz ustępują pola wszechobecnej fotografii cyfrowej – nowej fotografii natychmiastowej.

Te niezwykle plastyczne materiały były powodem powstania wielu nowych dziedzin fotografii, nowych technik. Polaroid stał się składnicą wspomnień, intymnym, swobodnym środkiem wyrazu, powstającym nieco z boku, w tajemnicy, z pewnym dreszczykiem emocji.
Cały „rytuał” robienia zdjęć polaroidem ma w sobie coś magicznego – podobnie jak proces jego wywoływania i pojawiający się na naszych oczach obraz, niezwykła kolorystyka, dźwięk rozrywania negatywu od pozytywu, a nawet zapach wywoływacza.

fot. Rafał Kucharczuk

Zwykła fotografia staje się oprawiona, oderwana od rzeczywistości, natychmiast staje się zaprojektowanym obrazem, zapamiętanym wspomnieniem. Utrwala się tym mocniej, że powstaje na naszych oczach w świetle dziennym i dokładnie wtedy kiedy jest nam potrzebna. Wokół nowo narodzonego obrazu skupia się cała uwaga, a zdjęcie nasiąka emocjami i staje się naszym dziełem. Różnorodność materiałów i technik polaroida zjednoczyła pod swoją marką wielu artystów, dała możliwość na realizację wielu pomysłów, nadała nowy sens fotografii i pozwoliła na nowe sposoby jej użycia. Fotografia stała się ciałem materialnym – czymś więcej niż błyszczącą odbitką, obiektem dosłownie.

fot. Rafał Kucharczuk

Prezentowane prace - obiekty - powstały przy użyciu mniej popularnych, mniej dostępnych materiałów polaroida – z serii „100”. Polaroidy tego typu nie wywołują się na naszych oczach – by ujrzeć efekt musimy je „rozerwać”, oddzielić negatyw od pozytywu. W przeciwieństwie do popularnych zdjęć  z charakterystyczną ramką tutaj powstaje wiele „odpadków”. z którymi trudno jest się rozstać. Każdy kawałek plastiku, papieru nosi znamiona powstałego obrazu, jest jego częścią. Stąd też tendencja do tworzenia kompozycji, colage, z pozornie nieprzydatnych części zdjęcia. Każdy obiekt mimo iż musiał powstać w krótkim czasie, przez wiele godzin zbiera odciski palców, czasem jest męczony, czasem malowany, dekorowany, cięty, klejony przez co staje się bardzo osobisty. Zmienia się na naszych oczach,  przyjmuje przemyślenia, marzenia, emocje, a nawet frustracje. Zamyka je w swoje ulotnej, delikatnej formie, w swoim papierowym podłożu. Tych dwadzieścia obiektów-ramek przesiąkło wieloma chwilami i stylami oraz eksperymentami i mimo iż każdy z nich jest inny, niepowtarzalny to wszystkie jednak tworzą całość. Nieoczywisty obraz, niedomówioną opowieść o ludziach, o rzeczach, chwilach i miejscach.

fot. Rafał Kucharczuk

Obiekty te to eksperymenty i desperackie próby ocalenia ostatnich egzemplarzy, nieudanych zdjęć, nielicznych pozostałych ładunków. Zawsze towarzyszy temu jakiś strach, nie wyjdzie.., nie jest doskonały... czy jest taki jaki miał być. To próba wyciśnięcia z paczki z dziesięcioma zdjęciami jak najwięcej. Opłakiwanie każdego straconego materiału. Nieskończone oglądanie, kadrowanie, ratowanie. To brak materiałów zmusza do myślenia do ciężkiej pracy do trudu podjęcia decyzji – robić czy nie robić, zdjąć czy nie zdjąć! Czas biegnie przed zrobieniem zdjęcia, a niepewność i napięcie wzrasta wraz z oczekiwaniem na wywołanie, wszystko jest już przygotowane, nie może się zmarnować ani jedna z możliwości jakie da ułamek sekundy, w którym naciśnięty był spust. Tajemniczy negatyw, kolorowy pozytyw, przeklejony mokry obraz na papier. Często to wielki zawód, często zdenerwowanie i zrezygnowanie, ale także zdumienie i zachwyt. Emocje mieszają się i zmieniają podczas nieustannego dotykania i oglądania.