Polska przez pryzmat Nikona - Wiosna, część I. Bieszczady i Przemyśl

Dojazd z Krakowa do pierwszego noclegu w Ustrzykach Górnych przebiegał w niezbyt optymistycznych nastrojach – warunki atmosferyczne nie należały do najatrakcyjniejszych. Przed samymi Bieszczadami (których granica od strony zachodniej przebiega mniej więcej w rejonie Komańczy) pogoda zrobiła nam jednak miłą niespodziankę, dając okazję do uwiecznienia na zdjęciach malowniczego zachodu słońca. Sporo uroku krajobrazowi dodawała unosząca się nad rzeką Jasiołką para wodna.

 Unoszące się malowniczo między wzgórzami mgły zmusiły nas do zatrzymania i zrobienia kilku ujęć. W tym przypadku wybraliśmy obiektyw długoogniskowy, który spowodował kompresję perepektywy - czyli ogólne "spłaszczenie" fotografii. W kadrze zwracają uwagę poziome płaszczyzny tworzone przez chmury, ziemię i wzgórze, skontrastowane z trzema trójkątnymi kształtami tworzonymi przez chmury.

 Ostrość ustawiona została na pierwszy plan. Dzięki wybraniu przysłony o wartości F4 dalsze plany pozostają delikatnie rozmyte, podkreślając głębie obrazu. Interesujące są tu kolory - zachodzące słońce zabarwiło niebo na delikatny różowy kolor, który to znów odbijał się na mogkrej nawierzchni asfaltowej drogi. Fotografia posiada pewną lekkość wynikającą z tego właśnie faktu.

 Niewielka ujemna kompensacja ekspozycji spowodowała zwiększenie nasycenia barw nieba. Teleobiektyw spłaszczył perspektywę i ciekawie wyizolował płaszczyzny chmur i zalesionych wzgórz.

Zdjęcie to jest interesujące dzięki intensywnemu kolorowi nieba, przypominającemu ogień. Efekt podkreślany jest przez nisko umiejscowioną linię horyzontu, ze znajdąującym się na niej samotnym i złowrogim drzewem.

Dalszą część drogi do Ustrzyk przejechaliśmy już w towarzystwie gęstej mgły przy szybko zapadającym zmroku. W drodze zdążyliśmy jeszcze zrobić kilka zdjęć zanim nastąpiła całkowita ciemność.

Fotografowanie w takich warunkach wymaga sporo cierpliwości i solidnego statywu. Po przełączeniu pracy aparatu na tryb ręczny (M), migawka ustawiona została na 30 sekund, co przy przysłonie F4 pozwoliło zarejestrować ten nocny pejzaż jako wyjątkowo impresyjny i nastrojowy. Długa ogniskowa skompresowała płaszczyzny. Proszę porównać to zdjęcie z następnym, wykonanym obiektywem ulstraszerokokątnym.

 Podobny jak powyżej temat, ale zupełnie inna kompozycja. Ogniskowa 16 mm pozwoliła na umieszczenie w kadrze księżyca i skupieniu uwagi na zanikającym świetle słońca zamiast na mgłach unoszących sie w dolinie.

Oba aparaty znakomicie sie spisały przy fotografowaniu w prawie całkowitej ciemności. Ich ważną cechą był radzący sobie doskonale nawet w tak trudnych warunkach autofocus.