Rafał Milach: "Uprawiam fotografię dokumentalną z pogranicza portretu, pejzażu i reportażu"

Tomasz Wojciuk: W 2008 roku zdobyłeś jedną z nagród w najbardziej prestiżowym konkursie fotograficznym świata - World Press Photo. Powiedz, jakie to uczucie?

Rafał Milach: Było to dla mnie zaskoczenie, ale też ogromna radość. Po tym konkursie z fotografa zostałem mianowany artystą (śmiech). Miałem wiele wystaw, prezentacji, spotkań autorskich. Zdziwiło mnie to, że całe zainteresowanie mediów skupiło się na mnie, chociaż nagrodę w tamtej edycji dostał przecież także Tomasz Gudzowaty.
 

Fot. Rafał Milach

T.W.: Tak, jednak on jest bardziej znany i utytułowany, więc pewnie dlatego to wyróżnienie nie wzbudziło takiej sensacji.

R.M.: Rzeczywiście do sukcesów Tomasza Gudzowatego wszyscy zdążyli się przyzwyczaić. Nie znam fotografa, który miałby na koncie tyle nagród.

T.W.: Pierwsze miejsce w kategorii "Sztuka i rozrywka - fotoreportaż" było Twoim najbardziej znaczącym sukcesem?

R.M.: Myślę, że tak. Chociaż oprócz World Press Photo, doskonale znanego w Europie, jest jeszcze jeden konkurs, który z kolei cieszy się ogromną estymą w Stanach Zjednoczonych. Myślę o Pictures of the Year International. W tym roku zdobyłem w nim drugą nagrodę za reportaż w kategorii "Nauka i Historia Naturalna".

T.W.: Powiedz, czy po WPP ludzie zaczepiają cię na ulicy? Jesteś rozpoznawany?

R.M.: Fotografia to nie showbiznes. Pozycja gwiazdy raczej mi nie grozi. Natomiast zdjęcia, przynajmniej te, które zostały nagrodzone w konkursie, rzeczywiście stały się  rozpoznawalne. To jedna z fajniejszych stron WPP: nawet jak te fotografie nie są nigdzie publikowane, to funkcjonują. Wystawa pokonkursowa przez rok krąży po świecie. Ludzie oglądają nagrodzone prace, odwiedzają stronę fotografa, piszą maile, dzielą się wrażeniami. Jest to na pewno świetna promocja. Przekonałem się, że World Press Photo znakomicie funkcjonuje w świadomości społecznej. To konkurs dla mas.
 

Fot. Rafał Milach

T.W.: Jak po WPP zmieniło się Twoje życie zawodowe? Masz więcej zleceń?

R.M.: Ilość pracy mi się nie zwiększyła. Zmieniła się natomiast jej jakość.  Chodzi o to, że zajmuję się bardziej złożonymi, ale też ambitniejszymi projektami. Więcej czasu poświęcam również projektom autorskim. Jeśli chodzi o nagrodę w WPP, to z tego co wiem, dostałem tylko jedno zlecenie powiązane z nią w sposób bezpośredni. Myślę o sesji dla magazynu Pani. Zażyczono sobie, abym sfotografował emerytowanych mistrzów olimpijskich, co w oczywisty sposób nawiązywało do nagrodzonego fotoreportażu Znikający cyrk.
 

Fot. Rafał Milach

Fot. Rafał Milach