Zdjęcie do dowodu osobistego - po co przepłacać?

1. Pierwszą sprawą, którą winniśmy się zająć, jest tło. W warunkach domowych najprościej zaadaptować do tego celu jasną, gładką, dobrze oświetloną ścianę (najlepiej z dwóch stron). Najlepszym rozwiązaniem jest biała ściana naprzeciw okna. Ważne jest, by tło nie generowało cieni, wynikających z załamań światła – stąd też odpada kwestia użycia wbudowanej w aparat lampy błyskowej. Pewnie, cienie za fotografowaną osobą można potem zlikwidować na etapie obróbki cyfrowej, jednak jest to zajęcie dość czasochłonne.

2. W odległości około półtora metra od ściany ustawiamy taboret, na którym dumnie posadzimy fotografowaną osobę. Jeśli mamy taką możliwość, oświetlmy tło dwiema najprostszymi lampkami biurkowymi. Ustawmy je tak, by czasza (reflektor) znajdowała się na wysokości taboretu, kierując strumień światła do góry – krzyżowo z drugą, analogicznie ustawioną lampą. Odległość pomiędzy reflektorami powinna wynosić około 3 metrów.

3. W zależności od koloru tła (ściany), jaki w danym momencie mamy dostępny, najlepiej jest przy kolorach ciepłych (np. ściana żółta, kremowa) stosować światło "zimne" (np. neonowe). Przy tłach zimnych czy neutralnych (ściana biała) lepiej będzie użyć klasycznej żarówki.

4. Statyw ustawiamy w odległości około trzech metrów od taboretu. Aparat zamontujmy na takiej wysokości, by obiektyw skierowany był na wprost, w oczy fotografowanej osoby. Oczywiście wysokość ta nie jest żadną regułą, według uznania można dokonywać wszelkich korekt – choćby w przypadku, gdy nasz "obiekt" obdarzony został wysokim czołem lub szpiczastą brodą, statyw wręcz należy obniżyć o około 10 cm w stosunku do linii oczu. Z kolei przy bardzo niskim czole (lub np. podwójnym podbródku) powinniśmy aparat podnieść do poziomu na wysokości około 10 cm powyżej linii oczu.

5. Teraz parametry: przysłonę ustawmy na (mniej więcej) f/10, czas na 1/125. Dla klatki 35 mm użyjmy obiektywu o ogniskowej 80-100 mm. W zależności od posiadanego aparatu zastosujmy odpowiedni ekwiwalent ogniskowej, np. w przypadku niepełnoklatkowych: Olympusa – 2.0, Canona – 1.6, Nikona – 1.5. Sam kadr nie ma większego znaczenia, wygodniej będzie też robić zdjęcie z aparatem ustawionym w poziomie.

6. Jeśli chodzi o lampę błyskową, skierujmy błysk na sufit (mając nadzieję, że jest on biały). Dyfuzor będzie tu dodatkowym "atutem".

7. W ustaleniu samego wyglądu zdjęcia do dowodu osobistego pomogą nam wytyczne z Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2000. Do wniosku o wydanie dowodu załączamy dwie "aktualne, wyraźne fotografie o wymiarach 35 x 45 mm, przedstawiające osobę bez nakrycia głowy i okularów z ciemnymi szkłami w taki sposób, aby ukazywały głowę w pozycji lewego półprofilu i z widocznym lewym uchem, z zachowaniem równomiernego oświetlenia twarzy". Ustawiamy zatem głowę w taki sposób, by prawe ucho nie było widoczne w ogóle, odsłaniamy ucho lewe i staramy się ustawić kadr tak, by "z przodu" twarzy było więcej miejsca niż "z tyłu".

8. Wyciągamy naszą lewą dłoń na odległość około 40 cm od aparatu i 5-10 cm powyżej obiektywu. Następnie prosimy (lub perswazyjnie zmuszamy) osobę, by skierowała wzrok (same oczy – bez ruszania głową) na naszą dłoń.