Sony A33 - recenzja

Z dwóch sprawców zamieszania (w chwili recenzowania mówi się już o trzecim –  ujawnionym na Photokinie), Sony A33 to model bardziej amatorski, z mniejszą (14,2 mln efektywnych pikseli) matrycą i pozbawiony modułu GPS. Praktycznie różnic jest więcej i wynikają one z mniejszej prędkości procesora i nie tak pojemnego bufora pamięci. Aparat w porównaniu do A55 zapisuje nie dziesięć a "tylko" siedem klatek na sekundę. Bardziej ograniczona jest też długość serii – kamera może jednorazowo zapisać czternaście zdjęć formatu JPG (w A55 jest to 28). O tym, że reszta jest identyczna, najlepiej świadczy wspólna dla obu modeli instrukcja obsługi.

Wizualnie aparat prezentuje się świetnie. Brak pryzmatu pozwolił na obniżenie korpusu, w stosunku do typowej lustrzanki Sony, o koło dwa centymetry. Zmniejszyła się też waga korpusu, która nie wynosi nawet pół kilograma. Gdy dodamy do tego dobrze wyprofilowany i oklejony gumą uchwyt, oraz ruchomy wyświetlacz zewnętrzny, uzyskamy coś, co niewątpliwie przemawia do fotografujących. Sam wyświetlacz mocowany jest do dołu tylnej ścianki. To rozwiązanie, wielokrotnie krytykowane w innych modelach, tu jednak nie przeszkadza i raczej nie grozi wyłamaniem.

Wraz z aparatem w podstawowym zestawie sprzedawany jest kit-owy obiektyw 18-55 mm, 3,5–5,6. Przepraszam wszystkich konstruktorów firmy Sony, ale generalnie ani ten obiektyw, ani jego poprzednik o nieco większym zakresie ogniskowej, nigdy nie robiły na mnie dobrego wrażenia. Są aż do bólu plastikowe, a podczas przekręcania pierścienia ogniskowej, sprawiają wrażenie jakby były zapiaszczone (to efekt tarcia między plastikowymi elementami). Poza tym rysują dość miękko, zwłaszcza na brzegach kadru, co może powodować wrażenie nieostrości. Oczywiście, każdy dojrzały fotograf ma własny zbiór obiektywów, a to oznaczało w moim wypadku wpięcie szkła niezależnego producenta. I tu nastąpił pierwszy zgrzyt. Jeden z obiektywów podjął zgodną współpracę z korpusem, drugi (traf chciał, że mój ulubiony) co chwila odmawiał posłuszeństwa. Na stronie internetowej firmy Sigma jest informacja o możliwości wystąpienia kłopotów z odczytywaniem informacji o ustawieniach przysłony przez korpus Sony A33/A55 i darmowym usuwaniu tego problemu przez firmę. Tutaj jednak rzecz miała się inaczej. Aparat w pewnym momencie nie był w stanie ustawić ostrości i tak już zostawało. Pomagało wypięcie i ponowne wpięcie obiektywu ale tylko na jakiś czas. Przeczyszczenie styków niczego nie polepszyło, a problem raczej nie ma natury mechanicznej lecz dotyczy oprogramowania. Trudno jednak mieć do Sony pretensję, że nie wspiera producentów niezależnych.

Prędkość 7 klatek na sekundę, pozwala na wychwycenie, czy jak kto woli "zamrożenie" ruchu. Moment wylania się wody z kubeczka, czy lot piłeczki wprost do pyska psa, są bez tej funkcji trudne do sfotografowania. Ponadto z wielu klatek można wybrać najlepsze ujęcie.

Funkcja zdjęć seryjnych pozwoliła na uchwycenie stada przelatujących ptaków. Ruch jednak był bardzo szybki i panoramowanie (nadążanie ruchem obiektywu za ptakami) okazało się niedokładne. Niektóre ptaki rozmyte są bardziej, co wynika z różnych szybkości lotu, ale wszystkie oddane są choć częściowo nieostro (patrz – oczy zwierząt). A33 ułatwia fotografowanie takich scen , ale wymaga od fotografa precyzji.

Cała kombinacja z półprzepuszczalnym, nieruchomym lustrem, służyć ma temu, aby aparat w czasie nagrywania filmów, mógł w sposób ciągły i szybki nastawiać ostrość. Dotychczas stosowany w tym wypadku sposób sczytywania danych do pomiaru wprost z matrycy, a więc oparty na detekcji kontrastu, jest powolny, o czym wie każdy użytkownik kompaktu. Stałe lustro zapewnia nieprzerwany dostęp wiązki światła do 15 czujników (w tym 3 krzyżowych), co umożliwia ciągły pomiar ostrości oparty o detekcję fazy – szybki i dokładny. Ta sama zasada obowiązuje podczas wykonywania serii zdjęć z maksymalną szybkością siedmiu klatek na sekundę. Działa to fantastycznie i pozwala na uchwycenie na zdjęciach elementów ruchu. Ciekawe fotografie sportowe, dynamiczne portrety dzieci i zwierząt, spadające krople wody - to wszystko przychodzi łatwo i szybko dzięki możliwościom A33. Ale nie ma róży bez kolców – aparat w trybie zdjęć seryjnych pracuje w całkowitej automatyce, samodzielnie dobierając czas, przysłonę i czułość ISO. Fakt, że robi to bardzo dobrze, ale faktem jest także to, że w walce o krótki czas naświetlania kamera nie waha się korzystać z bardzo wysokich czułości. W rezultacie fotograf nie ma żadnej kontroli nie tylko nad głębią ostrości, ale co znacznie gorsze, również nad cyfrowym ziarnem. Jeżeli tej pierwszej może spodziewać się małej, to co do szumu od razu można założyć, że będzie on duży. Aparaty Sony nigdy nie słynęły z niskich szumów, ani z ich pięknego kształtu. Kolorowa, brzydka kaszka pojawiała się w pierwszych modelach już przy czułości ISO 400. Każda premiera nowej kamery, a raczej nowej matrycy, to okazja dla producenta aby pochwalić się rewelacyjnymi wynikami w walce z tym problemem. Nie są to puste słowa. Przy niskich czułościach, w A33, szum na zdjęciach nie jest widoczny i nie zachodzi potrzeba ich odszumiania. Cuda jednak się nie zdarzają i od ISO 1600 cyfrowe ziarno staje się wyraźnie widoczne (to i tak bardzo dobry wynik) i szybko rośnie. Jest ono jednak bardziej monochromatyczne niż kiedyś – przez co znacznie łatwiejsze do strawienia. Cokolwiek by powiedzieć, niskie szumy to dobry powód do zamiany starej lustrzanki Sony na nową.

To ,co Sony potrafi doskonale, to składanie szerokich panoram (w tym nawet 3D) oraz tworzenie HDR-ów bez użycia statywu. Ta druga funkcja zadziwia swoją elastycznością. Aparat pozwala ustawić różnice w naświetlaniu kolejnych klatek od 1 do 6 EV. Zdjęcia składane są szybko i dokładnie. Automatyka jednak dąży do wyeliminowania dużych różnic jasności dla poszczególnych partii ostatecznego obrazu, co często zabija nastrój sceny. Dobra dynamika matrycy oraz funkcja D-Range w większości wypadków całkowicie wystarczają. Jeszcze lepiej nie stosować korekcji jasności obrazu w samym aparacie, tylko podczas obróbki plików RAW. Dołączony przez producenta program do obróbki tych plików posiada do tego odpowiedni moduł i pozwala na całkowite kontrolowanie procesu.

Korzystanie z funkcji szerokiej panoramy wydaje się proste. Wystarczy nacisnąć spust i wykonać serię zdjęć z niewielkim przesunięciem kadru. Resztę aparat zrobi sam. Tak, ale.... Ta panorama wygląda dobrze mimo, że w polu widzenia obiektywu znalazło się słońce. Dopiero przy oglądaniu obrazu w rzeczywistej wielkości okazuje się, że wszystko jest nieostre. Czas 1/100 s okazał się za długi i ruch obiektywu rozmył obraz.

Krótki czas naświetlania (1/400 s) i spokojne przesuwanie obiektywu pozwoliło utrzymać ostrość całego kadru, mimo zastosowania teleobiektywu (210 mm, w przeliczeniu 315mm).