Sony DSLR A900 na rajdzie Dakar

Sprzęt profesjonalny powinien charakteryzować się wysoką trwałością i odpornością na rożnego rodzaju czynniki przeszkadzające w jego prawidłowym działaniu, nawet jeśli dzieje się to kosztem jego urody, technologicznego zaawansowania czy ceny.  Typowym przykładem na to może być broń wojskowa, aparatura kosmiczna czy nawet patelnia w zakładzie zbiorowego żywienia.
W kilku poprzednich felietonach przedstawiłem parametry techniczne, które świadczą o profesjonalnym charakterze Sony DSLR A900. Wynika z nich, że to dobry aparat do studia i w plener. Ale napisałem również, że to dobry sprzęt uniwersalny nadający się też do reportażu i bynajmniej nie miałem na myśli tylko reportażu z uroczystości kościelnej. Nie myślałem również o szybkości AF, dla niektórych osób podstawowego parametru określającego przydatność aparatu do fotografii reportażowej. Czekałem tylko na okazję, by to udowodnić.

Nie musiałem długo czekać. Pierwszym poważnym sprawdzianem dla Sony DSLR A900 w roli narzędzia do reportażu i sportu był turniej golfowy w słonecznej Hiszpanii podczas ogromnej ulewy. Przez trzy dni woda lała się z nieba strumieniami. Zawodowi fotografowie biegali ubrani w worki na śmieci, a ci bardziej eleganccy w firmowe gumowe protektory potocznie nazywane odzieżą ochronną.
 

Tak wyglądał aparat podczas wielogodzinnej ulewy w czasie zawodów VOLVO Masters,

Nie jestem aż takim zawodowcem, wiec miałem ubiór bardziej skromny i moknąłem razem z moją alfą. Jakoś ani ja ani mój aparat nie trafiliśmy na śmietnik historii z powodu przeziębienia czy rdzy. To jednak przypadek epizodyczny i krótkotrwały. Prawdziwy sprawdzian nastąpił w Argentynie i Chile podczas "Dakaru".

Fot.: Jacek Bonecki     ||     a tak wyglądał jeden z bardziej eleganckich fotografów na tym turnieju.

Rajd Dakar to specyficzna impreza. Z jednej strony mocno intensywna, bo trwa praktycznie 24 godziny na dobę, z drugiej długa, bo trwa ponad dwa tygodnie. To wszystko w atmosferze kurzu, pyłu, piasku, kurzawki, brudu, łomotu, gorąca, spiekoty, wilgoci i znowu pyłu, kurzu, piachu...itd.  Jest mordercza nie tylko dla samochodów i kierowców, ale daje się we znaki także mechanikom, obsłudze logistycznej czy dziennikarzom. Każdy z nich ma, jak to się mówi, swój Dakar.
 

Fot.: Jacek Bonecki     ||     Święty zmotoryzowany pogromca pustyni. Ilu z was dałoby oszczędności życia by się tak umęczyć za własne pieniądze? On dopiero co wyspany i ogolony przed startem i to w połowie rajdu.

Fot.: Jacek Bonecki

W tym roku dość nietypowo afrykańska impreza zawitała do ameryki południowej. Z jednej strony dobrze, zaś z innej nie. Kierowcy narzekają, że to nie to samo co jechać przez szeroką Afrykę, dla mnie dobrze... bo czarny ląd na Dakarze zaliczyłem kilkakrotnie, a w ojczyźnie wołowiny jeszcze nie byłem. Jednakże nie dla krajobrazów tam trafiłem, niestety. Jechałem z całym rajdem trasą assistance wszystkie etapy i choć nie brałem udziału w wyścigu to jednak czas odgrywał wówczas ważną rolę ze względu na moje obowiązki zawodowe. Tak więc fotografowanie raczej było dla mnie trzeciorzędnym zajęciem, po kręceniu kamerą i bezpiecznym dowiezieniu siebie i trzech  moich  marudnych kolegów do biwaku na każdym etapie.

Jednak nie byłbym sobą, gdybym nie fotografował. Okupione było to dużym stresem. Wokół piękne krajobrazy, ale nie było szans, by zatrzymać się na dłużej. Była to także dodatkowa katorga dla sprzętu. Nie miałem czasu na kombinowanie, czekanie na światło, kadrowanie, wyszukiwanie tematów. Trzeba było liczyć na własne umiejętności szybkiego wybierania kadrów, podejmowania błyskawicznej decyzji o doborze tematu, licząc na szczęście i dobrą pracę sprzętu. Najmniejsza awaria i po sprawie.
 

Fot.: Jacek Bonecki     ||     Atakama to spore góry

Fot.: Jacek Bonecki     ||     i bardzo wysokie wydmy.

Fot.: Jacek Bonecki     ||     Nisko operujące słońce to najlepsza pora na podziwianie i fotografowanie pustyni.

Fot.: Jacek Bonecki     ||     Okolice Fiambali po burzy. Jest miło i przyjemnie.
Przed burzą było ponad 40 stopni i wiał wiatr gorący jak z suszarki do włosów... oczywiście z piaskiem.

Naprawdę na gmeranie przy aparacie nie było czasu. Ba! często nawet na zmianę obiektywu. Widzisz temat, hamulec i robisz. Wielokrotnie po prostu przez okno. W takich warunkach aparat nawet nie miał szans być porządnie zapakowany w torbie. Nieraz fruwał po całej kabinie razem z butelkami wody mineralnej. Oczywiście nie zawsze tak było, ale akurat najczęściej wtedy, kiedy działo się coś ciekawego. Przykładowo podczas przeprawy przez Andy czy pustynię Atakama. Były co prawda chwile oddechu podczas dni wolnych, ale wtedy działy się inne historie.

Fot.: Jacek Bonecki     ||     Jedno z wielu zdjęć zrobionych przez okno z samochodu. I jak tu się nie zatrzymać?

Fot.: Jacek Bonecki     ||     Rajd rajdem, ale życie kręci się dalej.

Fot.: Jacek Bonecki     ||     Zbliża się ściana kurzu i złomu, na miejscowych nie robi to wrażenia.
Za to ja mam kilka siwych włosów więcej. Zdjęcie typowo z biodra. >Zapas rozdzielczości pozwala na przekadrowanie,
AF dobrze wybrał tak ostrość jak i punkt ostrzenia. Ustawienia auto.

Fot.: Jacek Bonecki     ||     Wysoka wydma na tle wysokiej góry. Za wydmą widać kurz od jadącego samochodu.
 

Fot.: Jacek Bonecki     ||     Pampa. Usłyszałem: odbiło ci?
Zatrzymujesz się przy bajorze? Ptaków nie widziałeś?
I w takim miłym towarzystwie jechałem przez dwa tygodnie.

Fot.: Jacek Bonecki