Serwis Panasonic Lumix G: testy, opinie, recenzje - Panasonic DMC-G2 - test

Jaki koń jest, każdy widzi. Jaki jest aparat też. Nie tylko samochody kupuje się oczami. Oprócz tego, że kamera musi spełniać pewne z góry założone parametry techniczne, musi się nam również podobać wizualnie, dobrze leżeć w dłoni, być w akceptowalnym przez nas kolorze, mieć odpowiednią wagę. Powinna również wyróżniać się w tłumie. Panasonic próbował już tego kilka razy. Jego seria FZ stara się z różnym skutkiem przyjąć kształt lustrzankopodobny, serie z literą L nawiązują kształtem do dawnych aparatów dalmierzowych. W świecie setek mydelniczkowatych kompaktów aparaty te przyciągają uwagę. Ale seria G, a więc i G2, to całkowicie nowatorskie wzornictwo i to najwyższej próby.

Jest elegancki! Zwłaszcza w bordowym kolorze z czarną górną ścianką korpusu. Nawet moja żona, na której od dawna walające się po domu aparaty i obiektywy nie robią wrażenia, zwróciła uwagę na Lumixa. Czyżby aparat dla pań? Świetna ergonomia, poręczność, wyważenie. Niewielka waga – zaledwie 640 g. (połowa ciężaru mojej lustrzanki). Taki aparat można nosić cały dzień i się nie zmęczyć.

Dla mnie jednak najwspanialsze są elementy sterowania rozlokowane na górnej pokrywie korpusu. Dwa koła nastawcze i trzy dźwignie – ustawiają rodzaj pomiaru światła, tryb autofocusa, programy tematyczne, preselekcję czasu i/lub przysłony, fotografowanie ciągłe, auto bracketing i samowyzwalacz. Jeżeli dodać do tego kółko trafiające pod kciuk prawej ręki, którym można zmieniać parametry ekspozycji, to mamy właściwie 90% tego czego potrzebuje fotograf. Genialnie proste, lecz wcale nie nowatorskie. Dwa koła nastawcze znane są z wielu lustrzanek, choć występują coraz rzadziej. Przykładowo: jeszcze w modelu A100 Sony oferowało koło z lewej strony korpusu, którym można było nastawiać większość podstawowych funkcji. Uznano jednak, że zbyt wiele elementów sterujących może zniechęcać nabywcę i zrezygnowano z tego rozwiązania. Wygoda użytkowania przegrała z marketingiem. Panasonic nie poszedł tą drogą i chwała mu za to.

Autofocus dokonuje pomiaru bezpośrednio na matrycy na zasadzie detekcji kontrastu, a więc typowo dla kompaktów. Na wyświetlaczu można dowolnie określić pole pomiarowe i to nie tylko jego położenie, ale i wielkość. Dzięki temu, w tym ujęciu, automatyka ustawiła ostrość na najdalej położony kwiat, ignorując inne bliższe i większe elementy obrazu.		Pomiar ostrości stosowany w aparacie, mimo że wydaje się szybki, do takich ujęć się nie nadaje. To zdjęcie udało się zrobić tylko dlatego, że ostrość została nastawiona wcześniej na punkt, przez który miał przelecieć ptak. Pozostało tylko wykazać się refleksem i w odpowiedniej chwili nacisnąć spust.