Polska przez pryzmat Nikona - Wiosna, część V. Suwalszczyzna

Obiekty były wykorzystywane bardzo krótko, bo do końca drugiej wojny światowej. Wtedy to zostały rozebrane przez oddziały Armii Czerwonej. Ciekawostką związaną z ich budową są rzekome pogłoski o zbrojeniu betonu drewnem zamiast stalą. Do niedawna popularne były skoki na bungee, do których wiadukty nadawały się idealnie. Obecnie obiekt jest już własnością prywatną, a za wejście należy uiścić stosowna opłatę.

Ze Stańczyków pojechaliśmy w kierunku jeziora Hańcza. W trudnych warunkach dotarliśmy do głazowiska Bachanowo, położonego na południe od jeziora. Deszcz ze śniegiem przekształcił się w całkiem spory grad, co zniechęcało nas do eksplorowania tego ciekawego miejsca, jednak nie poddaliśmy się. Warto było zobaczyć całe pola obsypane wręcz kamieniami – niektóre z nich były małe, niektóre całkiem spore. Głazowisko Bachanowo jest obecnie rezerwatem o powierzchni 0,98 ha. Jest to fragment łąki, a ilość kamieni która znajduje się na jej terenie, szacowana jest na ok.10 000. Największy ma obwód aż około 8 metrów.  Zostały tutaj przeniesione przez skandynawski lodowiec, po czym uległy odsłonięciu w wyniku zmycia gliny przez roztopowe wody lodowca.

Ostatnim punktem naszej wyprawy stało się Jezioro Hańcza. Słynie ono ze swojej głębokości wynoszącej ok. 106 metrów.  Wartość ta stawia je na pierwszym miejscu w rankingu najgłębszych jezior w Polsce. Jest to jezioro rynnowe o znacznym nachyleniu dna – tłumaczy to dlaczego tak niepozorny zbiornik jest tak głęboki. Przez jezioro przepływa rzeka Czarna Hańcza. Cała jego powierzchnia stanowi teren Rezerwatu Przyrody Jeziora Hańcza.

Nikon D3S doskonale poradził sobie z trudnym zadaniem, jakim jest fotografowanie w lesie.

Jak już nadmieniliśmy, jezioro to sprawia zupełnie niepozorne wrażenie. Wydaje się, że mamy do czynienia ze zwykłym stawem jakich wiele. Szybko okazuje się jednak, że jego brzeg przypomina norweskie fiordy. Dostęp do samej wody jest utrudniony, brzegi są bowiem strome i zalesione. Niestety – postępujące opady i wzrastająca mgła dosłownie zmusiły nas do szybkiego powrotu do samochodu.
Tak oto zakończyła się nasza wyprawa pod szyldem "Polka przez pryzmat Nikona". Po zapakowaniu sprzętu w bezpieczne miejsce, rozpoczęliśmy powrotną podróż do Krakowa. Szybko okazało się, że tak nieprzyjemną pogodę zastaliśmy tylko na Suwalszczyźnie, kiedy zbliżaliśmy się do centrum Polski chmury ustępowały, a temperatura wzrastała. Gdy dojechaliśmy do Małopolski, niebo było już całkowicie bezchmurne.