Polska przez pryzmat Nikona - Wiosna, część III. Przełom Bugu

W pośpiechu udaliśmy się do Janowa Podlaskiego. Miejscowość ta słynie przede wszystkim ze swej stadniny koni. Hodowane są w niej wierzchowce czystej krwi arabskiej. Krótki spacer po terenie tego ciekawego obiektu zaowocował kilkoma portretami znajdujących się tam koni.

Kolejny przykład myślenia perspektywicznego przy tworzeniu ujęcia. Stajnie w Janowie najlepiej objąć można obiektywme szerokokątnym. Pozostaje jednak spora i nieciekawa część ziemi i nieba - w procesie postprodukcji wystarczy takie zdjęcie przykadrować do formatu panoramicznego.

Statyczny portret dwóch koni. Kompozycja oparta jest na kontraście umaszczenia i na powtórzeniu - ciemne zwierzę wygląda jak odbicie białego.

W trakcie pieszych wędrówek, sprzęt najlepiej przechowywać w wygodnym plecaku. Nie męczymy w ten sposób ramion, a aparaty i obiektywy są solidnie zabezpieczone.

Na dynamizm tej kompozycji wpływa sterowanie głębią ostrości.

 Wędrując wśród spokojnych na ogół koni, natrafić można też na taką scenkę.

W przypadku fotografowania koni liczą się przede wszystkim refleks i szybki sprzęt. Nigdy nie wiadomo, w którym momencie zwierzęta zaczą zachowywać się ciekawie z punktu widzenia fotografii.

Wracając do centrum Janowa, zauważyliśmy stojącą na skraju rynku starą stację benzynową. Jak się okazało, jest to jeden z najstarszych tego typu obiektów w Polsce. Charakterystyczny czerwony dystrybutor z ręczną pompą pochodzi z 1928r.

 Fotografia została zaplanowana tak, by w jednym ujęciu zmieścić dwa tematy. Takie podejście bardzo rzadko przynosi zadowalające efekty. W tym przypadku, we wzór tworzony przez dystrybutory włączony został kościół. Dzięki graficznemu potraktowaniu, zdjęcie jest spójne.

Po zwiedzeniu sporej ilości kościołów i cerkwi, dużo częściej wpadaliśmy w nastrój zadumy.

Jako że było jeszcze stosunkowo wcześnie, a i pogoda nas rozpieszczała, postanowiliśmy w trybie natychmiastowym udać się ku następnemu celowi wyprawy: Świętej Górze Grabarka.

 Plastyczne ujęcie z niewielką głębią ostrości pozwala na zidywidualizowane ujęcie konkretnego obiektu. W tym wypadku symetryczna kompozycja podkreśla symbolikę krzyża.

Żeby być gotowym na każdą sytuacje, trzeba ze sobą zabierać odpowiednią ilość sprzętu. Obiektywy - szerokokątny, standardowy i tele to absolutne minimum. Dobrze jest też mieć przy sobie dłuższy teleobiektyw, telekonwerter i jasny obiektyw stałoogniskowy.

 To zdjęcie zostało wykadrowane tak, aby pokazać bezkres krzyży. Efekt ten podkreślany jest przez umieszczenie brzegów kadru tak, by przecinały niektóre krzyże na pierwszym planie.

Jest to najważniejszy w naszym kraju ośrodek prawosławnego kultu zapoczątkowany już w 1710 roku. W znajdujących się w pobliżu Siemiatyczach zapanowała epidemia cholery. Pewnej nocy jeden z mieszkańców wsi doznał objawienia, wedle którego jedynym sposobem ocalenia ludności było gromadne udanie się na górę z  krzyżami.  Według legendy  siemiatyczanie  zastosowali się do tych wskazań i powbijali krzyże na wierzchołku góry. Epidemia ustała, a pamięć o tych zdarzeniach jest czczona po dziś dzień.

Nie wszystkie krzyże na Grabarce stoją obok siebie w ścisku. Jak widać, można znaleźć także grupki odrębne.

Prawda to czy tylko mit, góra Grabarka przytłacza olbrzymią ilością znajdujących się tam krzyży wotywnych. Dziś znajduje się ich tam przeszło 10 tysięcy. Są to krzyże pozostawiane przez wiernych uczestniczących w pielgrzymkach w osobistej intencji. Najwięcej krzyży przybywa w okolicy Święta Przemienienia Pańskiego. Odbywają się wtedy do tego miejsca liczne pielgrzymki ludności prawosławnej z całej Polski. Nasza krótka wizyta przerwana została  przez gwałtowną ulewę – nie pierwszą i nie ostatnią tego dnia. Pogoda płatała nam bowiem nieustanne figle: podczas pięknej  aury, zupełnie niespodziewanie niebo pokrywało się ciemnymi chmurami, rozpoczynała się trwająca parę minut nawałnica, po czym wszystko nagle ustawało.

Nikonowi D3S z obiektywem Nikkor AF-S 17-35 f/4G VR niestraszne są żadne warunki. Zarówno korpus, jak i obiektyw są uszczelniane i izolują delikatne wnętrze od działania wilgoci, deszczu, piasku, itp.

I tym wesołym akcentem zakończyliśmy trzeci etap naszej podróży wzdłuż wschodniej granicy Polski. Zapraszamy do lektury kolejnego odcinka cyklu. Będzie on poświęcony terenom nadnarwiańskim oraz Białowieskiemu Parkowi Narodowemu.

Czytaj także: Polska przez pryzmat NIkona - Wiosna, część II. Roztocze