Sony NEX-VG10E - test kamery, cz. II - etap praktyczny

Już pierwsze wzięcie testowanej kamery do rąk upewniło mnie, że mam do czynienia z czymś, na czym mogę polegać – zwłaszcza pod względem konstrukcji. Ważący wraz z obiektywem i akumulatorem około 1,3 kg kamkorder doskonale leży w dłoniach i w jego trzymaniu nie przeszkadzała mi nawet przykręcona do korpusu szybkozłączka statywu. Dość szybko doszedłem jednak do wniosku, że trzymanie tego urządzenia wyłącznie w jednej ręce nie jest na dłuższą metę dobrym pomysłem, ponieważ jest na to zwyczajnie za ciężkie. Ucieszył mnie natomiast fakt, że pomimo dość nieprzyjemnej, jesiennej pogody, z jaką miałem do czynienia, kamera pracowała bez zarzutów. Zresztą już wcześniej, oglądając testowany kamkorder, odniosłem wrażenie, że jeśli chodzi o szczelność korpusu, obiektywu i zaślepek zabezpieczających gniazda - raczej nie mam się czego obawiać.

Kamerę wygodnie mogą trzymać osoby zarówno obdarzone mniejszymi, jak i większymi dłońmi. W tym pierwszym przypadku znacznie trudniej jest operatorowi przypadkowo wcisnąć przycisk Photo.

Zgodnie z moimi przewidywaniami operowanie kamerą o zmiennej optyce okazało się być (podobnie jak w przypadku aparatów fotograficznych) czystą przyjemnością. Regulacja ogniskowej i punktu ostrości za pomocą pierścieni na obiektywie jest bez porównania wygodniejsza, aniżeli w przypadku kamer tradycyjnych – nawet jeżeli są to duże kamery reporterskie z dedykowanymi pierścieniami elektrycznymi. Jedna z nielicznych rzeczy, do których mogłem mieć zastrzeżenia to to, że projektanci obiektywu (czy też może całego systemu NEX – trudno powiedzieć) nie przewidzieli możliwości reakcji pierścienia ostrości (który zgodnie z założeniami systemu jest sterownikiem elektrycznym, a nie mechanicznym) na osiągnięcie skrajnych ustawień na przykład poprzez wyraźne zwiększenie oporu lub jego zablokowanie. No i jednak czułość wspomnianego pierścienia wydaje się być zbyt niska jak na specyficzne wymagania filmowców – przejście z minimalnej odległości ostrzenia do nieskończoności wymaga wykonania co najmniej pełnego obrotu. W ten sposób i tak już niełatwe (z powodu wspomnianego już w braku narzędzi kontroli ostrości) płynne przeniesienie ostrości z bliżej położonych elementów kadru na dalsze (i vice versa) stało się zadaniem jeszcze trudniejszym. Natomiast złego słowa nie mogę powiedzieć o czasie reakcji na zmianę ostrości – mimo, że kontroler nie jest mechaniczny, a elektryczny, nie odnotowałem w tym zakresie żadnych opóźnień.

Alternatywny sposób trzymania kamery - z kciukiem prawej dłoni opartym o krawędź obudowy. Daje pewniejszy chwyt i zabezpiecza przed przypadkowym naciśnięciem przycisku Photo. Niestety uniemożliwia też korzystanie ze słuchawek podczas filmowania, ponieważ palec wskazujący prawej ręki zasłania w takiej pozycji złącze wyjścia audio.

Stosunkowo duża waga kamery (jak na tak małe urządzenie) oraz jej dobre wyważenie zaowocowały tym, że sprzętem operuje się znakomicie, a jego długotrwałe trzymanie nie męczy bardziej, niż jest to konieczne. Okazała się być ona jednocześnie bardzo stabilna, tak że filmowanie "z ręki" nie stanowiło większych problemów. Przy okazji warto napisać kilka słów na temat systemu stabilizacji obrazu Optical SteadyShot, ponieważ z całą pewnością dobrze spełnia on swoje zadanie, ułatwiając zarówno kadrowanie, jak i filmowanie. Należy jednak bardzo uważać z przestawianiem go w tryb Aktywny, w którym to odznacza się znacznie silniejszym działaniem, co może niekiedy prowadzić do jego błędnego funkcjonowania, gdy filmowany obiekt nieznacznie się porusza. Również zmiana kadru odbywa się wówczas z pewnym opóźnieniem, przez co mając w planach panoramowanie zdecydowałem się przestawić go w standardowy tryb pracy. Natomiast postawienie kamery na statywie (lub unieruchomienie w inny sposób) niesie już ze sobą konieczność wyłączenia stabilizatora obrazu w ogóle - w innym wypadku rejestrowany obraz będzie się delikatnie kołysał, co może zrujnować bardziej statyczne ujęcia. Ogólnie rzecz biorąc mechanizm OSS jest jednak skutecznym i udanym rozwiązaniem. Pozostaje jedynie żałować, że z oczywistych względów (stabilizator jest elementem obiektywu, nie korpusu) system ten dostępny jest jedynie w niektórych modelach optyki systemu Sony E. Aktualnie są to dwa z trzech wchodzących w skład tej rodziny "szkieł". 

Podczas trzymania kamery za górny uchwyt najbardziej doskwiera brak na nim przycisków sterujących. Do niewielkich rozmiarów rączki można się przyzwyczaić. UWAGA: W tej pozycji bardzo łatwo zarejestrować szelest dłoni ocierającej się o plastikowy korpus!

Ekran LCD i elektroniczny wizjer

Po kilku gorzkich słowach, jakie wypowiedziałem wcześniej (i jak sądzę zupełnie słusznie) pod adresem braków funkcjonalnych utrudniających mi kontrolę nad ekspozycją i ostrością, muszę jednak zwrócić projektantom firmy Sony część honoru. Pod względem sprzętowym postarali się oni bowiem bardzo, aby kontrola nad tym, co się filmuje, była jak najlepsza.

Zarówno odchylanemu ekranowi LCD, jak i wizjerowi EVF trudno cokolwiek zarzucić. Ten pierwszy odznacza się proporcjami panoramicznymi, przekątną 3 cali (wielkość zupełnie zadowalająca, choć rozmiary klapki sugerują, że mógłby się w niej zmieścić ekran nawet 3,5 calowy), rozdzielczością 640x480 punktów i, w odróżnieniu od większości popularnych modeli kamer, nie towarzyszą mu żadne przyciski, ani też (co mnie nieco zdziwiło, biorąc pod uwagę, że mam do czynienia z produktem firmy Sony) nie jest on dotykowy. Brak tego ostatniego elementu sprawia, że użytkownik raczej nie pobrudzi go palcami, co jest niestety udziałem wszystkich "dotykowców". Co również godne pochwały, ekran LCD doskonale spisuje się nawet w intensywnym świetle słonecznym - obraz bardzo niewiele traci z kontrastu i kolorystyki.

Filmując przez wizjer EVF wygodnie jest chwycić kamerę oburącz opierając kciuk lewej dłoni o kratkę zakrywającą komorę akumulatora. Wadą takiego rozwiązania jest brak dostępu do panelu sterowania kamery.

Jeszcze ciekawszy okazał się być wizjer. Standardowa przekątna 0,43 cala w połączeniu z niebagatelną rozdzielczością 800x480 punktów daje bardzo ostry i wyraźny obraz. Wspomniana przeze mnie przy okazji opisu akcesoriów duża muszla oczna sprawdza się znakomicie, ponieważ jest miękka, wygodna i w pełni odcina wzrok operatora od padającego z boku światła. Problemem okazał się natomiast rozmiar okularu – nieco za mały, w wyniku czego trzeba mocno docisnąć oko, aby krawędź soczewki nie rozmyła brzegów oglądanego kadru. Wydaje mi się też, że obraz z wizjera o tak dużej rozdzielczości bez przeszkód i z korzyścią dla użytkownika mógłby zostać powiększony nieco bardziej. Choćby tak, jak w lustrzance Sony A33, która – na co warto zwrócić uwagę – została wyposażona w bliźniaczy model wizjera EVF.

Wyświetlane przez kamerę informacje okazały się być (pomijając moje wcześniejsze uwagi o brakach funkcjonalnych testowanego modelu, które niezmiennie pozostają w mocy) kompletne i podane w sposób wyczerpujący. Jako operator otrzymałem więc wszystkie informacje o ustawieniach ekspozycji, parametrach rejestrowanego obrazu, trybie pracy kamery oraz pojemności karty pamięci i akumulatora. Do tego wciśnięcie przycisku Disp rozszerzało serwowane mi przez wyświetlacz informacje o wykres histogramu, a kolejne czyściło obraz z wszelkich informacji – jednym słowem standard. Z przyjemnością też odnotowałem, że możliwa do włączenia siatka trójpodziału jest cienka, czarna i nie rzuca się w oczy – pozornie błahy element, ale zadziwiająco często realizowany tak, że bardziej przeszkadza niż pomaga. Na szczęście nie tym razem.

Siatka trójpodziału - najważniejszy element funkcjonalny kamery ułatwiający komponowanie kadru. Funkcja ta w przypadku modelu Sony NEX-VG10E zrealizowana została wzorowo.