Potoczna pamięć

Ivan Pinkava, czeski fotograf dyskutuje z przodkami od 1985 roku. Wtedy po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że fotografia służy nie tylko do utrwalania i kopiowania rzeczywistości. To musiał być przełom w jego życiu. Jedno przypadkowe zdjęcie, które zrobił koledze, słynnemu reżyserowi Petrowi Leblowi, odmieniło jego życie. Po samobójczej śmierci modela, przebudziło. Od tamtej pory Pinkava idzie wąską drogą w fotografii - sztuce rozmowy ze zmarłymi.

Fot. Ivan Pinkava

Dlaczego zdjęcie kolegi wpłynęło na sposób prezentowania świata? Pinkava zrobił je przed śmiercią, zatrzymał czas, to wiadome, przypadek jednak sprawił, że reżyser został uchwycony z zamkniętymi oczami. Jego zasklepione powieki z ukrytą w środku tajemnicą zastanowiły artystę. Zauważył, że taki portret wzbudza znacznie więcej uwagi w widzu. Jak w kryminalnej zagadce, patrzący chce się dowiedzieć więcej o modelu, który zamyka, chowa przed nim swoje oczy. "Kontakt wzrokowy ułatwia ocenę zdjęcia" - twierdzi Pinakva, więc jego dyplom w szkole fotograficznej Famu, składa się z portretów z zamkniętymi oczami. Cykl ten zatytułował Dla.

Fot. Ivan Pinkava

Dla kogo? Dla artystów, którzy pozowali, dla wielkich pisarzy, którym złożył swój hołd i dla cenzury, która zabroniła występować tym, których fotografował Pinkava. Od 1985 roku zaczyna więc pisać esej, biologiczny i mitologiczny traktat o człowieku. Jest w tej opowieści wierny sobie do dziś. A człowiek w jego fotografii to heros. Czasem wielki, często upadły. Za każdym razem jednak piekielnie atrakcyjny.

Fot. Ivan Pinkava