Solo a w grupie

Większość artystów, prezentując gdzieś listę swoich dokonań segreguje osobno wystawy zbiorowe i indywidualne. Podstawową przyczyną takiego działania jest to, że posiadanie w CV wystaw indywidualnych jest bardziej „wartościowe” niż zbiorowych, pojedynczemu artyście jest trudniej indywidualnie pokazać swoje prace, wymaga to i więcej pracy, i docenienia przez szefa galerii czy kuratora. W przypadku wystaw zbiorowych  teoretycznie jest łatwiej – można na nich pokazać jedną pracę, a nie cały cykl, można zostać do niej zaproszonym ze względu na tematykę (a więc jakość może mieć mniejsze znaczenie), itd.
To oczywiście uproszczenie i wielu artystów pewnie nie zgodziłoby się z taką systematyką.
Dlatego warto tu przytoczyć drugi powód, dla którego rozróżnienie między wystawą indywidualną a zbiorową ma uzasadnienie. Jest on bardzo prosty: zupełnie inaczej w obu tych wypadkach odbiera się prace danego artysty.

W Galerii Manhattan w Łodzi można teraz oglądać projekt Katarzyny Majak pt. „Desire / Deschirer”. Powstał on na bazie pokazywanego w marcu w krakowskim Zderzaku cyklu (czytaj TUTAJ), a dotyczy bardzo osobistego doświadczenia artystki. Gdy ogląda się go w formie indywidualnej wystawy, gdy związane z nim prace wypełniają całą galerie i nic nie rozprasza uwagi widza, łatwo jest dość głęboko go przeżyć. Katarzyna Majak przekłada na sztukę wydarzenia ze swojego życia, które dla każdego człowieka były by bolesne i przykre, przy czym robi to w sposób szczery i bezpośredni, nawiązując kontakt z widzem. Gdy prace z tego cyklu wypełniają cała przestrzeń galerii, można im poświęcić cała uwagę i wręcz utożsamić się z artystką.
Więcej o wystawie TUTAJ

Katarzyna Majak, z cyklu „Desire / Deschirer”

Już jutro w radomskim Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej rozpocznie się natomiast wystawa zbiorowa, pt. „Sukienka”. Znajdą się na niej prace kilkanaściorga artystów, w tym także Katarzyny Majak ze znanego nam już cyklu „Desire / Deschirer”. Wystawa dotyczy tego, jak strój determinuje to, jak nas odbierają inni, jak sami się czujemy i jak postępujemy – a w szczególności dotyczy to kobiet. Do udziału w tym wydarzeniu zaproszono więc artystów, którzy na różne sposoby dotykają tematyki stroju. Mamy więc i prace o tym, że ubranie może być więzieniem, mamy dzieła o tym, że strój może „uświęcać”, mamy wreszcie prace na temat strojów symbolicznych – jakim jest z pewnością suknia ślubna. A tejże dotyczy projekt Katarzyny Majak. Tu jednak nie widzimy całego projektu, a te prace, które są na wystawie, odbieramy w kontekście innych. Możemy więc porównać kilka realizacji, w których ważną rolę odgrywa suknia ślubna, możemy zobaczyć, które z tych prac są osobiste, a które dotyczą ogólnych spraw społecznych.
Nie można jednak też powiedzieć, że taki obór jest groszy – może mniej osobisty, ale bogatszy pod innymi względami, bo przecież oglądanie dzieła w korespondencji z innymi pracami może nam podsunąć całkiem nowe skojarzenia.
Więcej o wystawie w Radomiu TUTAJ

Bardzo ciekawy wywiad z Katarzyną Majak ukazał się w lutym w Wysokich Obcasach

aut. Agata Zbylut , Kwiat paproci