Wywiad z Anną Kaliną Ciesielską - "Nie jestem niewolnikiem ostrości"

Tomasz Wojciuk: Fotografia ślubna w Polsce bardzo dynamicznie się rozwija. Kiedy to się zaczęło?
Anna Kalina Ciesielska: Początek swoich obserwacji rodzącego się rynku nowoczesnej fotografii ślubnej datuję na okolice 2004 roku. Pamiętam, jak oglądałam z zachwytem zdjęcia Beaty Szwabowicz i "Słowa Honoru", czy "Tworek Fotograficy". Potem sama zaczęłam próbować fotografować śluby. Niestety, wówczas nie było za bardzo od kogo się uczyć, gdzie zbierać doświadczenia. Z jednej strony było dużo trudniej - bardzo brakowało mi kontaktu z dobrymi fotografami ślubnymi, których istniała ledwie garstka, nie było też zbytniego popytu na tego rodzaju fotografię - ludzie fotografowali się głównie w studio na tle rzeczki i kolumienek. Ale z drugiej strony było dużo łatwiej, bo konkurencja prawie nie istniała. Czułam, że jestem w stanie zaproponować ciekawą alternatywę dla tradycyjnych zdjęć ślubnych.

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

T.W.: Podobno sama chętnie dzielisz się swoją wiedzą. Nie obawiasz się konkurencji?
A.K.C.: Wręcz przeciwnie. Dobra konkurencja to prawdziwy motor rozwoju. Doskonalenie technik, dyskusja nad zdjęciami, wymiana doświadczeń, pomysłów  - i to zarówno ma etapie myślenia o zdjęciu, naciskania spustu migawki,  jak i późniejszej pracy nad zdjęciem w Photoshopie - działa niezwykle stymulująco.
Poza tym, im więcej dobrych, kreatywnych fotografów ślubnych, tym więcej zadowolonych klientów i tym więcej ludzi świadomych, jak zdjęcia ślubne mogą wyglądać.

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

T.W.: Czy to prawda, że polska fotografia ślubna zaczyna być ceniona w świecie?
A.K.C.: Tak, Polacy są coraz bardziej widoczni. Także dlatego, że zbierają nagrody w prestiżowych, międzynarodowych  konkursach. Jeśli chodzi o Europę, myślę, że polska fotografia ślubna jest w ścisłej czołówce - powiedziałabym, że ustępuje tyko fotografii ślubnej z Wielkiej Brytanii. Ale tam są takie nazwiska jak Jeff Ascough czy David Murray - ciężko z nimi konkurować.

T.W.: Czy w fotografii ślubnej obowiązuje sezonowość?
A.K.C.: Sezon na śluby zaczyna się w kwietniu i trwa do końca października. Jeszcze można dołożyć do niego okolice świąt Bożego Narodzenia. Jednak mój postprocesing, czyli późniejsza praca nad zdjęciem, jest tak pracochłonny, że zabiera mi sporą część reszty roku, przeznaczoną teoretycznie na odpoczynek. Ale i tak mam dość czasu, by zająć się innymi projektami.

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

T.W: Ile ślubów można zrobić w sezonie?
A.K.C.: To sprawa bardzo indywidualna. Ja staram się nie robić ich więcej niż 25. Głównie dlatego, by móc poświęcić każdemu reportażowi wystarczającą ilość czasu - mam tu na myśli zwłaszcza obróbkę zdjęć. Wolę przyjąć mniej zleceń, za to za wyższe stawki i mieć więcej czasu na pracę związaną z postprocesem i przygotowaniem produktu finalnego w postaci albumów czy fotoksiążek.

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

T.W.: A nie możesz zlecić obróbki zdjęć firmie zewnętrznej?
A.K.C.: W żadnym wypadku. Byłoby to sprzeczne z całą moją filozofią pracy i podejściem do zdjęć. I nawet nie chodzi o to, że zdjęcie wychodzące z aparatu i zapisane w formacie RAW to półprodukt, jakiś odpowiednik zapisu na kliszy celuloidowej, który najpierw trzeba wywołać, żeby później móc przenieść na papier. Tylko raczej o to, że często już w momencie naciskania spustu migawki wiem dokładnie jak będzie przebiegał cały postproces. Jak przez rozświetlanie i zaciemnianie poszczególnych partii zdjęcia będę prowadzić wzrok widza, aby zobaczył to, co ja widzę w scenie, którą właśnie fotografuję.
Fotograf studyjny w pełni kontroluje światło - ja nie mam takich możliwości, więc staram się to nadrobić odpowiednią pracą nad zdjęciem.

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

T.W.: Jeśli to nie tajemnica, powiedz, jak osiągasz tak niesamowite efekty?
A.K.C.: Jak już wspomniałam postprocesing jest dla mnie bardzo istotną częścią pracy. Ale nie myślę o nim w kategoriach retuszu. Bardziej skupiam się na modyfikacji światła, odpowiednim jego eksponowaniu i modelowaniu. Niezwykle istotna jest dla mnie praca na kolorem. Jednak rzadko szukam naturalnych barw - częściej uciekam w stronę bajkowości, pasteli, beży i brązów.
Większość pożądanych efektów otrzymuję poprzez łączenie kilku RAWów z tego samego zdjęcia za pomocą warstw i masek.

T.W.: Pamiętasz swoje pierwsze zlecenie?
A.K.C.: Tak, to było we wrześniu 2004. Ten ślub trafił do mnie przypadkiem, bo choć od dawna myślałam o fotografii ślubnej, nie miałam odwagi zacząć. Przede wszystkim nie miałam dobrego sprzętu. Pierwszy ślub zrobiłam Olympusem C-8080.

T.W.: Nie lustrzanką?
A.K.C.: Nie było mnie na nią stać, ale też nie miałam świadomości jakie ograniczenia narzucam sobie fotografując kompaktem. Dopiero rok później kupiłam Canona 350D wraz z obiektywem 50 mm f/1,4. Był to dla mnie niewyobrażalny skok jakościowy. Odkrycie możliwości lustrzanki, było jak wypłynięcie na szerokie wody.

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

T.W.: Od tamtej pory sporo się zmieniło. A dziś na jakim sprzęcie pracujesz?
A.K.C.: Mam dwa korpusy 5D i do tego komplet jasnych "stałek" Canona.
Robiąc fotoreportaż używam właściwie wszystkich szkieł. Nawet makro, które kupiłam specjalnie do detali.

T.W.: Częste zmienianie obiektywów nie jest zbyt wygodne. Nie lepiej byłoby używać zoomów?
A.K.C.: Obiektywy stałoogniskowe są dużo jaśniejsze od zoomów, co w warunkach ciemnych polskich kościołów jest prawdziwym dobrodziejstwem. Zwłaszcza, że preferuję pracę na świetle zastanym. Ale dużo ważniejsze niż jasność, są dla mnie plastyka i kontrastowość, które oferują "stałki". Z obiektywów stałoogniskowych trzeba nauczyć się korzystać, ale po "oswojeniu" dają one paradoksalnie więcej możliwości niż zoomy. Czasem zmuszają do podejścia bliżej, czasem do wycofania się - to pozwala na zdystansowania się i szersze spojrzenie.

Fot.: Anna Kalina Ciesielska

Fot.: Anna Kalina Ciesielska