TEST: Olympus E-P1

Podobno pierwsze wrażenie jest bardzo ważne. Olympus E-P1 w większości przypadków wywiera pozytywne odczucia. Aparat jest niewiele większy od cyfrowych kompaktów, które obecnie dominują na rynku. Ładna, nieduża , metalowa obudowa - stylizowana na klasycznego Pena z lat sześćdziesiątych - wywiera bardzo dobre wrażenie.

Przód aparatu posiada mocowanie obiektywu i  uchwyt - pokryty wysokiej jakości materiałem, który zapewnia minimum wygody.

Górna część obudowy - zawiera pokrętło trybów fotografowania, gorącą stopkę, na której można umieścić zewnętrzną lampę błyskową lub celownik. Dalej na prawo umieszczony został przycisk ON/OFF, spust migawki i guzik, za pomocą którego możemy korygować ekspozycję.

W tylnej części znajduje się 3 calowy ekran LCD. Obok niego - po prawej znajdują się cztery przyciski odpowiedzialne kolejno: za blokowania automatycznej ekspozycji oraz autofokusa, podgląd wykonanych fotografii, usuwanie zdjęć oraz wejście do menu głównego. Nieco dalej umiejscowione zostały klawisz FN i INFO oraz wielofunkcyjna tarcza obrotowa umożliwiająca szybkie ustawienie balansu bieli, wartości czasu naświetlania, ISO i trybu autofokusa. Jego funkcjonalność opiszemy w rozdziale "ergonomia pracy". W górnym prawym rogu znajduje się pokrętło, za którego pomocą możemy sterować przykładowo przysłoną.

Prawa strona obudowy zawiera przykryte klapką wejście USB i slot HDMI. Spód sprzętu posiada mocowanie statywu, miejsce na baterię i kartę pamięci.