Spotkanie z Andrzejem Koniakowskim

Andrzej Koniakowski - ur. 19 maja 1944 r. w Krakowie. Od roku 1945 mieszka w Katowicach, tym samym czuje się Ślązakiem. Studia na Politechnice Śląskiej w Gliwicach (Wydział Górniczy niedokończony). Praca w polskim przemyśle  węglowym - Przedsiębiorstwo Montażu Urządzeń Elektrycznych PW 1965 - 1976 dyspozytor mat. potem kierownik  Zakładowego Ośrodka  Informacji  Technicznej i Ekonomicznej. Od roku 1975 członek Związku Polskich Artystów Fotografików.  Nr.leg.430 

Andrzej Koniakowski, Katowice, kwiecień 2009:
Słowa klucze do mojej fotografii:

Juliusz Garztecki to człowiek, który w latach 70-tych odkrył mnie i moją fotografię.

Juliusz Garztecki pisał: Śląsk oglądany od dzieciństwa, wchłaniany wszystkimi zmysłami i nieustannie przeżywany na nowo, (...) Jego fotografia to przykład zjawiska pogranicznego; to już nie jest dokument krajoznawczy w sensie klasycznym, nie da się tych zdjęć podzielić według miejsc i czasów wykonania, posegregować w teczkach i za 50 lat wyciągnąć i pokazać; jak wyglądał Chorzów, Siemianowice czy Chebzie. A jednocześnie, jako całość, jest to Śląsk prawdziwszy od „prawdziwego” sprowadzony do jednego przeżycia!
(Perspektywy, 3 stycznia 1975 r.)

fot. Andrzej Koniakowski

Łukasz Kołębasiak to dziennikarz utwierdzający mnie w tym, że stalowe pejzaże to kolejna odsłona mojego Śląska.

Wykute w obiektywie - to bardzo celne i trafne określenie mojej fotografii. Określenia takiego użył Łukasz Kołębasiak po obejrzeniu mojej ostatniej prezentacji „Śląskich stalowych pejzaży 2002 – 2004” Fotografia śląska, którą od 30-tu paru lat uprawiam jest właśnie tak konsekwentnie wykuwana. Lubię powracać do swoich starych zdjęć. Podane w nowym kolejnym wcieleniu czy zestawieniu, stanowią nową aktualną wypowiedz. Aktualną dla mnie w danym momencie. Spoiwem łączącym te opowieści jest przywiązanie do śląskiej ziemi. Zauważył to Łukasz Kołębasiak pisząc:. Ale tylko w twórczości Koniakowskiego przywiązanie do tej ziemi węgla i stali nabiera tak wyraźną formę…
(Gazeta Wyborcza, 23 lipca 2004 r.)

fot. Andrzej Koniakowski

Bogdan Widera odkrył w mojej fotografii teatralność i tym dodał mi skrzydeł!

…jego fotografie można bez żadnych zmian użyć jako scenografii i to wcale nie do sztuk o tematyce śląskiej. Pewne pejzaże nadawałyby się do stworzenia scenerii, w której Makbet spotyka się z wiedźmami, czy też dokonuje się tragedia króla Lira. A zdjęcia stalowych konstrukcji mogłyby stworzyć tło wręcz uniwersalne, bo i dla nowoczesnych inscenizacji tragedii antycznych jak i dramatów futurystycznych, czy sztuk z dziedziny science-fiction….
(Śląsk, styczeń 2009)

fot. Andrzej Koniakowski