"Projekcja na ścianę brak tytułu" - Zorka Wollny na inSPIRACJACH

Zorka Wollny (Zofia Wollny) to absolwentka krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jej twórczość łączy ze sobą malarstwo, fotografię i sztukę audiowizualną. Wideo interesuje ją jako obraz, kształt i forma oraz medium własnej ekspresji. Nie boi się eksperymentów, często sięgając po niekonwencjonalne środki artystyczne. Zorka Wollny jest znana polskiej publiczności głównie dzięki jej śmiałym performensom. Na potrzeby projektu Ikea –mój dom zamieszkała na tydzień w krakowskim sklepie szwedzkiej sieci. Tam spała, myła się i jadła wdając się w rozmowy z odwiedzającymi sklep klientami - tym samym spełniając marzenia wielu młodych, "nieurządzonych" jeszcze par. W ten sposób Zorka stała się częścią tej wygodnej, "gotowej" masowej produkcji, z której - z jednej strony trochę się naśmiewa – a z drugiej jest ofiarą tego nieodwracalnego procesu jak my wszyscy.

Projekcja na ścianę brak tytułu, Zorka Wollny

Projekcja na ścianę brak tytułu, Zorka Wollny

Do kolejnych performensów autorka angażowała już większą grupę osób. W partyturze Koncert na wysokie obcasy, stworzonej z kompozytorką Marią Szwajger, brało udział osiem tancerek poruszających się wedle precyzyjnie opracowanych sekwencji ruchowych. W Muzeum grupa powielała szereg ruchowych konfiguracji, gdzie punktem wyjściowym była wcześniejsza obserwacja pracowników i gości Muzeum Narodowego w Krakowie. Przemyślane układy choreograficzne i krótkie scenki około-literackie zaprezentowane zostały w Bibliotece Narodowej w Warszawie będące wyrazem projektu Intymne czytanie.

Projekcja na ścianę brak tytułu, Zorka Wollny

Inna odsłona działalności twórczej Zorki Wollny to wideo opowieści o kobietach, poruszające takie wątki jak jej miejsce, rola społeczna i problemy z jakimi ta się boryka. Projekt Córki (interpretacja Utworu o Matce i Ojczyźnie Bożeny Keff) koncentruje się na roli matki, kalkowaniu pewnych mechanizmów postępowań – to krótka etiuda o próbach sprostania matczynym oczekiwaniom i psychicznym uzależnieniu. Z kolei Łucja Szalona jest wariacją na temat sztuki Don Nigro przedstawiająca kobietę, której jedyną formą ekspresji staje się szaleństwo. Kto wie, może to również próba zagajenia o rolę kobiety jako artystki i jej równouprawnienie w świecie sztuki. Wollny otwiera dyskusję na temat wizerunku kobiety, od której można przecież oczekiwać więcej, niż by siedziała i wyglądała pięknie.

Na inSPIRACJACH obejrzymy nową projekcję, będącą autorską wypowiedzią Zorki na temat współczesnego Raju.