Adobe Photoshop - szczegółowa korekta portretu, cz. III

Czytaj także: Adobe Photoshop - szczegółowa korekta portretu, cz. I
Czytaj także: Adobe Photoshop - szczegółowa korekta portretu, cz. II

"Odchudzanie" w Adobe Photoshop ma wielu zagorzałych przeciwników. Twierdzą oni, że natury się nie poprawia, a tzw. "prawdziwa fotografia" docenia i potrafi pokazać piękno modelki takie, jakie  jest w rzeczywistości. Sądzę, że mają trochę racji. Nadużywanie cyfrowego morfingu postaci na zdjęciu prowadzi niekiedy do skrzywienia pojęcia fotografa na temat tego, jak oddać na zdjęciu osobę ludzką. Z drugiej strony można zapytać: czy istnieje jakakolwiek "prawdziwa fotografia" (czy kiedykolwiek istniała) i z jakiego powodu współczesny fotograf ma być zniewolony przez należącą już do przeszłości erę fotografii analogowej? Nie widzę takiego powodu.

Metod cyfrowych korekt anatomicznych jest wiele. Część z nich opisywałem już w poprzednich tekstach. Tym razem zajmę się ogólną korektą sylwetki – uda, biodra, talia, ramiona, piersi i szyja.

Ogólną korektę anatomiczną najlepiej przeprowadzić narzędziem "Skraplanie". Jest to bardzo rozbudowany zestaw funkcji oddziałujących na kształt w zdjęciu. Wybór narzędzia jest całkowicie dowolny. Każdy powinien wypracować sobie własny styl pracy z funkcją "Skraplanie". Do przykładowej korekty używałem narzędzi "Wklęśnięcie" i "Wypychanie w lewo".

Odys J. Korczyński

Pracę należy rozpocząć, jak zwykle, od skopiowania warstwy tła. Na tej warstwie będziemy pracować. Teraz z menu "Filtr" trzeba wybrać polecenie "Skraplanie". Wywołane zostanie kolejne, zajmujące całość interfejsu programu Adobe Photoshop okno. Następnym etapem jest przyglądnięcie się zdjęciu i ustalenie jak ma ono wyglądać po korekcie i rozpocząć pracę. Bardzo ważne jest początkowe ustawienie pędzla, nie powinien być on zbyt duży. Generalną zasadą w posługiwaniu się funkcją "Skraplanie" jest poruszanie się bardzo niewielkimi krokami do celu, który będzie wizualnie zupełnie różny od początkowego stanu fotografii. Zbyt duża końcówka pędzla jest nie do opanowania i bardzo łatwo zdeformować całość postaci.

Odys J. Korczyński

Odys J. Korczyński

W przykładzie cyfrowego odchudzania starałem się iść od dołu zdjęcia. Korektę wykonywałem małymi krokami, ale traktując postać jako całość. Nie korygowałem od razu do pożądanego stanu jakiejś części ciała z osobna. Sądzę, że jest to podejście bezpiecznie i pozwala kontrolować kształt ciała jako układ wzajemnie proporcjonalnych części.

Zacząłem od dołu – napięcie ud zostało wyrównane, a ich obwód zmniejszony. Następnie wyrównałem łuk biodra aż do wklęśnięcia talii, które zostało na nowo wymodelowane. Tam, gdzie ręka spoczywa na biodrze, trzeba zastosować znacznie mniejszą końcówkę pędzla i delikatniejsze jego działanie modelujące, by zmieniając kształt talii i biodra, nie zmienić zbytnio kształtu dłoni. Klatka piersiowa też przeszła modyfikacje, lecz nie tak duże jak niższe partie ciała. Barki zostały obniżone, a mięsień czworoboczny zwężony, co dało wrażenie dłuższej szyi. Staw ramieniowy także wyrównałem proporcjonalnie do reszty obręczy barkowej.

Szyja wymagała bardzo głębokiej rekonstrukcji, ze względu na fałdy skóry. Tutaj niestety narzędzie skraplanie posłużyło tylko do nadania kształtu. Reszta korekty to połączenie narzędzi "Łatka", "Pędzel" i paru innych metod retuszerskich. Twarz również została wymodelowana – m.in. policzki, usta i broda.

Osobną sprawą jest korekta rąk. Po wykonaniu modelowania tułowia, nie należy zapominać o grubości rąk w stosunku do niego. Na naszym przykładzie korekty dotyczyły ramion, z których usunąłem wszelki nadmiar wiszącej tkanki tłuszczowej, szczególnie na prawej ręce. Lewa ręka została skorygowana wraz z dłonią i palcami – są teraz smuklejsze i dłuższe.

Odys J. Korczyński

Czytaj także: Adobe Photoshop - szczegółowa korekta portretu, cz. I
Czytaj także: Adobe Photoshop - szczegółowa korekta portretu, cz. II