Polska przez pryzmat Nikona - Wiosna, część II. Roztocze

Czytaj także: Polska przez pryzmat NIkona - Wiosna, część I. Bieszczady i Przemyśl

 Pod koniec pierwszego dnia wyprawy dotarliśmy do Zwierzyńca. Udało nam się nawet złapać ostatnie promienie słoneczne sięgające wierzchołków drzew nad stawami.

Ten widok przekonał nas, że jest to idealne miejsce na fotografowanie w świetle wschodzącego słońca, postanowiliśmy więc wrócić tu jutro. W wesołych nastrojach udaliśmy się w stronę bazy noclegowej.

 Tu natomiast teleobiektyw izoluje pojedyncze trawy i pozwala na rozmycie tła. Dzięki temu zdjęcie zyskuje pewną lekkość. Proszę zwrócić uwagę na znaczne zmniejszenie głębi ostrości - w jej płaszczyźnie znajdują się tylko wybrane rośliny.

 Użycie tak ciężkiego i dużego obiektywu, jakim niewątpliwie jest Nikkor AF-S 300 f/2,8G VR II, wymaga zastosowania statywu. Zyskujemy dzięki niemu znaczną swobodę w operowaniu czasem otwarcia migawki.

Po wczesnej pobudce przygotowaliśmy sprzęt i pojechaliśmy w kierunku wyznaczonego wcześniej miejsca. Zastane warunki atmosferyczne zaskoczyły nas bardzo pozytywnie: unoszące się nad stawami Echo mgły w świetle wschodzącego słońca wyglądały uroczo.

Zdjęcie to jest przykładem, że flara nie zawsze jest efektem niepożądanym. Tutaj celowo doprowadzono do jej powstania. Dzięki temu wiemy o obecności słońca, mimo iż jest ono wyeliminowane z kadru.

Jako że linia brzegowa nie była zbyt urozmaicona, postanowiliśmy założyć do aparatów teleobiektywy - Nikonowi D3S przypadł sporych rozmiarów teleobiektyw Nikkor AF-S 300 f/2.8, a mniejszemu D300S - znany nam już zmiennoogniskowy AF-S 70-200 f/2.8 ED VR II.

Jeszcze jeden przykład sposobu, w jaki teleobiektyw izoluje motywy. Widzimy też charakterystyczną dla długich ogniskowych kompresję perspektywy.