Triopo DG-3 - test głowicy

Głowice kołyskowe są sprzętem stosunkowo mało znanym i słabo rozpowszechnionym. Wydaje się, że podstawowym powodem takiego stanu rzeczy jest ich cena, która w przypadku produktów renomowanych marek oscyluje w granicach od 489 dolarów (Induro GHB2) do 595 dolarów (Wimberley WH-200 II, źródło: www.bhphotovideo.com), a do tego trzeba zazwyczaj dokupić płytkę mocującą. Oferowana przez Triopo głowica DG-3 jest w chwili publikacji tego artykułu wyceniona przez polskiego dystrybutora na 789 zł (źródło: www.foto-tip.pl), co jest ceną wręcz rewelacyjną w porównaniu do produktów Jobu Design czy też Wimberly. Niestety nie mam możliwości sprawdzenia Triopo DG-3 w bezpośrednim porównaniu do droższych wyrobów konkurencyjnych. W tym tekście skupię się więc tylko na zaletach i wadach Triopo DG-3 oraz nad tym, jak sprawdza się w praktyce.

Po wyjęciu z pudełka i zamocowaniu na statyw Triopo DG-3 wzbudza... respekt. Tak – nie pomyliłem słów. Respekt to najlepsze określenie. Głowica jest potężna – duża, ciężka i solidnie zabudowana. Maszt nie jest spawany z kilku elementów, ale odlany z jednego kawałka metalu. Ramię kołyski i podstawa uchwytu, do którego montuje się obiektyw, jest także metalowa, natomiast elementy wykończeniowe, takie jak motylki śrub zaciskowych, są wykonane z tworzywa sztucznego. Producent deklaruje nośność głowicy na poziomie 10 kg, czego niestety nie miałem okazji sprawdzić. Najcięższym zestawem, jaki wylądował na Triopo DG-3 podczas testu, był obiektyw klasy 300 mm f/2,8 wraz z aparatem. Waga tego kompletu wynosiła 3,5 kg, co na głowicy nie zrobiło absolutnie żadnego wrażenia; całość pracowała stabilnie i precyzyjnie. Można więc domniemywać, że nawet duże i ciężkie obiektywy klasy 400/2,8 lub 600/4 również powinny otrzymać stabilną podporę.
 

Podczas użytkowania Triopo DG-3 nie da się jednak nie zauważyć jednej, bardzo poważnej wady. Dostarczana z głowicą płytka mocująca, która służy do montowania obiektywu do głowicy, jest zbyt krótka (podobnie jest z wielkością zacisku). Do obiektywów klasy 70–200/2,8 czy 70(100)–400/4–5,6 jest wystarczająca, ale już podczas pierwszej próby zamocowania aparatu z optyką 300/2,8 zauważyłem ten mankament. Do dłuższych i cięższych konstrukcji przyda się dłuższa płytka, ponieważ łatwiej będzie dzięki niej zapiąć potężny teleobiektyw i prawidłowo go wyważyć. Zacisk wraz z płytką mocującą jest wykonany w standardzie Arca-Swiss Fliplock, więc istnieje możliwość dokupienia odpowiedniej płytki od innego producenta. 

Poprawne wyważenie obiektywu, używanego podczas testu, wymagało silnego cofnięcia płytki w uchwycie - na powyższych zdjęciach widać, że przydatna byłaby dłuższa płytka montażowa.