TEST: Olympus E-P1

Obsługa aparatu nie sprawia kłopotów. Dla osób, które nie miały wcześniej styczności z aparatami cyfrowymi potrzebne będzie zaledwie kilkadziesiąt minut by poznać aparat "od A do Z". Menu jest intuicyjne - tak samo jak w Olympusie E-620. Wszystkie najważniejsze podczas fotografowania funkcje są dostępne z poziomu szybkiego menu, które uruchamiamy za pomocą wciśnięcia klawisza OK. Ustawienia funkcjonalności poszczególnych przycisków i pokręteł możemy dostosować do własnych upodobań w menu.

Wielofunkcyjna obrotowa tarcza jest bardzo delikatna. Poprzez przypadkowe naciśnięcie można zmienić inne parametry - nie koniecznie tak jak byśmy sobie tego życzyli. Dla męskich rąk przyciski te mogą być zbyt małe i delikatne. Wszystkie klawisze są dobrze opisane i pozwalają na szybką zmianę ustawień aparatu.

Pokrętło trybów fotografowania pracuje z wyczuwalnym oporem, ale sposób jego wykonania sprawia, że jest wygodne w użyciu. Drugie pokrętło usytuowane z drugiej strony aparatu jest dobrze zaprojektowane - umieszczone pod kciukiem w trakcie trzymania aparatu idealnie spisuje się podczas zmiany wartości przysłony.

Podczas kilkugodzinnej pracy z aparatem - jego małe rozmiary i brak wyprofilowanego uchwytu mogą powodować dyskomfort dla prawej dłoni. Wadę tą rekompensuje niska waga korpusu, która wynosi zaledwie 335 gram, a wraz z obiektywem M.ZUIKO DIGITAL 17mm 1:2.8 Pancake jedyne 410 gram. Tak więc E-P1 z obiektywem jest lżejszy od amatorskiej lustrzanki rodzaju Canon EOS 1000D czy Sony A230. Poza tym jeśli gdzieś wyjeżdżamy i chcemy zabrać ze sobą aparat - a mamy do dyspozycji kilka obiektywów to zazwyczaj ograniczamy się do jednego czy dwóch by zredukować ciężar torby lub plecaka. Kiedy zabieramy na wycieczkę E-P1 zapakowanie M.ZUIKO DIGITAL ED 14-42mm 1:3.5-5.6 i M.ZUIKO DIGITAL 17mm 1:2.8 żadnej różnicy nie robi. Tak więc wszystko ma swoje plusy i minusy.